ตอนที่ 1 — สายฝนในวันบอกลา

สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับจะกรีดร้องไปพร้อมกับหัวใจของเธอ มันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งที่กำลังเกาะกุมหัวใจดวงน้อยๆ ของรินดา ยิ่งกว่าความหนาวเย็นของอากาศในค่ำคืนนี้เสียอีก มือบางยกขึ้นกุมท้องน้อยที่เริ่มนูนขึ้นอย่างช้าๆ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่สามารถสู้กับสายฝนที่สาดซัดเข้ามาได้อีกต่อไป

“ทำไม... ทำไมธามถึงทำแบบนี้กับฉัน” เสียงหวานเอ่ยถามออกมาอย่างสั่นเครือ ‌ขณะที่ภาพของใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของชายคนรักปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด เขาคือธาม คนที่เธอรักหมดหัวใจ คนที่เธอทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้ คนที่เธอเชื่อใจมาตลอด

“นี่คือข้อเสนอสุดท้ายของผม รินดา” น้ำเสียงของธามยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ เย็นชา ​ปราศจากความรู้สึกใดๆ ราวกับกำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้า “คุณรับข้อเสนอนี้ หรือเราก็จบกันแค่นี้”

ข้อเสนอ... ข้อเสนอที่ทำให้เธอเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ข้อเสนอที่ทำให้เธอไม่เข้าใจว่าความรักที่เคยมีให้กันมันหายไปไหนหมด

“ธาม... เรามีลูกในท้องนะ” รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ‍ยื่นมือไปหวังจะคว้าแขนของเขาไว้ แต่เขาผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจ

“ผมรู้” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่ผมไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้ทั้งนั้น”

เพียงคำพูดไม่กี่คำของเขา มันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ามากลางใจของเธออย่างไม่ปรานี ทำให้เลือดแห่งความหวังไหลรินจนหมดสิ้น “ไม่... ไม่จริง ‌ธาม คุณพูดเล่นใช่ไหม”

“ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องแบบนี้” ธามเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยอบอุ่นยามมองเธอ บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาจนน่ากลัว “ผมขอโทษ แต่ผมไม่ต้องการคุณ ไม่ต้องการลูกของคุณ”

คำว่า ‍“ไม่ต้องการ” ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ราวกับเสียงประกาศิตที่ส่งตรงมาจากนรก ปากบางอ้าออกอย่างพยายามจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่ก็ไร้เสียง น้ำตาไหลรินไม่หยุดหย่อน “คุณ... คุณมันใจร้ายที่สุด”

“ผมทำในสิ่งที่ผมต้องทำ” ​ธามกล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำราวกับจะกลบเสียงสะอื้นของเธอ

รินดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นถนนเปียกๆ กอดเข่าแน่น พยายามหาความอบอุ่นจากร่างกายตัวเอง แต่ความหนาวเย็นจากหัวใจของธามมันได้แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ​ทำไมความรักที่เคยหวานชื่น มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่แสนสาหัสได้ถึงเพียงนี้

ห้าปี... ไม่สิ ไม่ใช่ห้าปี มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว แต่ความรู้สึกมันราวกับผ่านมาเนิ่นนานเหลือเกิน

ความทรงจำในวันวานผุดขึ้นมาเป็นภาพซ้อน ภาพของธามในวันแรกที่เจอกัน เขาดูสง่างาม ​ท่าทางสุภาพ แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง ดวงตาคู่สวยของเขาที่มองมา ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว ตั้งแต่วันนั้น เธอก็ตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำ

“รินดา... เธอต้องเข้มแข็งนะ” เธอพยายามพูดปลอบตัวเอง เสียงแหบพร่าของเธอแทบจะไม่ได้ยิน

เธอท้อง... เธอท้องกับผู้ชายที่เธอรัก แต่เขากลับปฏิเสธเธอและลูกน้อยในท้องอย่างเลือดเย็น เธอจะทำอย่างไรต่อไป? จะมีใครที่ไหนให้เธอพึ่งพาได้บ้าง?

ภาพของพ่อแม่ที่จากไปแล้วลอยมาในความคิด เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว ทุกอย่างที่เธอมี คือธาม... คนที่ตอนนี้ได้ทำลายทุกอย่างของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

“ไม่... ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้” มือบางกำแน่นขึ้นอีกครั้ง มองไปยังท้องน้อยของตัวเอง “ฉันต้องสู้เพื่อลูก”

แต่จะสู้ด้วยอะไร? ด้วยมือเปล่า? ด้วยหัวใจที่แตกสลาย?

เสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับเป็นเสียงยืนยันถึงความสิ้นหวังของเธอ ร่างบางสั่นสะท้าน เธอต้องรีบไปจากที่นี่ ไปให้พ้นจากสายตาของเขา ไปให้พ้นจากความเจ็บปวดนี้

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย น้ำฝนยังคงซัดเข้ามาไม่หยุด แต่ตอนนี้มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับความรู้สึกว่างเปล่าในหัวใจ

“ฉันจะไปจากชีวิตของคุณ ธาม” เธอพึมพำกับตัวเอง “คุณจะไม่ได้เห็นหน้าฉันกับลูกอีกเลย”

เธอก้าวเดินไปอย่างช้าๆ ร่างเล็กๆ ที่เปียกปอนไปทั้งตัว ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านฝนที่หนาทึบ ทิ้งไว้เพียงรอยน้ำตาที่ผสมปนเปไปกับสายฝนบนพื้นถนนที่ว่างเปล่า

แต่ในมุมหนึ่งของถนนที่มืดมิด รถยนต์สีดำคันหรูจอดนิ่งอยู่ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มนั่งอยู่ในรถ ดวงตาคมกริบมองไปยังร่างของหญิงสาวที่เดินจากไปอย่างช้าๆ ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“รินดา...” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ

เขาไม่อยากทำร้ายเธอเลยสักนิด แต่มันเป็นสิ่งที่เขาต้องทำ การตัดสินใจครั้งนี้มันเหมือนกับการกรีดเลือดในหัวใจของตัวเอง

“ผมขอโทษ” เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง ปิดตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่หยุด ราวกับจะชำระล้างความเจ็บปวด แต่มีเพียงรอยแผลเป็นในหัวใจเท่านั้นที่จะยังคงอยู่ตลอดไป