"คุณกำลังทำอะไร! ปล่อยฉันนะ!" รินดาพยายามสะบัดแขน แต่แรงของวายุช่างเหนียวแน่นราวกับเหล็กกล้า เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง
"ใจเย็นๆ ครับคุณรินดา" วายุพูด น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ"
"แต่คุณกำลังกักขังฉัน!" รินดาตะโกนกลับ ความโกรธและความกลัวปะปนกันจนเธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ "ฉันจะกลับบ้าน! ฉันจะไปให้พ้นจากที่นี่!"
"ถ้าคุณอยากจะปลอดภัยจริงๆ การอยู่ที่นี่อาจจะดีกว่าการออกไปข้างนอกนะครับ" วายุพูดพร้อมกับหันไปมองทางธามที่ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
รินดาหันไปมองธาม ภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนยังคงประทับอยู่ในใจเธอ ทำให้ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น! ปล่อยฉันไป!"
ธามก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของรินดา "รินดา... ฟังผมนะ"
"ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!" รินดาปัดมือของวายุออกอย่างแรง แล้วหันหลังจะวิ่งหนีไปอีกครั้ง แต่คราวนี้มีร่างสูงใหญ่ของธามยืนขวางอยู่ตรงหน้า
"คุณจะหนีไปไหน" ธามถาม เสียงของเขาดูอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ "ผมต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง"
"ไม่มีอะไรต้องอธิบายทั้งนั้น!" รินดาตะโกนกลับ "ฉันเห็นแล้ว! ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว! คุณกับผู้หญิงคนนั้น! ฉันจะไปจากที่นี่!"
"มันไม่ใช่แบบนั้น!" ธามก้าวเข้ามาอีก กักเธอไว้ระหว่างตัวเขาและกำแพง "ผมต้องทำแบบนั้น... เพราะมีคนต้องการทำร้ายคุณ"
รินดาเบิกตากว้าง "อะไรนะคะ?"
"ผู้หญิงคนนั้น... คุณศศิธร" ธามสูดหายใจลึก "เธอเป็นคนที่มีแผนจะทำร้ายคุณ"
"คุณศศิธร?" รินดาเอ่ยชื่อนั้นอย่างไม่เชื่อหู "เธอจะทำร้ายฉันได้ยังไง"
"เธอเป็นคนเดียวที่รู้ความลับที่สำคัญมากเกี่ยวกับคุณ" ธามพูดต่อ "ความลับที่คุณไม่เคยรู้"
รินดาเริ่มรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าธามกำลังพูดถึงเรื่องอะไร "ความลับอะไร?"
"ความลับเกี่ยวกับพ่อแม่ของคุณ" ธามกล่าว "และเกี่ยวกับมรดกที่พ่อแม่ของคุณทิ้งไว้ให้"
รินดายิ่งงุนงง "พ่อแม่ของฉัน..."
"ท่านทั้งสองเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ... หรือนั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิด" ธามพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของรินดา "แต่ความจริงแล้ว... มันไม่ใช่แบบนั้น"
"หมายความว่ายังไงคะ!" รินดาถาม เสียงสั่นเครือ
"พ่อกับแม่ของคุณ... ถูกฆาตกรรม" ธามกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
รินดาแทบทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่สามารถประมวลผลคำพูดนั้นได้ "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้"
"มันเป็นความจริงครับ" ธามยืนยัน "และคุณศศิธร... เธอรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของคุณ"
"ใครคะ!" รินดาถามอย่างร้อนรน
"ผม" ธามตอบเสียงเบา แต่คำตอบนั้นกลับดังก้องอยู่ในหัวของรินดา ราวกับฟ้าผ่าลงมา
"คุณ!?" รินดาร้องเสียงหลง "คุณหมายความว่ายังไง! คุณฆ่าพ่อแม่ของฉัน!?"
"ไม่!" ธามรีบแก้ต่าง "ผมไม่ได้ฆ่าพวกเขา! แต่ผม... ผมเป็นคนสั่งให้คนไปกำจัดพวกแก๊งที่เกี่ยวข้องกับการตายของพวกเขา"
"แก๊งอะไรคะ!"
"แก๊งที่วางแผนฆาตกรรมพ่อแม่ของคุณ" ธามอธิบายอย่างรวดเร็ว "ผมสืบหาความจริงมาตลอดหลายปี และผมก็รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด"
"แล้ว... แล้วคุณศศิธรล่ะคะ" รินดาถามอย่างหวาดหวั่น
"เธอเป็นคนรักของหัวหน้าแก๊งนั้น" ธามกล่าว "และเธอรู้ว่าผมกำลังจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมด เธอจึงต้องการกำจัดคุณ เพราะคุณคือคนเดียวที่จะสามารถเชื่อมโยงไปถึงหลักฐานชิ้นสุดท้ายได้"
"หลักฐานชิ้นสุดท้าย?"
"ใช่... หลักฐานที่พิสูจน์ว่าใครคือคนสั่งฆ่าพ่อแม่ของคุณจริงๆ" ธามพูด "และผมจำเป็นต้องให้คุณปลอดภัย"
"แล้ว... แล้วเมื่อคืนนี้..." รินดาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว "คุณจูบผู้หญิงคนนั้น... เพื่ออะไรคะ"
"เพื่อทำให้เธอเชื่อว่าผมกำลังจะร่วมมือกับเธอ" ธามตอบ "ผมต้องทำให้เธอตายใจ ว่าผมไม่ได้กำลังสืบสวนเธออยู่"
"แต่..." รินดาเริ่มสับสน "ทำไมต้องเป็นแบบนั้น... ทำไมคุณไม่บอกฉันตรงๆ"
"ถ้าผมบอกคุณตรงๆ คุณก็จะตกเป็นเป้าหมายทันที" ธามอธิบาย "คุณศศิธรจะรู้ว่าผมกำลังวางแผนอะไรอยู่ และเธอจะรีบกำจัดคุณก่อนที่ผมจะทันทำอะไร"
"แล้ว... แล้วคุณก็ให้ฉันมาอยู่ที่นี่... กับคุณ..." รินดาเริ่มเข้าใจ
"ใช่" ธามพยักหน้า "ที่นี่คือที่เดียวที่ผมจะสามารถปกป้องคุณได้"
"แต่... แต่ฉันเห็นคุณ... คุณกับเธอ..." รินดาพูดเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกผิดหวังและความเจ็บปวดที่เคยถาโถมกลับมาอีกครั้ง
"มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน" ธามย้ำ "ผมต้องแสดงให้เธอเห็นว่าผมสนใจเธอจริงๆ เพื่อให้เธอตายใจ"
รินดาเงยหน้ามองธาม น้ำตาคลอเบ้า เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอเคยสัมผัส มันคือความปวดร้าวที่ถูกปกปิดเอาไว้
"แล้ว... คุณรักฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" รินดากลั้นใจถาม
ธามมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ผมรักคุณ รินดา... รักคุณมาตลอด"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรินดาพองโต แต่ความสงสัยก็ยังคงอยู่ "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงผลักไสฉันในตอนแรก"
ธามถอนหายใจยาว "เพราะตอนนั้น... ผมคิดว่าการอยู่ห่างจากคุณ คือวิธีเดียวที่จะปกป้องคุณได้"
"ปกป้องฉันจากใคร?"
"จากคนที่พยายามจะทำร้ายคุณ... และจากตัวผมเอง" ธามตอบ "ผมกลัวว่าผมจะทำร้ายคุณอีกครั้ง"
รินดาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ธาม เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา ความลับที่ถูกเก็บงำมานานกำลังถูกเปิดเผยทีละน้อย
"แล้ว... คุณศศิธร... เธอจะมาทำอะไรที่นี่คะ" รินดาถาม
"เธอจะมาเพื่อจัดการกับคุณ" ธามตอบ "แต่ผมจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น"
ขณะที่ธามกำลังจะเอื้อมมือไปกอดรินดา เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังเข้ามาใกล้ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา
"ใครมา?" ธามถามอย่างระแวง
วายุรีบเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก "รถของคุณศศิธรครับ"
ธามหน้าตึงเครียดขึ้นทันที "มาเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ"
"เธอรู้แล้วเหรอคะ!" รินดาถามอย่างตกใจ
"ผมว่า... เธอคงรู้แล้วว่าแผนของผมเริ่มจะโป๊ะแล้ว" ธามตอบ "เธอคงมาเพื่อปิดปากคุณ"
เสียงประตูรถเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดสีดำสง่างาม ก้าวลงมาจากรถ ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
"เราต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว" ธามพูดพร้อมกับหันไปมองรินดา
รินดารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบของเรื่องราว แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก