ตอนที่ 15 — จุดแตกหัก

"เธอจะมาเพื่อจัดการกับคุณ" ธามพูดเสียงเข้ม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของรินดาอย่างแน่วแน่ "แต่ผมจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น"

เสียงรถยนต์ที่ดังเข้ามาใกล้ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า ทำให้บรรยากาศภายในคฤหาสน์แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างฉับพลัน รินดาตัวสั่นน้อยๆ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้

"รถของคุณศศิธรครับ" ‌วายุรายงาน เสียงของเขามีแววตื่นตัว "มาถึงแล้ว"

ธามหันไปมองนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม "มาเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ"

"เธอรู้แล้วเหรอคะ!" รินดาถามอย่างตกใจ ความคิดที่ว่าชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตรายทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

"ผมว่า... เธอคงรู้แล้วว่าแผนของผมเริ่มจะโป๊ะแล้ว" ​ธามตอบ "เธอคงมาเพื่อปิดปากคุณ"

คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เธอเห็นร่างของหญิงสาวในชุดสีดำสง่างาม ก้าวลงมาจากรถ ราวกับนางพญาที่กำลังจะมาทวงบัลลังก์ ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ราวกับกำลังจะล่าเหยื่อ

"เราต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว" ธามพูดพร้อมกับหันมาคว้ามือของรินดาไว้แน่น

แต่แทนที่จะตอบสนองต่อการสัมผัสนั้น ‍รินดากลับดึงมือของเธอออกอย่างแรง "ไม่ค่ะ!"

ธามชะงัก "รินดา?"

"ฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องฉันอีกแล้ว!" รินดาตะโกนเสียงดัง น้ำตาที่เคยหยุดไหลไปเมื่อครู่กลับเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่ต้องการความลับ! ไม่ต้องการแผนการ! ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น!"

"แต่รินดา..." ‌ธามพยายามจะเข้าไปจับมือเธออีกครั้ง

"ปล่อยฉันนะ!" รินดากรีดร้อง "ฉันเบื่อแล้ว! เบื่อกับทุกอย่าง! เบื่อที่คุณหลอกฉัน! เบื่อที่คุณโกหกฉัน! เบื่อที่คุณทำให้ฉันต้องกลัว!"

"ผมไม่ได้หลอกคุณนะรินดา" ธามพยายามอธิบาย ‍"ผมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ"

"ปกป้องฉันเหรอคะ!" รินดาหัวเราะเยาะทั้งน้ำตา "ถ้าคุณรักฉันจริง คุณก็ไม่ควรจะทำแบบนี้! คุณควรจะบอกฉัน! คุณควรจะให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง! ไม่ใช่มาทำเรื่องทั้งหมดโดยที่ฉันไม่รู้อะไรเลย!"

ความเจ็บปวดจากเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งได้รับรู้ ยังไม่ทันจะจางหายไป ​ความรู้สึกถูกหักหลังและความผิดหวังที่ธามไม่เคยไว้ใจเธอพอที่จะบอกความจริง ก็ถาโถมเข้ามาซ้ำเติม

"คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่ไหมธาม!" รินดากล่าวเสียงสั่น "คุณคิดว่าฉันอ่อนแอเกินไปที่จะรับรู้ความจริง! คุณคิดว่าฉันไม่คู่ควรที่จะรู้ว่าใครฆ่าพ่อแม่ของฉัน!"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะรินดา!" ธามรีบแก้ต่าง "ผมแค่..."

"พอแล้วค่ะ!" รินดาตะโกนขัด ​"ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว!"

เธอหันหลังให้กับธาม เธอเห็นวายุยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล แต่เธอไม่สนใจอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการหลบหนี

"คุณจะไปไหน" ธามถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ไปให้พ้นจากที่นี่!" รินดาตอบ "ไปให้พ้นจากคุณ! ​ไปให้พ้นจากความลับทั้งหมดนี้!"

"รินดา อย่าไปนะ!" ธามพยายามจะคว้าแขนเธออีกครั้ง แต่รินดาปัดมือเขาออกอย่างแรง

"อย่ามาแตะต้องฉันอีก!" รินดาพูดเสียงแข็ง "ฉันเกลียดคุณ!"

คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของธาม รินดาไม่รอช้า รีบวิ่งออกจากห้องนั้น วิ่งออกจากคฤหาสน์ เธอวิ่งไปโดยไม่หันกลับมามอง

ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขามองตามร่างของรินดาที่กำลังวิ่งหายไปในความมืด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียใจ

"รินดา..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ

วายุเดินเข้ามาใกล้ "คุณธามครับ..."

"ปล่อยเธอไป" ธามพูดเสียงแหบพร่า "ถ้าเธออยากจะไปจริงๆ ก็ปล่อยเธอไป"

"แต่คุณศศิธร..." วายุเตือน

"ผมจัดการเอง" ธามตอบ "แต่ตอนนี้... ผมต้องปล่อยให้เธอไปก่อน"

ร่างของธามทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกอย่างถึงได้จบลงแบบนี้ ทำไมความรักของเขา ถึงได้ทำให้คนรักของเขาต้องเจ็บปวดถึงเพียงนี้

ในขณะเดียวกัน รินดาก็กำลังวิ่งไปตามถนนที่มืดมิด เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องหนี หนีไปให้พ้นจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด

เธอวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งวิ่งตามมา รินดาหันไปมองด้วยความหวาดระแวง

รถคันนั้นชะลอความเร็วลง และจอดเทียบข้างเธอ ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวในชุดสีดำสง่างาม

"คุณศศิธร" รินดาอุทานเสียงเบา

คุณศศิธรยิ้มมุมปาก "ไปไหนคะ คุณหนูรินดา? โทษทีนะที่มารับช้าไปหน่อย"

รินดาตัวสั่นด้วยความกลัว เธอรู้ว่านี่คือจุดจบที่แท้จริงของเรื่องราว

"ขึ้นรถสิคะ" คุณศศิธรพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเ***้ยมโหดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้ม "เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย"

รินดาไม่รู้จะทำอย่างไร เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกจับเข้าไปในกับดักที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม