"นั่นมัน...ลูกของฉัน! ไม่ใช่ของแก!" คำประกาศกร้าวของแพรวพรรณดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของรินดา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เชื่อในสิ่งที่หูของเธอได้ยิน
ธามรีบก้าวเข้ามาประชิดตัวรินดา ยืนเป็นเกราะกำบังให้เธอและลูกชายอย่างแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายของเขาบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้
"แกพูดอะไรของแกแพรวพรรณ!" ธามตวาดเสียงดัง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความไม่พอใจ
แพรวพรรณหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาที่เคยคลอหน่วยไหลอาบแก้ม แต่ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความแค้นที่ประทุขึ้นมา
"แกไม่รู้หรือไง ธาม! ว่าเด็กคนนั้น...มันคือเลือดเนื้อเชื้อไขของแกจริงๆ! ไม่ใช่ของยัยรินดาโง่ๆ นั่น!"
รินดาตัวสั่นสะท้าน คำพูดของแพรวพรรณเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเช่นนี้เกิดขึ้น เธอเงยหน้ามองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความกลัว
"ธาม...เขาพูดเรื่องอะไรคะ" รินดาถามเสียงสั่นเครือ
ธามหันไปมองรินดา ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงยืนกรานที่จะปกป้องเธอ
"รินดา...ใจเย็นๆ นะ" เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ผมจะอธิบาย"
"อธิบายอะไร! อธิบายว่าแกหลอกฉันมาตลอดงั้นเหรอ!" แพรวพรรณตะโกนใส่หน้าธาม "แกคิดว่าฉันจะยอมให้แกมีความสุขกับยัยนี่ไปอีกนานแค่ไหน!"
"พอได้แล้วแพรวพรรณ!" ธามตะคอกกลับ "แกไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!"
"ไม่มีสิทธิ์เหรอ! ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง! เพราะเด็กคนนั้น...มันคือลูกของแก! ที่ฉัน...ฉันอุ้มท้องมันมา! แกจะเอาเด็กคนนี้ไปให้ผู้หญิงอื่นเลี้ยงไม่ได้!" แพรวพรรณพูดพร้อมกับมองไปที่น้องพีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผูกพัน ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ
รินดาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความคิดทุกอย่างตีกันไปหมด เขา...ธาม...โกหกเธอมาตลอดหรือ? น้องพี...ลูกของเธอ...ไม่ใช่ลูกของเธอจริงๆ หรือ?
"ไม่จริง...ไม่จริง!" รินดาพึมพำกับตัวเอง เธอเขย่าหัวเบาๆ พยายามปฏิเสธสิ่งที่ได้ยิน
ธามรีบเข้าไปประคองรินดาไว้ "รินดา...ฟังผมนะ"
"อย่ามาหลอกฉันอีก ธาม!" รินดาตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม "บอกความจริงฉันมา! ฉันไม่ใช่แม่ของน้องพีใช่ไหม! คุณหลอกฉันมาตลอด!"
แพรวพรรณหัวเราะอย่างสะใจ "ใช่! แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ! ธามเขาใช้แกเพื่อปกปิดความจริง! เพื่อให้แกเลี้ยงลูกของฉัน! แกมันน่าสมเพชจริงๆ!"
คำพูดของแพรวพรรณบาดลึกเข้าไปในใจของรินดา เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ ถูกทำให้ไร้ค่า เธอมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง
"ทำไม...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน ธาม" เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับจะขาดใจ
ธามก้มหน้าลง เผชิญหน้ากับความผิดที่เขาแบกรับมาตลอด เขาไม่สามารถหลบเลี่ยงความจริงได้อีกต่อไป
"รินดา...มันซับซ้อนกว่านั้น" ธามพยายามอธิบาย "เรื่องมันเริ่มจาก...เมื่อห้าปีก่อน..."
เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้รินดาฟัง ตั้งแต่เหตุการณ์ในคืนนั้นที่เขาเข้าใจผิดว่ารินดาเป็นคนอื่น จนกระทั่งแพรวพรรณเข้ามาในชีวิตของเขา และบอกว่าเธอตั้งท้องลูกของเขา
"ผม...ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าแพรวพรรณท้อง" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมพยายามตามหาคุณ แต่คุณก็หายไป ผมคิดว่าผมต้องรับผิดชอบ...ผมคิดว่าผมต้องทำทุกอย่างเพื่อลูก"
"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงบอกฉันว่าน้องพีเป็นลูกของเรา!" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะผม...ผมเห็นคุณมีความสุขกับเขา" ธามเงยหน้ามองรินดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมเห็นรอยยิ้มของคุณ ผมไม่อยากพรากความสุขนั้นไป ผม...ผมผิดเองที่คิดแบบนั้น"
"ผิดเหรอ! คุณเรียกว่าผิดงั้นเหรอ!" รินดาตะโกนอย่างสุดเสียง "นี่มันคือการหลอกลวง! คุณหลอกฉันมาตลอด! คุณทำให้ฉันเชื่อว่าน้องพีคือลูกของฉัน!"
น้ำตาของรินดาไหลลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะเชื่อใครดี
แพรวพรรณเดินเข้ามาใกล้รินดาอย่างเย้ยหยัน "เป็นไงล่ะ! แกมันก็แค่เครื่องมือของเขา! ตอนนี้ความจริงเปิดเผยแล้ว แกก็ไม่มีอะไรเหลืออีกต่อไป!"
"หยุดนะแพรวพรรณ!" ธามตะคอกอีกครั้ง
"ฉันจะพาเด็กคนนี้ไป!" แพรวพรรณพูดพร้อมกับจะเดินตรงเข้าไปหาน้องพี
แต่ธามก็คว้าแขนเธอไว้ "แกไม่มีสิทธิ์!"
"ฉันมีสิทธิ์! เขาคือลูกของฉัน!" แพรวพรรณดิ้นรน
เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันขึ้นระหว่างธามกับแพรวพรรณ รินดาได้แต่มองดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้เธอสับสน เจ็บปวด และหวาดกลัว
ในขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันนั้นเอง น้องพีที่นอนหลับอยู่ในห้องก็พลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเสียงดัง เขาเริ่มร้องไห้จ้า ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เสียงร้องไห้ของลูกชาย ทำให้รินดาได้สติ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาลูกชาย พยายามปลอบประโลมเขา
"ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาอุ้มน้องพีขึ้นมาแนบอก
แพรวพรรณชะงักไปเมื่อเห็นน้องพีร้องไห้ เธอหันมามองรินดาด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ธามเองก็ชะงักเช่นกัน เขามองดูรินดาที่กำลังปลอบลูกชายด้วยความรัก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ
"รินดา...ผมขอโทษ" ธามพูดเสียงเบา
รินดาเงยหน้ามองธาม น้ำตาหยดยังคงไหลอยู่บนใบหน้า แต่แววตาของเธอเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่น
"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าความจริงคืออะไรกันแน่" รินดาพูดเสียงสั่น "แต่ฉันรู้ว่า...ฉันรักน้องพี"
แพรวพรรณมองรินดาด้วยความแปลกใจ เธอไม่เคยเห็นรินดาแสดงท่าทีเช่นนี้มาก่อน
"และฉัน...ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากน้องพีไปจากฉันเด็ดขาด!" รินดาประกาศก้อง
ธามมองรินดาด้วยความทึ่ง เขาเห็นความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเปราะบางของเธอ
แพรวพรรณยืนนิ่ง เธอไม่คาดคิดว่ารินดาจะตอบโต้กลับมาเช่นนี้
"แก...แกจะทำอะไร!" แพรวพรรณถามอย่างไม่แน่ใจ
รินดาอุ้มน้องพีไว้แนบอก จ้องมองไปที่แพรวพรรณด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว
"ฉันจะพิสูจน์ความจริง...และฉันจะปกป้องลูกของฉัน!"
พันธะรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก