ห้าปี... ระยะเวลาที่ยาวนานพอที่จะทำให้บาดแผลฉกรรจ์กลายเป็นเพียงรอยแผลเป็นจางๆ แต่สำหรับรินดา มันคือห้าปีที่เธอต้องต่อสู้ดิ้นรน เลี้ยงดู 'นที' ลูกชายตัวน้อยเพียงลำพัง โดยปราศจากเงาของผู้เป็นพ่อ
“แม่ครับ วันนี้คุณครูชมว่าผมวาดรูปเก่งที่สุดเลยครับ” เสียงเล็กๆ ที่เจื้อยแจ้วดังขึ้นมา ขณะที่นทีวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับสมุดวาดรูปที่เต็มไปด้วยสีสันสดใส รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรินดา เธอโน้มตัวลงไปกอดลูกชายด้วยความรัก
“จริงเหรอครับลูก เก่งที่สุดเลย” เธอหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ “เดี๋ยวมื้อเย็นเราไปกินไอศกรีมฉลองกันดีไหม”
“เย้! แม่ใจดีที่สุดเลยครับ” นทีดีใจจนกระโดดโลดเต้น รินดามองลูกชายด้วยความภูมิใจ หัวใจของเธอพองโตด้วยความรักและความสุขที่ลูกมอบให้
แต่เมื่อนทีวิ่งกลับไปเล่นของเล่น รอยยิ้มของรินดาก็ค่อยๆ จางหายไป ความทรงจำในวันวานที่เธอพยายามจะลืม มันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เมืองหลวง... สถานที่ที่เคยเป็นความสุขที่สุดของเธอ กลับกลายเป็นที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด ห้าปีที่ผ่านมา เธอใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนตัวอยู่ในเมืองเล็กๆ ชายทะเล เพื่อหนีจากอดีตและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกชาย
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อธุรกิจที่เธอทุ่มเทสร้างมากับมือเกิดมีปัญหาใหญ่ เธอจำเป็นต้องกลับมายังเมืองหลวงอีกครั้ง เพื่อหาทางแก้ไข
“คุณแม่คะ นี่คือเอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ” เลขาสาวเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร รินดาพยักหน้ารับ ก่อนจะกวาดสายตาไปมองภาพถ่ายบนโต๊ะทำงาน ภาพของเธอกับนที ยามที่พวกเขามีความสุข
เธอรู้สึกใจหายวาบเมื่อนึกถึงธาม ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่กลับเป็นคนเดียวที่ทำลายชีวิตของเธอ
“คุณแม่คะ คุณจะไปไหนคะ?” เลขาสาวถามเมื่อเห็นรินดาลุกขึ้นยืนอย่างกระสับกระส่าย
“ขอโทษนะ ขอเวลาให้ฉันคิดสักครู่” รินดากล่าวจบ เธอก็เดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังระเบียง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปลึกๆ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง เมืองที่เธอพยายามจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับธาม แต่ยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ ภาพใบหน้าอันหล่อเหลา แต่เย็นชาของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น
“ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง
ธาม... เขาจะอยู่ที่นี่หรือเปล่า? เขาจะจำเธอได้ไหม? หรือเขาคงจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข โดยไม่เคยคิดถึงเธอเลย
ความคิดเหล่านั้นทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบอีกครั้ง เธอสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่เป็นไร รินดา เธอต้องเข้มแข็ง” เธอพูดปลอบตัวเอง
การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อลูกชาย เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของเธอเด็ดขาด
เมื่อถึงเวลาบ่าย รินดาก็ตัดสินใจพา ‘นที’ ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ บ้าน พวกเขาเดินเล่นกันอย่างมีความสุข นทีวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน รินดามองดูลูกชายด้วยรอยยิ้ม
ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้...
หัวใจของเธอเต้นแรงผิดปกติ ความรู้สึกบางอย่างตีบตันอยู่ในลำคอ
“นั่น... นั่นมัน...” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ชายหนุ่มคนนั้นหยุดยืนนิ่ง มองมาที่เธอด้วยสายตาที่คุ้นเคย... ดวงตาคู่นั้น...
“ธาม...” ชื่อของเขาหลุดออกจากปากเธออย่างแผ่วเบา
ธาม... ชายในเงาอดีตที่เธอพยายามจะหลีกหนีมาตลอดห้าปี วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ราวกับจะตามหลอกหลอนเธอไม่ให้ไปไหน
นทีเองก็หยุดวิ่ง วิ่งเข้ามาเกาะขาเธอแน่น ดวงตาใสแป๋วของเขามองไปยังธามด้วยความสงสัย
ธามเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเมื่อก่อน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา
“รินดา...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างแหบพร่า “เธอ... กลับมาแล้ว”
รินดาไม่สามารถตอบอะไรได้ เธอยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของธาม ความรู้สึกมากมายประดังเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
“เขา... เป็นใครครับแม่?” นทีเงยหน้าขึ้นถามเธอด้วยความสงสัย
คำถามของลูกชาย ทำให้รินดาหลุดจากภวังค์ เธอค่อยๆ อุ้มนทีขึ้นมาแนบอก
“ไม่... ไม่มีอะไรจ้ะลูก” เธอพยายามยิ้มให้ลูก แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ
ธามมองดูลูกชายของเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่รินดาอ่านไม่ออก
“นี่ลูกของคุณ?” ธามถามเสียงเรียบ
รินดาพยักหน้าอย่างช้าๆ “ใช่ค่ะ เขาเป็นลูกของฉัน”
ธามมองนทีอยู่นาน ก่อนจะหันกลับมามองรินดาอีกครั้ง สายตาของเขาดูสับสนและเจ็บปวด
“ผม... ผมไม่รู้ว่าเธอท้อง” เขาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก
รินดาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “ไม่รู้... หรือไม่อยากรู้กันแน่คะ ธาม”
คำพูดของเธอ ทำให้ธามชะงัก เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบไป
บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งสามคน เต็มไปด้วยความอึดอัดและความตึงเครียด
รินดาตัดสินใจว่าเธอต้องรีบพา ‘นที’ ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายไปกว่านี้
“ขอโทษนะคะ ดิฉันต้องขอตัวก่อน” เธอพูดพร้อมกับประคองนทีไว้แน่น
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป ธามก็คว้าแขนของเธอไว้
“เดี๋ยวก่อน รินดา” เสียงของเขาดึงรั้งเธอไว้
รินดาหันกลับไปมองเขา ใบหน้าของเธอฉายแววไม่พอใจ “คุณต้องการอะไรอีกคะ?”
ธามปล่อยแขนของเธอ ดวงตาของเขามองตรงมาที่เธออย่างจริงจัง “ผม... ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
“เรื่องอะไรคะ? เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว” รินดาพยายามแกะมือของเขาออก
“มีสิ” ธามพูดเสียงหนักแน่น “เรื่องสำคัญมาก”
รินดาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่ธามมองเธอกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก