ตอนที่ 17 — ความรู้สึกที่แท้จริง

"อย่าไปนะเพียงฟ้า!" เสียงของภาคินตะโกนไล่หลังไป แต่หญิงสาวก็ยังคงวิ่งออกไปไม่หยุด ราวกับว่าเสียงของเขาเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านไป

ภาคินยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของเพียงฟ้าที่ค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ จนลับสายตา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ‌เขาไม่เคยต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย

"รินรดา..." ภาคินหันไปมองหญิงสาวที่ยังคงซบอยู่บนอกเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก "เธอ... เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"

รินรดาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยน้ำตา ​"ฉัน... ฉันขอโทษนะภาคิน ฉันไม่อยากให้เธอเห็นฉันในสภาพแบบนี้เลย"

"ไม่ต้องขอโทษหรอก" ภาคินพยายามปลอบ "ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นอะไร"

"ฉัน... ฉันแค่รู้สึกไม่สบาย" รินดาพูดเสียงเบา "แล้วพอเห็นเพียงฟ้า... ‍ฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่"

ภาคินถอนหายใจยาว เขาเข้าใจดีว่าทำไมรินดาถึงรู้สึกแย่ เธอก็คงจะรู้สึกไม่ต่างจากเขาที่กำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

"เธอรู้ใช่ไหม ว่าฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "สิ่งที่ฉันต้องการคือเพียงฟ้า"

รินดาพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้... ฉันรู้ว่าเธอรักเพียงฟ้า"

"แต่ทำไม..." ‌ภาคินกัดฟันแน่น "ทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้? ทำไมเธอถึงไปบอกเพียงฟ้าเรื่องนั้น?"

"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" รินดากล่าวเสียงสั่น "ฉันแค่... ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจ"

"เสียใจ?" ภาคินหัวเราะอย่างขมขื่น ‍"ตอนนี้ฉันกำลังเสียใจอยู่ไง! เธอทำให้เพียงฟ้าเข้าใจผิดไปหมดแล้ว!"

"ฉัน... ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร" รินดาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอแดงก่ำ "ฉันเห็นเธอทุกข์ทรมาน ฉันเห็นเธอพยายามจะแก้แค้น แล้วฉันก็คิดว่า... ​บางที ถ้าเพียงฟ้าได้รู้ความจริงทั้งหมด เธออาจจะเข้าใจเธอมากขึ้น"

"ความจริง?" ภาคินถาม "ความจริงที่ว่าเธอสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา? ความจริงที่ว่าเธอใส่ร้ายฉัน? ความจริงที่ว่าเธอใช้เพียงฟ้าเป็นเครื่องมือ?"

"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!" ​รินดารีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันก็แค่... อยากให้เธอได้ปลดปล่อยความแค้นที่เธอแบกรับมาตลอด"

ภาคินส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่เข้าใจรินดาเลยจริงๆ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดี แต่บัดนี้เขากลับไม่แน่ใจอีกต่อไป

"เธอคิดว่าถ้าเพียงฟ้าได้รู้ความจริงทั้งหมด แล้วเธอจะเข้าใจฉันมากขึ้นอย่างนั้นเหรอ?" ​ภาคินถามเสียงเย็นชา "เธอคิดผิดแล้วรินดา ความจริงที่เธอสร้างขึ้นมา มันยิ่งทำให้ฉันกับเพียงฟ้าห่างกันมากขึ้นไปอีก"

"ฉัน... ฉันขอโทษนะภาคิน" รินดาพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันแค่อยากช่วยเธอจริงๆ"

ภาคินไม่ตอบอะไร เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินดาอยู่ตามลำพังกับความคิดของเธอ

ภาคินเดินออกมานอกห้อง เขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง เขาต้องการคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

เขามานั่งอยู่ที่ริมระเบียง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับเพียงฟ้า

เขาจำได้ดีถึงวันแรกที่เขาพบเธอ เพียงฟ้าในชุดนักศึกษาที่ดูบอบบาง แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอเป็นผู้หญิงที่แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ

เขาจำได้ถึงรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ และแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เธอมีให้เขา

แต่บัดนี้... ทุกอย่างมันพังทลายลงไปหมดแล้ว

ภาคินหลับตาลง ภาพของเพียงฟ้าที่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ วิ่งหนีไปจากเขา มันเจ็บปวดเหลือเกิน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าการแก้แค้นของเขาจะนำพามาซึ่งความเจ็บปวดนี้ เขาเคยคิดว่าการทำให้ครอบครัวของเพียงฟ้าล่มสลาย คือเป้าหมายสูงสุดของเขา แต่ตอนนี้... เมื่อเห็นเพียงฟ้าเสียใจ เขากลับรู้สึกว่ามันไม่คุ้มค่าเลย

เขาไม่ได้ต้องการแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือเพียงฟ้ากลับคืนมา เขาต้องการอธิบายให้เธอฟัง ต้องการบอกเธอว่าเขารักเธอมากแค่ไหน

ความรู้สึกที่เคยคิดว่ามันคือความแค้น มันกลับกลายเป็นความรักที่เขาไม่เคยตระหนักถึงมาก่อน

"เพียงฟ้า..." ภาคินพึมพำชื่อของเธอเบาๆ "ฉันขอโทษนะ... ขอโทษจริงๆ"

เขาไม่รู้ว่าเขาจะเริ่มต้นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะขอโทษเธออย่างไร หรือเขาจะทำให้เธอเชื่อใจเขาอีกครั้งได้อย่างไร

แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ เขาจะทำทุกอย่าง เพื่อให้เพียงฟ้ากลับมาหาเขา

เขาจะยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อผู้หญิงที่เขารัก

ภาคินลุกขึ้นยืน เขามองไปยังทิศทางที่เพียงฟ้าจากไป

"ฉันจะต้องตามหาเธอให้เจอ" ภาคินพูดกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะต้องอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง และขอโอกาสเธออีกครั้ง"

เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาต้องการเตรียมตัว เขาต้องการวางแผน

เขาจะตามหาเพียงฟ้าให้เจอ และเขาจะทำให้เธอรู้ว่า ความรักของเขาที่มีต่อเธอ มันมีอยู่จริง

แม้ว่ามันอาจจะสายเกินไปก็ตาม...