"ทำไมคุณถึงมองฉันแบบนั้น… ธาม?"
คำถามนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของรินดาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยของเธอจับจ้องไปยังดวงตาของธามอย่างไม่วางตา มันไม่ใช่การจ้องมองด้วยความโกรธ หรือความเกลียดชัง แต่มันคือการจ้องมองด้วยความสงสัย และความพยายามที่จะไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น
ธามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างเย็นชา "ผมมองคุณแบบไหน… รินดา?"
"เหมือนคุณ… กำลังเห็นบางสิ่งบางอย่าง" รินดาเอ่ยต่อ "บางสิ่งบางอย่าง… ที่เกี่ยวกับฉัน"
ธามหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแหวกอากาศเย็นยะเยือกในห้องทำงานของเขา "คุณคิดไปเอง… รินดา ผมแค่มองดู… คนที่จะต้องทนอยู่กับผมไปอีกนาน"
เขาพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่กลับทำให้รินดารู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด ทำไมทุกครั้งที่เขาพูดถึงการเป็นคู่หมั้นของเขา มันถึงได้ให้ความรู้สึกเหมือนเธอถูกจำคุกมากกว่าจะเป็นความสัมพันธ์ที่สวยงาม?
หลายวันมานี้ รินดาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวธาม เขาไม่ได้แสดงท่าทีเกลียดชังเธอเหมือนเคย แต่กลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เขาดูเหมือนจะคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับเป็นห่วง แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่
เมื่อวานนี้ ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ในสวน รินดาก็เกือบจะสะดุดล้ม ธามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล รีบวิ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะล้มลง
"ระวังหน่อยสิ!" ธามพูดเสียงเข้ม ราวกับจะตำหนิ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ" รินดาเอ่ยด้วยความประหม่า
ธามไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ประคองเธอไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมืออย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะถูกสัมผัสตัวเธอมากเกินไป
"คุณ… คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ได้เป็นอะไร?" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
"ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ" รินดาตอบ
ธามจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาเหมือนจะพยายามมองทะลุเข้าไปในตัวเธอ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
"บางที… เราควรจะพาคุณไปตรวจสุขภาพ" ธามพูดขึ้นมาลอยๆ "คุณดู… ซีดเซียวไปหน่อย"
รินดาแปลกใจกับคำพูดของเขา เธอไม่เคยคิดว่าธามจะใส่ใจสุขภาพของเธอขนาดนี้
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่… อาจจะพักผ่อนน้อยไปหน่อย" รินดาพยายามปัดความกังวลของเขา
แต่ธามก็ยังคงจ้องมองเธออยู่ เขายกมือขึ้นมา และกำลังจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก็ชะงักไปเสียก่อน
"ถ้าคุณรู้สึกไม่สบาย… บอกผมนะ" ธามพูดด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย
ความรู้สึกที่แปลกประหลาดนี้… มันทำให้รินดาเริ่มตั้งคำถาม ความเย็นชาของธามที่เคยชัดเจน ตอนนี้กลับมีรอยร้าวบางอย่างปรากฏขึ้นมา
อีกครั้งหนึ่ง เมื่อรินดาเดินผ่านห้องสมุดของธาม เธอได้ยินเสียงใครบางคนกำลังพูดคุยกันอยู่
"คุณแน่ใจเหรอว่ามันปลอดภัย? ถ้าเธอรู้ความจริง… เรื่องมันจะบานปลายนะ" เสียงหนึ่งดังขึ้น
"ผมรู้… แต่มันจำเป็น" เสียงของธามตอบกลับมา "เราต้องทำแบบนี้… เพื่อปกป้องเธอ"
"แต่ถ้าเธอจำได้ล่ะ?"
"ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น"
รินดาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก พวกเขากำลังพูดถึงอะไรกัน? ความจริงอะไรที่ธามกำลังพยายามปกปิด? และใครคือคนที่กำลังพูดคุยอยู่กับเขา?
เมื่อธามเดินออกมาจากห้องสมุด เขาก็เห็นรินดยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น
"คุณ… ได้ยินอะไร?" ธามถามเสียงเครียด
รินดาพยายามรวบรวมสติ "ฉัน… แค่เดินผ่านค่ะ"
ธามจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเหมือนจะอ่านความคิดของเธอออก
"คุณ… คุณกำลังสงสัยอะไรอยู่… รินดา?" ธามถาม
"ฉัน… ฉันแค่อยากรู้" รินดาเอ่ย "ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน"
ธามถอนหายใจยาว "บางที… ถึงเวลาแล้ว ที่คุณจะได้รู้ความจริงบางอย่าง"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วคว้ามือของเธอไว้แน่น
"มีบางคน… กำลังจับตาดูคุณอยู่" ธามพูดเสียงเบา "และพวกเขา… ต้องการบางสิ่งบางอย่างจากคุณ"
รินดาตัวแข็งทื่อ "ใคร… ใครคือพวกเขา?"
"คนที่… เคยทำร้ายคุณในอดีต" ธามตอบ ทำให้รินดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุกเข้ามาในความทรงจำอันเลือนราง "และผม… กำลังพยายามปกป้องคุณจากพวกเขา"
ความลับในดวงตาของธาม… ตอนนี้เริ่มมีความชัดเจนมากขึ้น รินดาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเย็นชา ทำไมเขาถึงพยายามกีดกันเธอ และทำไมเขาถึงดูเหมือนจะรู้เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอ
"คุณ… คุณรู้เรื่องอดีตของฉัน?" รินดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ผมรู้… มากกว่าที่คุณคิด"
เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น "และผม… จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน… มาทำร้ายคุณอีก"
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
"มีเรื่องด่วน" ธามบอกกับรินดา "ผมต้องไปเดี๋ยวนี้"
เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "อยู่ที่นี่… อย่าไปไหน"
ก่อนที่รินดาจะได้ตอบรับ ธามก็รีบวิ่งออกไป ทิ้งให้เธออยู่กับความสับสนที่ทวีคูณขึ้น
ใครคือคนที่กำลังจับตาดูเธอ? และพวกเขาต้องการอะไรจากเธอ? ความลับในอดีตของเธอ… มันเกี่ยวกับอะไรกันแน่? และธาม… เขารู้ความจริงทั้งหมดจริงๆ หรือ?
เพียงครู่เดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งคฤหาสน์ รินดารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นดิน
"เกิดอะไรขึ้น?" รินดาอุทานด้วยความตกใจ
เธอหันไปมองประตูห้องทำงานของธาม ซึ่งตอนนี้เปิดแง้มอยู่ รินดาตัดสินใจก้าวเข้าไปดู
ทันทีที่เธอเห็นภาพตรงหน้า… รินดาก็แทบจะสิ้นสติ…
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก