ตอนที่ 25 — การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"เลือด... เลือดของใคร?" เสียงกระซิบแหบพร่าของแพรดังลอดผ่านม่านควันสีเทาที่ลอยเอื่อยขึ้นไปบนเพดาน เธอกุมขมับแน่น ความทรงจำที่พร่าเลือนกลับมาเป็นภาพฉายที่น่าสะพรึงกลัวในห้วงความคิด แสงไฟสลัวๆ สาดกระทบเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ธาม... ‌ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนประกายเย็นเยียบ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย

"เธอเห็นอะไร?" ธามเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่ยากจะจับได้ เขาขยับเข้าใกล้แพรช้าๆ มือใหญ่เอื้อมไปปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงออกจากใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา การสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดใจในสถานการณ์เช่นนี้ แพรสะดุ้งน้อยๆ ​พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง

"ฉัน... ฉันเห็น... เมษา..." คำพูดติดขัดจากริมฝีปากของแพร เมษา... ชื่อนั้นเหมือนมีมนตร์ดำที่คอยตามหลอกหลอนเธอเสมอ ภาพความทรงจำที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ม้วนเก่า ‍การต่อสู้ การกรีดร้อง และ... ความมืดมิด

"เมษาอยู่ที่นี่? เธอแน่ใจนะแพร?" ธามถามอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ‌ห้องที่เต็มไปด้วยกองเอกสารกระจัดกระจาย และกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคย กลิ่นเดียวกับที่เธอเคยพยายามหนีให้พ้น

"แน่ใจค่ะ... ฉันเห็นเธอ... เธอทำอะไรบางอย่างกับกองเอกสารพวกนั้น... แล้วก็มีเลือด... บนมือเธอ..." แพรเอ่ยเสียงสั่น ‍พยายามปะติดปะต่อภาพที่เห็นอย่างยากลำบาก ความทรงจำเหล่านี้มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่? และที่สำคัญ... ทำไมเธอถึงจำมันได้เลือนรางนัก?

ธามหยุดชะงัก เขาหันกลับมามองแพร ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างพิจารณา "แพร... ฉันกำลังจะบอกเธอเรื่องหนึ่ง" ​เขาถอนหายใจยาว "แผนของเมษามันซับซ้อนกว่าที่คิด เธอไม่ได้แค่ต้องการทำลายชื่อเสียงของเรา แต่เธอยังต้องการ... บางอย่างที่สำคัญกว่านั้น"

"อะไรคะ?"

"เอกสารพวกนี้... มันไม่ใช่แค่เอกสารทางธุรกิจธรรมดา แต่มันคือหลักฐาน... หลักฐานที่จะเปิดโปงการทุจริตครั้งใหญ่ของบริษัทคู่แข่งของเรา ​และเมษากำลังจะขายมันให้กับพวกเขา" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ถ้าเธอทำสำเร็จ... เราจะสูญเสียทุกอย่าง ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่รวมถึงชีวิตของเราด้วย"

"ขาย... ให้กับใครคะ?" แพรเอ่ยถามด้วยความตกใจ

"คนที่จะได้รับประโยชน์จากการโค่นล้มเรา... ​และคนที่จะได้กำไรมหาศาลจากการได้ข้อมูลลับนี้ไป" ธามเว้นจังหวะ "ฉันได้ข้อมูลมาว่าเมษากำลังจะนัดส่งมอบเอกสารคืนนี้... ที่นี่"

"ที่นี่?" แพรหันมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง สถานที่แห่งนี้... มันคือห้องทำงานเก่าของพ่อเธอ... ห้องที่เต็มไปด้วยความลับและความเจ็บปวด

"ใช่... เธอคิดว่ามันเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด... เป็นที่ที่เธอคิดว่าไม่มีใครจะกล้าเข้ามา" ธามกุมมือแพรไว้แน่น "แต่เธอคิดผิด... เราจะใช้ที่นี่... เป็นกับดัก"

แผนการถูกวางขึ้นอย่างเร่งด่วน ธามโทรศัพท์สั่งการลูกน้องคนสนิทให้เตรียมการบางอย่างอย่างเงียบเชียบ ขณะที่แพรคอยเป็นกำลังใจและให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ การทำงานร่วมกันในครั้งนี้ ทำให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม มีการสื่อสารที่เปิดเผยและตรงไปตรงมามากขึ้นระหว่างพวกเขา ธามสังเกตเห็นความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในตัวแพร แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย เธอกลับไม่ยอมแพ้ ในขณะที่แพรก็เริ่มมองเห็นความอ่อนโยนและความห่วงใยที่ธามมีให้เธอภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา

"คุณแน่ใจนะว่าจะเสี่ยงขนาดนี้?" แพรเอ่ยถามขณะที่พวกเขากำลังเตรียมอุปกรณ์บางอย่าง

"ถ้าฉันไม่ทำ... เราจะเสียทุกอย่าง" ธามตอบ ดวงตาของเขาแน่วแน่ "ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอ... และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความแค้นของเธอจบลง"

คำพูดของธามทำให้หัวใจของแพรเต้นแรงขึ้น เขาจำได้... เขาจำได้ว่าเธอต้องการอะไรจริงๆ ความต้องการที่จะเห็นเมษาได้รับโทษชดใช้สำหรับสิ่งที่เธอทำกับครอบครัวของเธอ

เมื่อถึงเวลาอันควร ไฟในห้องถูกปิดลง เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟฉุกเฉินที่เปิดไว้ ธามและแพรแฝงตัวอยู่ในเงามืดของห้อง รอคอยการมาถึงของเมษา เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงประตูกลไกที่ถูกไขออก

เมษาปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงานเก่าแห่งนี้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง เธอถือกระเป๋าเอกสารใบใหญ่ไว้ในมืออย่างระมัดระวัง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเธอพบว่าห้องว่างเปล่า

"คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าพวกแกกำลังตามฉันอยู่" เมษากล่าวเสียงดังอย่างเย้ยหยัน "แต่สายไปแล้ว... แผนของฉันสมบูรณ์แบบ"

ทันใดนั้น สัญญาณไฟสีแดงก็กระพริบขึ้นรอบห้อง ธามก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาของเขามีประกายแห่งชัยชนะ

"สมบูรณ์แบบงั้นเหรอเมษา? เธอคิดผิดแล้ว" ธามกล่าว "ทุกอย่างที่เธอทำ... เราเห็นหมดแล้ว"

เมษามีสีหน้าตื่นตระหนก เธอพยายามหันหลังเพื่อวิ่งหนี แต่ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยลูกน้องของธามที่ซ่อนตัวอยู่

"แก... แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!" เมษาตะโกนด้วยความโกรธ

"ทำไมจะทำไม่ได้?" ธามเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ "เธอทำลายชีวิตคนอื่นมามากพอแล้ว... ถึงเวลาที่เธอจะต้องชดใช้"

ขณะที่ธามกำลังจะจับกุมเมษา เธอก็ةเลิกหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเล็งไปที่ธาม

"ถอยไปนะ! ไม่งั้นฉันจะยิง!" เมษาตะโกน ใบหน้าซีดเผือด

แพรเห็นท่าไม่ดี เธอพุ่งเข้าไปคว้าแขนของเมษาอย่างไม่คิดชีวิต การต่อสู้ระหว่างทั้งสองเริ่มขึ้น เสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวในห้องแคบๆ แพรพยายามแย่งปืนจากมือของเมษา แต่เมษากลับแรงกว่า เธอผลักแพรออกไปอย่างแรง จนแพรหัวคะมำล้มลงไปกองกับพื้น

ธามเห็นแพรตกอยู่ในอันตราย เขารีบพุ่งเข้าไปหาเมษา แต่เมษากลับใช้จังหวะที่เขาเสียหลัก ยิงธามเข้าที่ไหล่

"ธาม!" แพรตะโกนด้วยความตกใจ เธอพยายามลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่ศีรษะทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่

เมษาเห็นธามบาดเจ็บ เธอก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกมันโง่! คิดว่าจะชนะฉันได้งั้นเหรอ?"

ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก เมษาหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าเธอหนีไม่พ้นแล้ว

"แก... แกเรียกตำรวจมางั้นเหรอ?" เมษาถามธามด้วยความเหลือเชื่อ

ธามยืนกุมไหล่ที่เลือดไหลซึมออกมา เขายิ้มมุมปากอย่างอ่อนแรง "ไม่ใช่แค่ตำรวจ... แต่คือความยุติธรรมต่างหาก"

เมษามองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่มีทางหนีแล้ว

"แต่มันยังไม่จบแค่นี้..." เมษากล่าวเสียงเย็นเยียบ "แกสองคน... จะต้องเสียใจ..."

ก่อนที่ตำรวจจะเข้ามาถึงห้อง เมษาก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ หยิบแคปซูลเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในเสื้อคลุมออกมา แล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

"ไม่นะ!" แพรตะโกนด้วยความตกใจ

ธามพยายามจะเข้าไปหยุดเธอ แต่เขาก็ไปไม่ทันแล้ว

เมษามีอาการชักกระตุก ก่อนจะล้มลงไปแน่นิ่งไปกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างค้างอยู่บนเพดาน

ตำรวจบุกเข้ามาในห้อง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ตำรวจเข้าควบคุมสถานการณ์ และเร่งนำตัวธามส่งโรงพยาบาล แพรยืนมองร่างไร้วิญญาณของเมษาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งโล่งใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน... ความแค้นที่เธอแบกมาตลอดชีวิต... ในที่สุดก็จบลงเสียที... แต่มันจบลงด้วยราคาที่ต้องจ่าย...