ตอนที่ 4 — เจ็ดปีต่อมา... โชคชะตาเล่นตลก

"เจ็ดปี... เพียงแค่กระพริบตา" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเพียงฟ้า ขณะที่เธอก้าวลงจากรถลีมูซีนสีดำขลับ จอดเทียบหน้าตึกระฟ้าอันโอ่อ่าของ 'อาณาจักร สุริยวงศ์' สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเธอ ‌แต่บัดนี้กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดที่ฝังลึกในหัวใจ

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบใบหน้าของเธอ ขับเน้นให้เห็นความงามที่เติบโตขึ้นตามกาลเวลา จากเด็กสาวที่เคยเปราะบาง อ่อนแอ บัดนี้เพียงฟ้าคือหญิงสาวผู้สง่างาม แฝงไว้ด้วยความมั่นใจและแววตาที่ฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น เธอสวมชุดสูทสีขาวสะอาดตา ตัดกับผมยาวสลวยสีดำสนิทที่ปล่อยยาวจนถึงกลางหลัง ​เป็นภาพที่บ่งบอกถึงความสำเร็จและความเป็นมืออาชีพอย่างแท้จริง

"คุณแม่คะ... เราจะเข้าไปข้างในเลยไหมคะ?" เสียงเล็กๆ ใสๆ ดังขึ้นมาจากข้างๆ เพียงฟ้า 'น้องฟ้าใส' ลูกสาววัยหกขวบของเธอ ‍กุมมือแม่แน่น ดวงตากลมโตใสแป๋วจ้องมองตึกสูงใหญ่ด้วยความสงสัย

เพียงฟ้าก้มลงไปยิ้มให้อาบแก้มลูกสาว "ใช่แล้วจ้ะคนเก่ง วันนี้เราจะเข้าไปหาคุณตา คุณยาย... แล้วก็อาจจะเจอใครบางคนที่เราไม่เคยเจอมาก่อนนะ" เธอพูด พลางลูบผมลูกเบาๆ ‌คำว่า "ใครบางคน" นั้นแฝงไว้ด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กน้อยจะเข้าใจ

เจ็ดปีที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเพียงฟ้า เธอหายไปจากชีวิตของภาคิน และจากโลกใบนี้ไปพร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัส การถูกคนที่รักที่สุด หักหลังอย่างเลือดเย็นกับผู้หญิงที่เธอเคยไว้ใจที่สุด เป็นบาดแผลที่ลึกเกินเยียวยาในตอนแรก ‍แต่เมื่อรู้ว่ากำลังจะมีชีวิตน้อยๆ เติบโตในท้อง ความเข้มแข็งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอตัดสินใจจะใช้ชีวิตต่อไปเพื่อลูกน้อยในครรภ์

ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา เพียงฟ้าทุ่มเททุกอย่างเพื่อสร้างชีวิตใหม่ สร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาใหม่จากศูนย์ เธอทำงานหนัก ​อดทน ฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต และไม่เคยหันหลังกลับไปมองความเจ็บปวดที่เคยได้รับอีกเลย เธอตั้งใจจะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ถูกทิ้ง แต่เธอคือผู้หญิงที่แข็งแกร่งและประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเอง

และในที่สุด ความพยายามของเธอก็สัมฤทธิ์ผล ​'บริษัท อัญมณีฟ้า' ของเธอ กลายเป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ และในวันนี้ เธอกลับมาที่นี่ ไม่ใช่ในฐานะเพียงฟ้า ​คนรักที่ถูกทิ้ง แต่ในฐานะ CEO ของบริษัท อัญมณีฟ้า ผู้มีอำนาจในการตัดสินใจ และเป็นคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของ 'สุริยวงศ์ กรุ๊ป'

"คุณหนูเพียงฟ้าคะ" เสียงทักทายดังขึ้นจากชายชุดดำร่างสูงสองคน ที่เดินเข้ามาต้อนรับเธอทันทีที่ก้าวออกจากรถ "ท่านประธานรอพบอยู่ค่ะ"

เพียงฟ้ายิ้มรับ พลางประคองน้องฟ้าใสไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณค่ะ"

เมื่อก้าวเข้ามาในโถงต้อนรับของสุริยวงศ์ กรุ๊ป บรรยากาศทุกอย่างยังคงคุ้นเคย แต่ก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ความหรูหรา โอ่อ่า ยังคงเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะมีความเยียบเย็นที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่" เพียงฟ้าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อเห็น คุณหญิงอรัญญา และ คุณวิชัย ยืนรออยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เพียงฟ้า! ลูกแม่! ในที่สุดลูกก็กลับมา!" คุณหญิงอรัญญาโผเข้ากอดเพียงฟ้าแน่น น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอ "แม่คิดถึงลูกเหลือเกินนะ"

"ผมก็ดีใจที่ได้เห็นเพียงฟ้าอีกครั้ง" คุณวิชัยกล่าว พร้อมกับตบไหล่เพียงฟ้าเบาๆ

"สวัสดีค่ะคุณปู่ คุณย่า" น้องฟ้าใสเอ่ยทักทายอย่างน่ารัก

คุณหญิงอรัญญาหันไปมองน้องฟ้าใส ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่... นี่คือใครคะ?"

เพียงฟ้ายิ้มอย่างอ่อนโยน "นี่คือน้องฟ้าใสค่ะ ลูกสาวของหนู"

คุณหญิงอรัญญามองน้องฟ้าใสอย่างพิจารณา ใบหน้าของเด็กหญิงมีเค้าโครงบางอย่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด "สวยจังเลยค่ะ... เหมือนใครนะ..."

"เหมือนคุณแม่ค่ะ" น้องฟ้าใสตอบอย่างรวดเร็ว ทำให้คุณหญิงอรัญญายิ้มกว้างขึ้น

"แล้ว... แล้วภาคินล่ะคะ? ท่านอยู่ที่ไหน?" เพียงฟ้าเอ่ยถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"อ้อ ภาคินน่ะเหรอ... กำลังประชุมใหญ่อยู่เลยจ้ะ คงอีกสักพักกว่าจะเสร็จ" คุณวิชัยตอบ "แต่คงดีใจมากแน่ๆ ที่ได้เจ้าน้องฟ้าใส"

"ค่ะ" เพียงฟ้าตอบรับ แต่ภายในใจกลับรู้สึกหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูก การกลับมาครั้งนี้ เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอภาคินง่ายๆ และเธอก็ไม่อยากเจอเขาด้วยซ้ำไป

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ประตูห้องประชุมขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ก้าวออกมาด้วยท่าทางมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยทำให้เพียงฟ้ารู้สึกอบอุ่นหัวใจ บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมและอำนาจ

ภาคิน สุริยวงศ์ ทายาทคนเดียวของอาณาจักรสุริยวงศ์ ผู้ชายที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเพียงฟ้า บัดนี้เขากำลังเดินตรงมาทางนี้ พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเคียงข้างเขา ใบหน้าของเธอสวยสง่า แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่เยือกเย็น

โลกทั้งใบของเพียงฟ้าเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ภาพในอดีตที่เคยพยายามลบเลือน บัดนี้กลับไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรง

"ภาคิน!" คุณหญิงอรัญญาร้องเรียก พร้อมกับโบกมือให้ลูกชาย

ภาคินหันมามอง ก่อนจะยิ้มบางๆ "ครับคุณแม่"

สายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนมายังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ ทว่าเมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเพียงฟ้า แววตาที่เคยเฉยเมยก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวที่เดินเคียงข้างเขา ก้มลงมองตามสายตาของภาคิน เมื่อเห็นเพียงฟ้า เธอก็เบิกตาโพลง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

"นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?" ภาคินพึมพำ เสียงแหบพร่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้น สบตาภาคินตรงๆ แววตาของเธอฉายประกายแห่งความท้าทาย แต่ก็แฝงไว้ด้วยรอยร้าวที่ยากจะมองเห็น

"ไง ภาคิน" เธอเอ่ยทัก ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วโถงต้อนรับ มีเพียงเสียงหัวใจของเพียงฟ้าที่เต้นระรัวแข่งกับเสียงลมหายใจที่ติดขัด

โชคชะตาเล่นตลกจริงๆ... เพียงฟ้ากลับมาแล้ว และการกลับมาครั้งนี้ มันจะสั่นคลอนทุกอย่างที่ภาคินเคยรู้จัก