ตอนที่ 7 — ความใกล้ชิดที่อันตราย

"ถ้าคุณคิดว่าการมาอยู่ที่นี่จะทำให้ฉันใจอ่อน คุณคิดผิด!" เสียงของรินดากระแทกใส่กำแพงห้องทำงานหรูหราของธามอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าแววตาที่สั่นระริกกับมือที่กำแน่นกลับบ่งบอกถึงความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้

ธามเงยหน้าจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาประดุจน้ำแข็งกลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่เพียงแต่จ้องมองรินดาด้วยสายตาที่ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ "ผมไม่เคยคิดแบบนั้น" ‌เสียงทุ้มต่ำของเขาตอบกลับมาเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบงัน

เหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา... ฝนที่ตกหนักจนน้ำท่วมถนน ทำให้รินดาที่เพิ่งกลับจากซื้อยาให้มารดา ต้องติดแหง็กอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความหวาดกลัว ธามที่บังเอิญผ่านมาพบเห็น กลับไม่ลังเลที่จะพาเธอมายังคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ แม้ว่าในใจของรินดาจะเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเจ็บปวด ​แต่ในสถานการณ์นั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่น

"แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม!" รินดาผลักประตูออกไป หวังจะวิ่งหนีจากบรรยากาศที่อึดอัดนี้ แต่กลับต้องชะงักเมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับรูปถ่ายบนโต๊ะทำงานของธาม เป็นรูปของเธอกับมารดาในวันที่พวกเขายังมีความสุข รอยยิ้มของเธอยังคงสดใส ราวกับว่าอดีตอันโหดร้ายนั้นไม่เคยเกิดขึ้น

"คุณจะไปไหน" ‍ธามก้าวเข้ามาขวางประตูไว้ แววตาของเขาคมกริบขึ้น "คุณจะกลับไปนอนข้างนอกท่ามกลางสายฝนที่กำลังจะตกอีกครั้งงั้นเหรอ?"

รินดาตัวสั่นสะท้าน คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจ แต่เธอก็ยังคงแข็งใจ "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น!"

"รวมถึงความปลอดภัยของตัวเองด้วยใช่ไหม" ธามยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเบาๆ ‌ที่แก้มของเธอ ราวกับจะปลอบโยน แต่กลับยิ่งทำให้รินดารู้สึกราวกับถูกไฟลวก "คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าโลกภายนอกอันตรายแค่ไหน"

ความทรงจำเลวร้ายในอดีตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รินดาเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสของเขา "อย่าแตะต้องฉัน!"

"ทำไม" ธามถามกลับ ‍น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความร้อนรุ่ม "คุณกลัวอะไร"

"ฉันกลัว... กลัวทุกอย่างที่คุณเป็น" รินดาตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉันกลัวความเย็นชาของคุณ กลัวความโหดร้ายของคุณ กลัว... ​กลัวว่าหัวใจที่แตกสลายไปแล้วของฉัน จะยิ่งเจ็บปวดไปกว่านี้"

ธามถอนหายใจยาว เขาปล่อยมือจากแก้มของเธอ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วาง เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "คุณไม่เคยรู้เลยใช่ไหม ​ว่าผมต้องแบกรับอะไรบ้าง"

รินดามองรูปถ่ายในมือของเขา ภาพของเธอกับมารดายังคงทำให้หัวใจของเธออ่อนไหว "คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันไม่เคยเข้าใจคุณเลยอย่างนั้นเหรอ"

"คุณไม่เคยพยายามจะเข้าใจ" ธามพูดเสียงเย็น แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณเอาแต่จมอยู่กับอดีต จมอยู่กับความเจ็บปวดของคุณ ​จนมองไม่เห็นความจริง"

"ความจริงที่ว่าคุณทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี?" รินดาถามเสียงดัง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "ความจริงที่ว่าคุณทำให้ฉันต้องอยู่กับฝันร้ายทุกคืนอย่างนั้นเหรอ!"

"ผมทำในสิ่งที่ผมต้องทำ" ธามพูดเสียงหนักแน่น "และคุณ... คุณก็มีหน้าที่ของตัวเอง"

"หน้าที่ของฉันคืออะไร?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "หน้าที่ของฉันคือการเป็นคู่หมั้นจำเป็นของคุณเหรอ? หน้าที่ของฉันคือการทนทุกข์ทรมานต่อไปอย่างนั้นเหรอ!"

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "หน้าที่ของคุณ... คือการทำความเข้าใจ"

"เข้าใจอะไร!"

"เข้าใจผม" ธามเดินเข้ามาใกล้รินดาอีกครั้ง คราวนี้เขาจับมือของเธอไว้แน่น "รินดา... ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด แต่คุณต้องเชื่อผม"

"เชื่อคุณได้ยังไง ในเมื่อทุกอย่างที่คุณทำ มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวด!" รินดาร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลอาบแก้ม

ธามมองดูน้ำตาของเธอ หัวใจของเขาราวกับถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ทำให้ใครร้องไห้ได้มากขนาดนี้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

"ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ธามกล่าวเสียงเบา "แต่ไม่ใช่ตอนนี้... ตอนนี้คุณปลอดภัยดีแล้ว"

เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากเธอ ก่อนจะเดินไปที่ประตู "คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ผมให้คนเตรียมชุดไว้ให้แล้ว"

รินดาได้แต่มองตามหลังของเขาไปอย่างงุนงง จิตใจของเธอสับสนไปหมด ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความสับสน และ... ความสงสัย

ทำไมธามถึงพาเธอมาที่นี่? ทำไมเขาถึงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง? และทำไม... ทำไมเธอถึงรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อนซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของเขา

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เสียงเคาะประตูดังขึ้น "คุณรินดาคะ ดิฉันนำชุดมาให้คุณค่ะ"

รินดาหันไปมองประตู เธอตัดสินใจที่จะลองทำตามที่ธามบอกอย่างน้อยก็ชั่วคราว เธอเดินไปเปิดประตูและรับชุดจากหญิงสาวที่ยืนรออยู่ ก่อนจะปิดประตูลงอย่างช้าๆ

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมห้อง... เป็นเงาที่เคลื่อนไหวแวบหนึ่ง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว รินดาขมวดคิ้ว เธอแน่ใจว่าเธอเห็นอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเพ่งมองอีกครั้ง ก็ไม่พบอะไรอีก

เป็นเพียงภาพหลอนของเธอเอง หรือมีใครบางคนกำลังแอบมองเธออยู่? ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก่อตัวขึ้นอีกครั้งภายในจิตใจ

ธามยืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน มองดูรินดาที่กำลังเดินไปทางห้องน้ำ เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอร้องไห้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้

เขาต้องเก็บงำความลับนี้ไว้ เพื่อความปลอดภัยของเธอ เพื่อความปลอดภัยของเขาเอง

แต่ยิ่งนานวัน ความใกล้ชิดที่ถูกบังคับนี้ กำลังจะเปิดเผยรอยร้าวที่ซ่อนเร้นอยู่ระหว่างพวกเขา และนำพาไปสู่บททดสอบที่หนักหนากว่าที่ใครจะคาดคิด