"อย่าคิดว่ามีเขาอยู่ข้างๆ แล้วจะปลอดภัย" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ราวกับเงาของยมทูตที่ลอยมาตามลมเย็นยะเยือก รินดากระตุกเฮือกใหญ่ ลืมตาขึ้นมามองรอบกายอย่างหวาดระแวง แสงจันทร์สาดลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาเป็นลำบางๆ สะท้อนกับหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบเฟิร์นที่ประดับอยู่ริมหน้าต่างในห้องพักชั่วคราวที่เธอแอบมาอาศัย มันเป็นเพียงความฝัน หรือว่า...
เสียงหัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก มือเรียวยกขึ้นกุมท้องที่เริ่มป่องขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์น่าหวาดผวาเช่นนี้ มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดและความกังวลที่เกาะกินใจ รินดาพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ภาพใบหน้าของธามที่เคยแข็งกร้าวแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงเมื่อครั้งที่เขารับเธอเข้าบ้านหลังนั้นยังคงติดตา แต่แล้วภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขาเคยแสดงออกมาเมื่อครั้งที่เธอขอโอกาสอีกครั้ง มันเหมือนหนามที่ทิ่มแทงหัวใจอยู่ร่ำไป
เธอรู้ดีว่าการหนีมาอยู่ที่นี่เพียงลำพังนั้นอันตรายเพียงใด แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว การมีธามอยู่ใกล้ๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดต่อเขามากขึ้นไปอีก เขาเองก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย การที่จะต้องมาแบกรับภาระของเธอและลูกที่ยังไม่เกิดนั้น มันมากเกินไป เธอไม่อยากให้เขาต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเธอ
"ต้องปลอดภัย... เพื่อลูก" รินดาพึมพำกับตัวเอง พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ห่างไกลผู้คนแห่งนี้ มันเป็นบ้านพักเก่าๆ ที่เธอได้เช่ามาด้วยเงินเก็บจำนวนน้อยนิดที่เหลืออยู่จากการทำงานที่ผ่านมา
แสงไฟจากเสาไฟถนนที่อยู่ไกลลิบๆ ส่องสว่างเพียงน้อยนิด แต่ก็เพียงพอที่จะเห็นเงาตะคุ่มๆ ของต้นไม้ใหญ่ที่เสียดใบเสียดกิ่งอยู่ริมรั้ว มันเป็นเงาที่ดูน่ากลัวในยามค่ำคืน ราวกับมีใครบางคนกำลังซุ่มมองอยู่
"ใครน่ะ!" เธอตะโกนถามออกไปเสียงสั่นเครือ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น
ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอจำต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและลูกน้อย เธอรีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเอากระเป๋าใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้ชั้นออกมา ในนั้นมีเงินจำนวนหนึ่ง โทรศัพท์มือถือที่เธอไม่เคยได้เปิดใช้ และกุญแจรถที่เธอซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
"ต้องไปจากที่นี่" เธอตัดสินใจแน่วแน่
แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องออกไป เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ร่างสูงโปร่งของชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนนิ่งสง่าอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในเงามืด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายบางอย่างที่ทำให้รินดารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง
"จะไปไหนจ๊ะ... คุณรินดา" เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับเสียงแมวที่กำลังตะครุบเหยื่อ
รินดาสะดุ้งเฮือก ถอยหลังไปอย่างอัตโนมัติ ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจนแทบจะยืนไม่อยู่
"คุณเป็นใคร! ต้องการอะไร!" เธอถามเสียงดัง พยายามตั้งสติ
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูน่าขนลุก "ฉันมาทวงสิ่งที่ฉันควรจะได้"
"ฉันไม่มีอะไรให้คุณทั้งนั้น!"
"แน่ใจเหรอ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก รินดาเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ฉันรู้ว่าคุณกำลังอุ้มท้องทายาทของใครอยู่... แล้วคิดว่าคนๆ นั้นจะปล่อยให้คุณและลูกหายไปเฉยๆ อย่างนั้นหรือ"
คำพูดนั้นแทงทะลุใจรินดา เธอรู้ดีว่าธามจะตามหาเธอ แต่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน
"คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร"
"โลกนี้ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรอกน่า" ชายคนนั้นยืดตัวตรงขึ้น เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาอีก กลิ่นอายของความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "และฉันก็รู้ด้วยว่า... คุณกำลังเป็นเป้าหมายของใครบางคน"
"ใคร?"
"คนที่เขาไม่ต้องการให้คุณมีความสุขไงล่ะ" รินดาเห็นเงาสะท้อนในดวงตาของเขา มันสะท้อนภาพของใครบางคน... ใครบางคนที่เธอเคยรู้จักดี
"คุณกำลังจะบอกว่า... มันไม่ใช่คุณที่ต้องการทำร้ายฉัน?"
"แน่นอน" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "ฉันแค่มาเสนอทางเลือกให้คุณเท่านั้นเอง... ทางเลือกที่จะรอดชีวิต"
"ทางเลือกอะไร?"
"ไปกับฉัน" เขาเอื้อมมือออกมา "ฉันจะพาคุณไปอยู่ที่ที่ปลอดภัย... ปลอดภัยจากทุกคน"
รินดามองมือที่ยื่นออกมาอย่างลังเล ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ชายตรงหน้าเป็นอันตราย แต่คำพูดของเขาก็ดูเหมือนจะมีความจริงอยู่บ้าง
"แล้ว... ถ้าฉันไม่ไปล่ะ"
"ถ้าคุณไม่ไป..." ชายคนนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิต "คุณอาจจะไม่ได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้อีกเลยก็ได้"
ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของรินดาก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบออกมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น
'ธาม'
เธอลังเลที่จะกดรับ แต่ชายแปลกหน้าตรงหน้ากลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "รับสิ... อย่าให้เขาเป็นห่วงไปมากกว่านี้เลย"
รินดาตัดสินใจกดรับสายทันที
"ธาม!" เสียงของเธอสั่นเครือ
"รินดา! เกิดอะไรขึ้น! สัญญาณขาดหายไป! เธออยู่ไหน!" เสียงของธามดังมาอย่างร้อนรน แต่แล้วก็หยุดชะงักไป
"เกิดอะไรขึ้น..." เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง
รินดาหันไปมองชายแปลกหน้า ชายคนนั้นเพียงแค่ยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะเลื่อนมือไปกดปุ่มอะไรบางอย่างบนอุปกรณ์เล็กๆ ในมือ
"แย่แล้ว..." รินดาได้ยินเสียงของธามแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ก่อนที่สายจะตัดไป
"ไม่นะ!" เธอร้องออกมา
ชายแปลกหน้าหัวเราะ "ดูเหมือนว่า... แผนของฉันกำลังจะสำเร็จแล้วล่ะ"
ทันใดนั้นเอง ประตูหลังบ้านก็ถูกพังเข้ามาอย่างแรง เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังเข้ามาใกล้ รินดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง
"ธาม!" เธอตะโกนสุดเสียง
ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกกระชากออกไปจากจุดที่ยืนอยู่
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก