"ผมเกลียดคุณ… รินดา"
คำประกาศิตนั้นดังขึ้นในโสตประสาทของรินดาอีกครั้ง ราวกับมันเป็นเสียงกระซิบจากปีศาจร้ายที่คอยตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา เธอรู้ดีว่าธามเกลียดเธอ เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนทุกครั้งที่สบตากัน ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขาล้วนบ่งบอกถึงความรู้สึกนั้น แต่… ทำไมทุกครั้งที่เขาพูดคำเหล่านั้น ดวงตาของเขากลับมีประกายบางอย่างที่ซับซ้อนจนเธอไม่อาจเข้าใจ?
วันนี้ก็เช่นกัน พวกเขากำลังอยู่ในงานเลี้ยงต้อนรับนักธุรกิจที่ธามเป็นเจ้าภาพ รินดาถูกบังคับให้มาในฐานะ "คู่หมั้น" ของเขา เธอสวมชุดราตรีสีดำสนิทที่ธามเป็นคนเลือกให้ มันดูหรูหรา แต่กลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดราวกับถูกรัดตรึงเอาไว้
"คุณ… คุณยิ้มหน่อยสิ" ธามกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นชา แต่แฝงความแข็งกร้าว "คนอื่นกำลังมองอยู่"
รินดาพยายามฝืนยิ้ม มุมปากของเธอขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ และเต็มไปด้วยความประหม่า
"คุณดูสวย… ในชุดนี้" ธามกล่าวต่อ เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด จนไหล่ของพวกเขาเกือบจะชนกัน "แต่ก็… ดูเหมือนนักโทษที่กำลังจะถูกประหาร"
รินดาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่จับจ้องมาที่เธอ ทั้งสายตาชื่นชม สายตาอิจฉา และสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ฉัน… ไม่เคยอยากมาอยู่ที่นี่" รินดาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ปราศจากความขบขัน "แล้วใครบังคับให้เธอมาล่ะ? ถ้าเธอไม่ต้องการ… เธอก็แค่เดินออกไปสิ"
คำพูดของเขาทำให้รินดารู้สึกเจ็บปวด เธอรู้ว่าเขาตั้งใจจะยั่วโมโหเธอ เขาต้องการเห็นเธอแสดงอารมณ์ออกมา
"คุณมัน… ใจร้าย" รินดาเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก
ธามโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับผิวแก้มของเธอ
"ฉันใจร้าย… กับคนที่ฉันเกลียด" ธามกระซิบ เสียงของเขาทุ้มต่ำ และแฝงด้วยความหมายบางอย่างที่รินดาไม่เข้าใจ "แต่กับเธอ… ฉันอาจจะใจร้ายมากกว่านั้นก็ได้"
วินาทีนั้น รินดาก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ แววตาของธาม… ในขณะที่เขาพูดคำเหล่านั้น มันไม่ใช่แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างเดียว แต่กลับมีประกายของความเจ็บปวดและความลังเลเจือปนอยู่ด้วย มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน จนเธอไม่อาจตีความได้
"คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?" รินดาถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ธามไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดึงมือข้างหนึ่งออกมา และคว้ามือของเธอเอาไว้แน่น เป็นการจับกุมที่รวดเร็วและเด็ดขาด
"อย่าทำอะไรโง่ๆ… รินดา" เขาพูดเสียงเคร่งเครียด "ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้"
รินดาพยายามจะดึงมือออก แต่ธามกลับบีบแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไป
"คุณกำลังจะบอกว่า… คุณกำลังปกป้องฉัน?" รินดาถามด้วยความไม่เชื่อ
ธามยิ้ม มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา และเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "อย่าคิดไปเอง… ฉันแค่ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในงานของฉัน"
เขาปล่อยมือเธอ และหันไปทักทายแขกคนอื่น ปล่อยให้รินดาอยู่กับความสับสนและความรู้สึกที่ตีกันวุ่นวายในใจ
ตลอดทั้งคืน ธามคอยกีดกันเธอจากผู้คน เขาอ้างว่าต้องการให้เธออยู่ใกล้ๆ เขา เพื่อแสดงความเป็นคู่หมั้น แต่รินดากลับรู้สึกว่าเขากำลังพยายามจะปกป้องเธอจากอะไรบางอย่าง
มีผู้ชายคนหนึ่ง เดินเข้ามาหาเธอ เขาดูมีอายุ และมีท่าทางน่าสงสัย "คุณรินดา… ผมได้ยินเรื่องราวของคุณมานานแล้ว"
ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ธามก็เข้ามาขวาง เขาผลักชายคนนั้นออกไปอย่างแรง
"อย่ามายุ่งกับเธอ" ธามพูดเสียงดุดัน "เธอเป็นคู่หมั้นของผม"
ชายคนนั้นมองธามด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ก็เลือกที่จะเดินจากไป
หลังจากนั้น ธามก็กอดเอวของรินดาไว้แน่น และพาเธอเดินออกจากงานเลี้ยงอย่างรวดเร็ว
"คุณ… คุณจะพาฉันไปไหน?" รินดาถามด้วยความตกใจ
"ไปให้พ้นจากที่นี่" ธามตอบเสียงเรียบ "ก่อนที่เธอจะไปทำเรื่องโง่ๆ ให้ฉันลำบากใจ"
เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ธามก็ผลักเธอเข้าไปในห้องนอนอย่างแรง
"คุณทำแบบนี้ทำไม!" รินดาถามด้วยความโกรธ
ธามก้าวเข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าของเขาบึ้งตึง "ฉันบอกเธอแล้วไง… ว่าอย่าไปยุ่งกับใคร"
"แต่… เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!" รินดาโต้ตอบ
"เธอไม่รู้… ว่าใครเป็นใคร" ธามพูดเสียงเครียด "บางที… สิ่งที่เธอเห็น อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด"
รินดามองธามด้วยความไม่เข้าใจ เขาพูดราวกับว่าเขารู้ความลับอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเธอ หรือเกี่ยวกับผู้คนที่เข้ามาหาเธอ
"คุณ… คุณรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน?" รินดาถาม
ธามจ้องมองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน
"ฉันรู้… ว่าเธอเปราะบางเกินไป" ธามพูดเสียงเบา "และโลกใบนี้… มันไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิด"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนเธอจนมุมอยู่กับผนังห้อง
"จำเอาไว้… รินดา" ธามกระซิบข้างหูเธอ "คำโกหกที่สวยงาม… บางครั้ง ก็อันตรายกว่าความจริงที่โหดร้าย"
ก่อนที่รินดาจะได้เอ่ยอะไรออกไปอีก ธามก็ก้มลงมา จุมพิตเธออย่างรุนแรง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน แต่กลับไร้ซึ่งความอ่อนหวาน มีเพียงความรู้สึกของการครอบครอง และความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น
เมื่อผละออกจากกัน ธามก็หันหลังเดินออกไป ทิ้งให้รินดาอยู่กับความสับสน และคำพูดที่ว่า "คำโกหกที่สวยงาม" ที่ยังคงก้องอยู่ในหัว เธอไม่เข้าใจว่าธามกำลังพยายามจะปกป้องเธอ หรือกำลังจะหลอกใช้เธอ? และคำโกหกที่ว่างดงามนั้น… มันคืออะไรกันแน่?
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก