"ปล่อยฉันไปนะธาม! อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก!" เสียงกรีดร้องของรินดาดังราวกับถูกบีบคั้นจนแทบขาดใจ เธอผลักอกกว้างของธามอย่างแรง แต่แรงของเขาช่างมหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ ธามกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ
"รินดา ฟังฉันนะ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย็นชา "มันไม่ใช่แบบที่เธอเห็น"
"แล้วมันเป็นแบบไหนคะ!" รินดาตะโกนกลับ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น "ฉันเห็นกับตาตัวเองนะคะ! คุณกับผู้หญิงคนนั้น! คุณจูบเธอ! จูบคนที่คุณบอกว่าเกลียด! จูบคนที่คุณบอกว่าไม่มีวันแตะต้อง! มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอคะ!"
ภาพเมื่อคืนยังคงติดตาเธอ มันเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจ ภาพธาม โอบกอด จูบ ผู้หญิงคนนั้น ที่โรงแรมหรู ใจกลางเมือง ภาพที่เธอเห็นมันย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอ มันตอกย้ำความรู้สึกไร้ค่าที่เธอเคยมีต่อเขา
"นั่นมัน..." ธามพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ เขารู้ดีว่าคำอธิบายใดๆ ในตอนนี้ คงไม่สามารถลบล้างสิ่งที่รินดาเห็นไปได้ "มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด"
"เข้าใจผิดเหรอคะ!" รินดาหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะของเธอช่างบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคำว่า 'เข้าใจผิด' จะมีความหมายที่เจ็บปวดขนาดนี้! ฉันเชื่อใจคุณนะธาม! ฉันเชื่อว่าคุณจะไม่มีวันทำร้ายฉันซ้ำอีก! แต่คุณก็ทำ! คุณทำลายความเชื่อใจของฉันจนแหลกละเอียด!"
เธอสะบัดตัวอีกครั้ง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากวงแขนของเขา แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่น "ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว!"
"รินดา..."
"ไม่!" เธอตะโกนเสียงดัง "คุณมันคนโกหก! คุณมันคนเลว! คุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก! คุณไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!"
น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ธาม... คนที่เธอเคยรักหมดหัวใจ คนที่เธอเคยฝันถึงอนาคตร่วมกัน คนที่เธอเฝ้ารอคอยกลับมา คนที่เธอคิดว่าเข้าใจเธอมากที่สุด กลับเป็นคนที่ทำร้ายเธอได้เจ็บปวดที่สุด
"ผมทำไปเพื่ออะไร คุณไม่รู้เหรอ!" ธามกัดฟันแน่น ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่รินดาอ่านไม่ออก มันคือความโกรธ ความสิ้นหวัง หรืออะไรกันแน่?
"ทำไปเพื่ออะไรคะ!" รินดาตวาดกลับ "เพื่อผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม! เพื่อความสุขของคุณใช่ไหม! แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ! ความเจ็บปวดของฉันล่ะ! มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม!"
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ความเสียใจที่ท่วมท้นมันถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง มันกัดกินหัวใจของเธอจนเจ็บปวดไปหมด
"ไม่ใช่!" ธามเสียงดังขึ้น "ผมทำแบบนั้น... มันเป็นแผน! แผนที่ผมต้องทำ! คุณไม่เข้าใจ!"
"แผนอะไรคะ!" รินดาหัวเราะเยาะ "แผนที่จะทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดใช่ไหม! คุณทำได้ดีมากเลยนะธาม! คุณทำสำเร็จแล้ว!"
เธอผลักอกเขาอย่างแรงอีกครั้ง คราวนี้แรงส่งจากความเจ็บปวดทำให้ธามเสียหลักไปเล็กน้อย รินดาไม่รอช้า รีบวิ่งหนีไปทันที เธอวิ่งออกมาจากห้องนั้น วิ่งออกมาจากอ้อมแขนของเขา วิ่งออกมาจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา
เธอวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน เสียงสะอื้นดังออกมาจากลำคออย่างไม่อาจห้ามได้ ภาพของธามกับผู้หญิงคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับฝันร้าย
"ทำไมต้องเป็นแบบนี้..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไม..."
เธอไม่รู้ว่าธามอยู่ที่นั่น เขาหยุดยืนมองร่างผอมบางที่กำลังวิ่งจากไป ดวงตาของเขาทอประกายเศร้าสร้อย มือที่เคยประคองร่างเธอไว้ บัดนี้กลับกำแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ
"รินดา... ผมขอโทษ" เขาพึมพำเบาๆ คำขอโทษที่เธอไม่ได้ยิน คำขอโทษที่มาพร้อมกับความลับที่เขาต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง
ขณะที่รินดากำลังจะก้าวออกจากประตู ร่างสูงใหญ่ของวายุ ก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางไว้ "จะไปไหนครับคุณรินดา"
รินดาสะดุ้งสุดตัว หันไปมองวายุ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน "ฉัน... ฉันจะกลับบ้าน"
"ตอนนี้ไม่น่าจะดีนะครับ" วายุพูด น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่รินดาไม่เข้าใจ "มีบางอย่างที่รอคุณอยู่"
"มีอะไรคะ" รินดาถาม เสียงสั่นเครือ
วายุเพียงแค่ยิ้มมุมปาก "บางอย่างที่สำคัญกว่าการวิ่งหนีไปครับ"
แล้วเขาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของเธอไว้แน่น รินดารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่าการวิ่งหนีครั้งนี้ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก