"เป็นไปไม่ได้..." คำพึมพำนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของธามอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับเห็นผี วิญญาณที่เขาคิดว่าได้ลบล้างไปจากชีวิตตลอดกาล กลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ในสภาพที่ชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เคย
"ไม่จริง... แกตายไปแล้ว!" ธามตะโกนเสียงดัง เขาพุ่งเข้าไปหารินดา แต่กลับถูกร่างสูงใหญ่ของศัตรูขวางกั้นไว้
"ตายแล้วเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและเจ็บปวด "ฉันยังไม่ตายหรอก... และฉันจะทำให้แกต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำกับฉัน"
"แกทำอะไรกับรินดา!" ธามคำราม ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไปด้วยความโกรธและความห่วงใย
"ก็แค่... เตือนความจำนิดหน่อย" ชายคนนั้นหันไปมองรินดาที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น "เตือนเธอว่า... โลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหน"
ธามมองรินดาด้วยหัวใจที่หล่นวูบ เขาเห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แขนของเธอ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง หากเขาไม่ปล่อยเธอไป หากเขาไม่ทำเรื่องโง่ๆ ในวันนั้น... เธอคงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับความโหดร้ายเช่นนี้
"แกมันปีศาจ!" ธามตะโกนใส่หน้าศัตรู
"ปีศาจอย่างนั้นเหรอ?" ชายคนนั้นยิ้มเย้ยหยัน "แล้วแก... แกก็ไม่ต่างอะไรจากฉันหรอก... ผู้ชายที่ทิ้งผู้หญิงที่รักไปอย่างไม่ใยดี"
คำพูดนั้นเสียดแทงใจธามอย่างจัง เขาจำได้ดีถึงวันที่เขากล่าวคำพูดที่เย็นชาใส่รินดา คำพูดที่ทำให้เธอเสียใจจนแทบจะสิ้นหวัง
"ฉันจะปกป้องเธอ!" ธามประกาศกร้าว "ฉันจะไม่ยอมให้แกทำร้ายใครอีกแล้ว!"
"กล้าดียังไง! แกไม่มีสิทธิ์มาพูดอย่างนี้!" ศัตรูตะคอกกลับ ดวงตาของเขาลุกวาวไปด้วยความแค้น "แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่หลอกใช้ผู้หญิง!"
"พอได้แล้ว!" ธามแทบจะทนไม่ไหว เขาเหลือบมองไปที่ลูกน้องของเขาที่กำลังตั้งแถวเตรียมพร้อม "พวกนาย! พาตัวรินดาออกไปจากที่นี่! เร็วที่สุด!"
"แต่นาย..."
"ไปเดี๋ยวนี้!" ธามสั่งเสียงเข้ม
ลูกน้องคนสนิทรีบก้าวเข้าไปอุ้มรินดาขึ้นมาอย่างเบามือ พวกเขาค่อยๆ ถอยหลังออกไปจากบริเวณนั้นอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นว่ารินดาปลอดภัยแล้ว ธามก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูของเขาอีกครั้ง
"แกมันก็แค่ไอ้คนที่หลงผิด..." ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คิดว่าการแก้แค้นจะทำให้แกมีความสุขอย่างนั้นเหรอ"
"ฉันจะไม่มีวันหยุด จนกว่าแกจะพังพินาศ!" ศัตรูตะโกนก้อง
"งั้นก็ลองดู!" ธามพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางป่าทึบที่เต็มไปด้วยอันตราย
ธามต่อสู้ด้วยความคล่องแคล่วและเด็ดขาด เขาใช้ประสบการณ์ทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะศัตรูตรงหน้า แต่ศัตรูของเขาก็ไม่ธรรมดา เขาต่อสู้ด้วยความแค้นที่กัดกินหัวใจ ทำให้เขามีพละกำลังที่เหนือกว่าปกติ
"แกมันก็แค่เด็กน้อย!" ศัตรูหัวเราะเยาะ
"ฉันไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้ว!" ธามสวนกลับ เขาหลบหมัดของศัตรูได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะเข้าที่กลางลำตัวของศัตรู
ศัตรูกระเด็นถอยหลังไป เขาไอโขลกๆ เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปาก
"แก... แกมันร้ายกาจ!"
"นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ!" ธามกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ศัตรูเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ แต่ความแค้นในดวงตาของเขาก็ยังคงไม่จางหายไป
"แกจะไม่มีวันเข้าใจ..." ศัตรูพึมพำ "ความเจ็บปวดที่ฉันต้องเจอ..."
"ฉันเข้าใจดี" ธามตอบ "ฉันเข้าใจดีว่าแกเจ็บปวด... แต่แกกำลังจะทำเรื่องที่เลวร้ายกว่านั้น"
ทันใดนั้นเอง ศัตรูก็คว้าเอาปืนที่ซ่อนอยู่ในเสื้อออกมา แล้วเล็งไปที่ธาม
"แกจะต้องตาย!"
ธามเบิกตากว้าง เขาเห็นแสงวาบจากปากกระบอกปืน
แต่ก่อนที่กระสุนจะพุ่งออกมาจากปากกระบอกปืน ร่างของธามก็ถูกผลักออกไปอย่างแรง
"อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
ธามมองด้วยความตกตะลึง เขาเห็นร่างของใครบางคนล้มลงไปกองกับพื้น
"ไม่นะ!" ธามร้องออกมา
เขาค่อยๆ ประคองร่างนั้นขึ้นมา เขาจำได้ดีถึงใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เขาเคยรักหมดหัวใจ
"รินดา..." ธามกระซิบชื่อของเธออย่างแผ่วเบา
รินดาพยายามยิ้มให้ธาม แม้ว่าร่างกายของเธอจะอ่อนแรงเต็มที "คุณ... ปลอดภัยแล้ว..."
"ไม่! รินดา! อย่าไปนะ!" ธามกอดเธอไว้แน่น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม
"ฉัน... ฉันขอโทษ..." รินดาพยายามพูด แต่เสียงของเธอก็ขาดหายไป
"ไม่! ไม่นะ!" ธามร้องโหยหวน
ศัตรูของธามยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจ
"สมน้ำหน้า!" เขาตะโกน "นี่แหละ... ผลของการทรยศ!"
แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้... ไม่ใช่จากศัตรูของธาม
ธามหันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นลูกน้องคนสนิทของเขากำลังถือปืนอยู่
"นายครับ! ผมขอโทษ!" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ธามมองไปยังศัตรูของเขาอีกครั้ง ศัตรูของเขาล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา
"แก... แก..."
"ขออภัยครับนาย" ลูกน้องคนสนิทกล่าว "แต่ผมปล่อยให้เขาทำร้ายคุณกับคุณรินดาต่อไปไม่ได้แล้ว"
ธามกอดรินดาไว้แน่น เขารู้สึกถึงลมหายใจที่แผ่วเบาของเธอ
"รินดา... อย่าไปนะ..."
เขามองไปยังศัตรูที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาตัดสินใจได้แล้วว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้
"พาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!" ธามตะโกนสั่งลูกน้อง
"ครับนาย!"
เมื่อรินดาถูกพาออกไปแล้ว ธามก็หันไปมองศัตรูของเขาอีกครั้ง
"แกมันก็แค่คนที่หลงผิด..." ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ความแค้นมันไม่เคยทำให้ใครมีความสุข"
เขาเดินเข้าไปใกล้ศัตรูที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
"แต่ฉัน... ฉันจะทำให้แกได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'สูญเสีย'..."
ธามยืนนิ่งสง่าอยู่ท่ามกลางป่าทึบ ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความแค้นที่กำลังจะปะทุออกมา เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับคนที่เขารักอีกต่อไป
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก