ตอนที่ 20 — การกลับมาของความหวัง

"รินดา!" เสียงตะโกนก้องของธามดังแทรกความเงียบยามค่ำคืน ราวกับพายุที่พัดกระหน่ำเข้าใส่ทุกสรรพสิ่ง เขากระโจนลงจากรถอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านพักหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว แสงไฟจากไฟฉายกระบอกใหญ่ของเขาฉายไปทั่วบริเวณ

"รินดา! เธออยู่ที่ไหน!" ‌เขาตะโกนเรียกอีกครั้ง เสียงที่เปล่งออกมาแฝงไปด้วยความร้อนรนและหวาดหวั่น เขาตามรอยสัญญาณสุดท้ายที่ขาดหายไปมาจนถึงที่นี่ หวังเพียงว่าจะเจอเธออยู่ปลอดภัย แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและร่องรอยของการต่อสู้

"นาย! นายเห็นอะไรบ้าง!" ธามหันไปถามลูกน้องคนสนิทที่วิ่งตามมาติดๆ

"เหมือนจะมีการบุกรุกครับนาย... และมีรอยลากไปทางนี้" ​ชายหนุ่มคนหนึ่งชี้ไปยังรอยล้อรถที่ทิ้งไว้บนพื้นดิน เป็นรอยล้อรถที่ไม่คุ้นเคย

ธามก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ กลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก "นี่มัน..." เขาพึมพำ

"นายรู้จักกลิ่นนี้เหรอครับ?"

"ไม่... แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันอันตราย" ธามเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดมิด "ใครกันที่กล้ามายุ่งกับคนของฉัน"

เขานึกถึงรินดา ‍ภาพใบหน้าซีดเผือดของเธอเมื่อครั้งที่เขาเคยผลักไสเธอไป วินาทีนั้นเขาแทบอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง การที่เธอหายไปอีกครั้ง ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดและเพิ่มความเด็ดเดี่ยวให้กับหัวใจของเขา

"ตามหารอยล้อรถให้เจอ! เราต้องหาตัวเธอให้เจอให้เร็วที่สุด!" ธามสั่งการเสียงเข้ม

การค้นหาเป็นไปอย่างยากลำบาก สภาพพื้นที่เป็นป่าทึบสลับกับเนินเขา ทำให้การตามรอยเป็นไปอย่างทุลักทุเล ‌แต่ธามไม่ย่อท้อ เขาผลักดันตัวเองให้ก้าวต่อไปเรื่อยๆ ความกังวลที่มีต่อรินดามีมากกว่าความเหน็ดเหนื่อยใดๆ

"นายครับ! ตรงนี้!" เสียงของลูกน้องคนหนึ่งดังขึ้นมา

ธามรีบวิ่งไปดู สิ่งที่เขาพบคือเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ที่ขาดรุ่งริ่ง มันเป็นเศษผ้าจากชุดที่รินดาใส่เมื่อวานนี้

"เธออยู่ที่นี่จริงๆ" ‍ธามกำหมัดแน่น "ใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้... ฉันจะไม่ปล่อยไปแน่"

การค้นหายังคงดำเนินต่อไป เวลาผ่านไปช้าๆ ราวกับถูกยืดออกไปเป็นชั่วนิรันดร์ ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย เป็นสัญญาณว่ายามค่ำคืนอันโหดร้ายกำลังจะสิ้นสุดลง

"นายครับ! เราเจอรถคันหนึ่งจอดทิ้งไว้ที่นี่!"

ธามรีบวิ่งไปยังจุดที่ลูกน้องชี้ไป ​สิ่งที่เขาเห็นคือรถยนต์คันเล็กสีขาวจอดสงบนิ่งอยู่ริมทาง เป็นรถคันเดียวกับที่รินดาใช้

"เธอ... เธอขับรถมาถึงนี่ได้ยังไง" ธามเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว ภายในรถว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของรินดา มีเพียงกลิ่นอายของน้ำหอมที่เขาคุ้นเคย

"มีอะไรติดอยู่ที่เบาะครับนาย" ลูกน้องคนหนึ่งหยิบวัตถุเล็กๆ ​ขึ้นมา มันคือสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปหัวใจ รินดาเคยใส่สร้อยเส้นนี้เสมอ

"นี่มันของรินดา!" ธามคว้าสร้อยมาไว้ในมือ หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อนึกถึงคำพูดของเธอในวันนั้น "ฉันจะรอคุณนะธาม... ​ฉันจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม"

"มันต้องมีใครบางคนพยายามจะทำร้ายเธอ... และพรากเธอไปจากฉัน" ธามกัดฟันพูด "แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น"

เขาพยายามคิดวิเคราะห์สถานการณ์ทั้งหมด ความเป็นไปได้ต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ใครกันที่ต้องการทำร้ายรินดา? และทำไม? หรือว่าทั้งหมดนี้มันเกี่ยวข้องกับความลับที่เขาซุกซ่อนไว้?

"นายครับ! เราพบร่องรอยการต่อสู้ที่ป่าด้านหลังนี่ครับ!"

ธามรีบพาทุกคนเข้าไปในป่า สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

มีรอยเลือดหยดเล็กๆ กระจายอยู่บนพื้นดิน และมีรอยลากที่บ่งบอกว่ามีคนถูกลากไป

"รินดา!" ธามตะโกนเสียงดัง

เขารีบวิ่งตามรอยเลือดไปอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนใจอุปสรรคใดๆ ที่ขวางหน้า

"นายครับ! ดูนี่!" ลูกน้องคนหนึ่งชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่

บนต้นไม้มีเศษผ้าสีขาวติดอยู่ มันเป็นเศษผ้าจากชุดที่รินดาใส่เมื่อคืนนี้

"เธอ... เธอสู้!" ธามกำหมัดแน่น "เธอพยายามจะสู้!"

"แต่รอยเลือดมันไปทางนั้นครับนาย" ลูกน้องคนหนึ่งพูดพลางชี้ไปยังทางเดินในป่าที่มืดมิด

ธามตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปในทางเดินนั้นอย่างไม่ลังเล

"รินดา! ฉันมาแล้ว! เธออยู่ที่ไหน!"

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มมืดมิดลงเรื่อยๆ ราวกับป่ากำลังจะกลืนกินเขาเข้าไป

ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา

"ช่วยด้วย..."

เสียงนั้นแหบแห้งและอ่อนแรง แต่ธามจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรินดา

"รินดา!" เขาร้องเรียกอีกครั้ง

"อยู่ทางนี้..." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ธามรีบวิ่งตามเสียงไปอย่างไม่คิดชีวิต

ในที่สุด เขาก็มาถึงทางตันของป่า ที่นั่น... สิ่งที่เขาเห็นทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน

รินดานอนหมดสติอยู่บนพื้นดิน ร่างกายของเธอมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง และมีเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แขน

แต่ที่ทำให้ธามตกใจยิ่งกว่านั้น คือร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่เหนือร่างของรินดา ชายคนนั้นหันกลับมามองธาม ใบหน้าของเขา... ใบหน้าของเขาทำให้ธามแทบจะล้มทั้งยืน

"เป็นไปไม่ได้..." ธามพึมพำ

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ธาม" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นอย่างเยือกเย็น