“หนูไปแล้วนะค่ะคุณป้า” รินดากล่าวลาหญิงชราผู้มีพระคุณด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเล็กยื่นมอบเงินจำนวนหนึ่งให้ ก่อนจะรีบอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาแนบอก เธอกลอบกอดเด็กชายที่หลับใหลอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเล็กๆ ที่ยังคงเปื้อนคราบน้ำตาแห่งความหวาดกลัว ถูกซุกซบลงกับไหล่ของเธอ
“เดินทางปลอดภัยนะลูกนะ ระวังตัวด้วย” คุณป้ากล่าวด้วยความเป็นห่วง พลางลูบหัวหลานชายบุญธรรมเบาๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลใจ เธอรู้ดีว่ารินดาหนีอะไรมา และรู้ดีว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
รินดาพยักหน้ารับ ดวงตาคู่สวยฉายแววของความมุ่งมั่นที่ถูกบีบคั้นด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ การหนีออกมาพร้อมกับน้องภีม คือทางออกเดียวที่เธอมีในตอนนี้ เพื่อปกป้องชีวิตของลูกชายให้พ้นจากเงื้อมมือของธาม
เธอเหลือบมองไปยังบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยอาศัยอยู่ บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดและฝันร้าย บ้านที่เธอเคยคิดว่าจะเป็นที่พักพิง แต่กลับกลายเป็นกรงขังอันโหดร้าย เธอสะบัดศีรษะไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป ตอนนี้เธอต้องมีสติ ต้องเข้มแข็งเพื่อลูก
"ไปนะลูก" เธอหันไปกล่าวลาคุณป้าอีกครั้ง แล้วรีบอุ้มลูกเดินออกจากบ้านพักเล็กๆ แห่งนั้น มุ่งหน้าไปยังรถยนต์คันเก่าที่จอดรออยู่ เธอเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว วางลูกชายลงบนเบาะหลังอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะรีบเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ
มือเรียวสั่นเทาเมื่อเธอสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เก่าๆ ดังกระหึ่มราวกับจะปลุกทุกสรรพสิ่งให้ตื่นขึ้นมา รินดากลั้นหายใจ เธอภาวนาในใจขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ขอให้เธอและลูกปลอดภัย
เธอขับรถออกจากบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่เธอได้วางแผนไว้แล้วอย่างดี เธอยังไม่แน่ใจว่าที่นั่นจะเป็นที่ปลอดภัยสำหรับเธอและน้องภีมจริงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือมันต้องปลอดภัยกว่าการอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน
ตลอดการเดินทาง รินดาพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอฮัมเพลงกล่อมลูกชายเบาๆ พยายามสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและปลอดภัยให้แก่เขา ถึงแม้ภายในใจของเธอจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่นอนก็ตาม
เธอขับรถไปตามถนนที่คดเคี้ยวและเปลี่ยวเปล่า ท่ามกลางป่าทึบที่ดูเหมือนจะโอบล้อมเธอเอาไว้ แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้าอย่างริบหรี่ เธอมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มของต้นไม้ที่แกว่งไกวไปมาตามแรงลม ราวกับจะเตือนให้เธอรู้ว่าเธอกำลังเข้าสู่ดินแดนที่ไม่คุ้นเคย
"อีกไม่นานนะภีม" เธอพูดกับลูกชายที่กำลังจะตื่น "แม่จะพาภีมไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด"
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ คืออันตรายกำลังจะเข้ามาเยือน รินดาไม่ได้รับรู้ถึงรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่กำลังขับตามเธอมาติดๆ ด้วยความเร็วที่น่ากลัว รถคันนั้นมีลักษณะคล้ายกับรถของธาม แต่รินดาไม่ทันได้สังเกต เพราะความเหนื่อยล้าและความกังวลใจทำให้เธอไม่สามารถมีสติได้เต็มที่
เธอขับรถเข้าสู่ถนนลูกรังที่ยิ่งทำให้การเดินทางลำบากขึ้น ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับจะปิดบังเส้นทาง เธอพยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้น แต่ด้วยสภาพถนนที่ขรุขระ ทำให้รถของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ทันใดนั้นเอง เสียงยางบดกับพื้นถนนดังเอี๊ยดอ๊าด! รินดาตกใจสุดขีด เมื่อเธอเห็นรถสีดำคันนั้นกำลังขับแซงขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะเบียดเข้ามาทางด้านข้างของรถเธออย่างจงใจ
"อะไรกัน!" รินดาร้องเสียงหลง พยายามบังคับพวงมาลัยไม่ให้รถของเธอเสียหลัก เธอเหลือบมองไปที่ใบหน้าของผู้ที่อยู่ในรถคันนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด
"ไม่จริงน่า..." เธอพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
เธอจำได้ดี... ใบหน้าอันเย็นชาและดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นชิงชังคู่นั้น... มันคือธาม!
ธาม! เขาตามเธอมา!
ความหวาดกลัวเข้าครอบงำหัวใจของรินดาอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่าเขาตามเธอมาทำไม หรือต้องการอะไร แต่ที่แน่ๆ คือเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้
"ไม่นะ!" เธอร้องเสียงดัง สัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดทำให้เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน
เธอหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว หวังจะหลบหนี แต่การกระทำนั้นกลับทำให้รถของเธอเสียหลัก พุ่งเข้าชนกับต้นไม้ใหญ่ข้างทางอย่างรุนแรง
เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังสนั่นหวั่นไหว กระจกหน้ารถแตกละเอียด เศษแก้วกระเด็นไปทั่ว รินดาตัวกระเด็นไปกระแทกกับพวงมาลัย เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง แต่สิ่งเดียวที่เธอเป็นห่วงคือลูกชายของเธอ
"ภีม!" เธอร้องเรียกชื่อลูกชายอย่างบ้าคลั่ง มือของเธอพยายามเอื้อมไปหาร่างเล็กๆ ที่นอนนิ่งอยู่บนเบาะหลัง
แต่แล้ว... เธอก็หมดสติไป...
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก