ตอนที่ 29 — อนาคตที่สร้างร่วมกัน

“คนที่เธอควรจะเกลียด... คือคนที่อยู่ข้างๆ เธอต่างหาก” เสียงปริศนาที่ดังมาจากโทรศัพท์ยังคงก้องอยู่ในหัวของแพรวา เธอหันไปมองพี่ภูมิด้วยสายตาที่สับสนระคนหวาดกลัว ดวงตาคมของพี่ภูมิฉายแววตกใจไม่แพ้กัน เขาเองก็คงไม่คาดคิดว่าจะมีใครรู้เรื่องที่เขาเปิดเผยกับแพรวาไปเมื่อครู่

“ใคร... ใครกันแน่ที่โทรมา” ‌พี่ภูมิถามเสียงเครียด “เขาจะทำอะไร?”

แพรวายังคงนิ่งอึ้ง เธอพยายามนึกย้อนไปถึงคำพูดของพี่ภูมิเมื่อครู่เกี่ยวกับ “น้าอ๊อด” และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด มันเป็นไปได้ไหมว่าคนที่โทรมาคือ “น้าอ๊อด” หรือไม่ก็คนที่ทำงานให้เขา?

“ฉันไม่รู้” ​แพรวาตอบเสียงสั่น “แต่เขา... เขารู้ว่าเราคุยอะไรกัน”

“เขาอาจจะรู้... หรือเขาอาจจะแค่พยายามทำให้เรากลัว” พี่ภูมิพูด พยายามควบคุมสถานการณ์ “แต่ไม่ว่ายังไง... เราต้องไม่ตื่นตระหนก”

เขาค่อยๆ ‍เดินเข้าไปหาแพรวา สัมผัสที่มือของเธออีกครั้ง คราวนี้แพรวาไม่ได้ปัดออก เธอจับมือของเขาแน่น ราวกับต้องการพลังจากเขา

“ไม่ต้องกลัวนะ” พี่ภูมิพูด “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ”

แพรวาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ว่าเธอต้องเชื่อใจพี่ภูมิ ‌เธอต้องให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเอง อย่างน้อยที่สุด... ตอนนี้เธอไม่มีใครอื่นให้พึ่งพาอีกแล้ว

“คุณแน่ใจนะ... ว่าน้าอ๊อดคือคนร้ายจริงๆ?” แพรวาถาม เสียงของเธอเริ่มสงบลงเล็กน้อย

“ผมแน่ใจ” พี่ภูมิยืนยัน “ผมมีหลักฐานบางอย่าง... ‍ที่จะพิสูจน์เรื่องนี้”

“หลักฐาน?” แพรวาเลิกคิ้ว “คุณบอกว่าคุณไม่มีหลักฐานเมื่อกี้”

“ผมหมายถึง... หลักฐานที่ผมกำลังจะหา” พี่ภูมิอธิบาย “ผมรู้ว่าเขาไปที่ไหน... ผมรู้ว่าเขาซ่อนอะไรไว้... ผมแค่ต้องการเวลา”

“แล้ว... ​คุณจะทำยังไง?” แพรวาถาม

“คืนนี้... ผมจะออกไปข้างนอก” พี่ภูมิพูด “ผมจะไปที่บ้านเก่าของน้าอ๊อด... ผมจะลองหาอะไรบางอย่างที่นั่น”

“คุณจะไปคนเดียว?” แพรวาถามอย่างเป็นห่วง

“ผมจะระวัง” พี่ภูมิยิ้มบางๆ ​“ผมจะไม่ให้ใครทำอันตรายผมได้... และผมก็จะไม่ให้ใครทำอันตรายคุณได้”

แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งที่กำลังจะตกอยู่บนบ่าของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้... เธอไม่ได้อยู่คนเดียว

“ฉันไปด้วย” แพรวาพูดอย่างแน่วแน่

พี่ภูมิชะงักไปเล็กน้อย “ไม่... มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ”

“ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้” ​แพรวาพูด “ฉันต้องรู้ทุกอย่าง”

พี่ภูมิประเมินสีหน้าของแพรวา เขาเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ “ก็ได้... แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง”

“ตกลง” แพรวาตอบ

ค่ำคืนนั้น... ความมืดมิดของเมืองหลวงดูจะปกคลุมไปด้วยความลับและความอันตรายยิ่งกว่าปกติ แพรวาและพี่ภูมิเดินทางไปยังบ้านพักเก่าที่ถูกทิ้งร้างของ “น้าอ๊อด” ซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองเล็กน้อย ตัวบ้านดูทรุดโทรมและน่ากลัว แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เงาของต้นไม้ดูเหมือนปีศาจที่กำลังคุกคาม

“คุณแน่ใจนะว่าเราควรจะทำแบบนี้?” แพรวากระซิบถาม ขณะที่ทั้งสองคนแอบย่องเข้าไปในตัวบ้าน

“เราต้องทำ” พี่ภูมิตอบเสียงเครียด “นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเรา”

พวกเขาเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ ด้วยความระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด อากาศภายในบ้านเย็นเยียบจนน่าขนลุก ฝุ่นหนาทึ้งที่เกาะอยู่ตามเฟอร์นิเจอร์บ่งบอกว่าที่นี่ถูกทิ้งร้างมานาน

“ดูนี่สิ” พี่ภูมิชี้ไปยังลิ้นชักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะในห้องทำงาน “มันถูกซ่อนไว้อย่างดี”

เขาใช้เครื่องมือเล็กๆ งัดลิ้นชักนั้นออกมา เสียงไม้ลั่นดังเบาๆ ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งโหยง แต่เมื่อลิ้นชักเปิดออก... สิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้ใจเต้นระรัว

ภายในลิ้นชักนั้น... มีเอกสารจำนวนมากกองอยู่ และที่เด่นชัดที่สุดคือ... สมุดบัญชีของบริษัทแห่งหนึ่ง พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่ง

“นี่มัน...” แพรวาอึ้งไปเมื่อเห็นรูปถ่ายในมือของพี่ภูมิ มันเป็นรูปของ “น้าอ๊อด” ที่กำลังยืนถ่ายรูปคู่กับนักธุรกิจชาวต่างชาติคนหนึ่ง... นักธุรกิจคนเดียวกันกับที่ปรากฏในข่าวเรื่องการฉ้อโกงครั้งใหญ่ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

“ผมรู้แล้ว” พี่ภูมิพูดเสียงหนักแน่น “น้าอ๊อด... ไม่ได้ทำงานคนเดียว”

เขาเปิดสมุดบัญชีออกดู ตัวเลขจำนวนมากที่ปรากฏในนั้นทำให้แพรวาอ้าปากค้าง นี่คือหลักฐานที่ชัดเจนของการทุจริต การฟอกเงิน และการฉ้อโกง

“นี่มัน... หลักฐานทั้งหมด” แพรวาพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความตกใจ และความโล่งใจ

“ใช่” พี่ภูมิพยักหน้า “หลักฐานที่ว่าน้าอ๊อด... เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง... ส่วนตัวการที่แท้จริง... คือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด”

เขาก้มลงไปหยิบเอกสารอื่นๆ ขึ้นมาดู มันคือสัญญาบางอย่าง ข้อตกลงบางอย่างที่บ่งบอกถึงการร่วมมือกันระหว่าง “น้าอ๊อด” และนักธุรกิจคนนั้น

“พวกเขา... ทำทุกอย่างเพื่อเงิน” พี่ภูมิพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขยะแขยง “แม้กระทั่ง... พรากชีวิตคน”

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก พวกเขาทั้งสองคนหันไปมองด้วยความตกใจ

“ใครนั่น!” เสียงตะโกนดังขึ้น

“เราต้องไปแล้ว!” พี่ภูมิคว้ามือแพรวา “เร็ว!”

ทั้งสองคนรีบวิ่งออกจากห้องทำงาน พยายามหาทางออกจากบ้านหลังนั้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามาปิดทางออกไว้แล้ว

“พวกแก... หนีไม่พ้นหรอก!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูใกล้เข้ามา

แพรวาและพี่ภูมิติดกับ พวกเขาหันซ้ายหันขวา มองหาทางหนี แต่ทุกทางดูเหมือนจะถูกปิดกั้นไว้หมด

“ปล่อยฉันนะ!” แพรวากรีดร้อง เมื่อมีมือหยาบกร้านเข้ามาจับแขนของเธอ

“แพรวา!” พี่ภูมิพุ่งเข้าไปช่วย แต่เขาก็ถูกผลักกระเด็นไปชนกับผนัง

“แก... มันก็แค่ลูกน้องของพ่อฉัน” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่แพรวารู้จักดี... เสียงของ “น้าอ๊อด”

“น้าอ๊อด!” แพรวาตะโกนด้วยความไม่เชื่อ

“ใช่... ฉันเอง” น้าอ๊อดเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความชั่วร้าย “ฉันไม่คิดว่าพวกแกจะฉลาดขนาดนี้... แอบเข้ามาในบ้านของฉัน”

“คุณมันคนเลว!” พี่ภูมิตะโกนกลับขณะที่ลุกขึ้นมา “คุณฆ่าพ่อแม่ของแพรวา!”

“ฆ่า? ฉันแค่... จัดการกับปัญหา” น้าอ๊อดหัวเราะ “และพ่อของแก... ก็คือปัญหาของฉัน”

“คุณจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น!” พี่ภูมิพุ่งเข้าใส่น้าอ๊อดอีกครั้ง แต่คราวนี้... น้าอ๊อดก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว

เขาชักปืนออกมา ชี้ไปที่พี่ภูมิ

“อย่าขยับ... ไม่งั้นฉันจะยิงแก!” น้าอ๊อดขู่

แพรวาเห็นท่าไม่ดี เธอรีบคว้าเอาเอกสารทั้งหมดที่อยู่ในมือของพี่ภูมิมาได้

“คุณจะทำอะไร!” แพรวาตะโกน “ถ้าคุณทำอะไรพี่ภูมิ... ฉันจะเอาเอกสารพวกนี้ไปแฉคุณ!”

น้าอ๊อดมองเอกสารในมือแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “ยัยเด็กโง่! แกคิดว่าแกจะหนีไปได้งั้นเหรอ!”

ทันใดนั้นเอง เสียงรถตำรวจดังขึ้นมาแต่ไกล แพรวากับพี่ภูมิหันไปมองด้วยความหวัง

“ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว” พี่ภูมิพูดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

น้าอ๊อดหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองทางประตูอย่างบ้าคลั่ง “แก...”

ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร เสียงสัญญาณไซเรนก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ น้าอ๊อดไม่มีทางเลือกอื่น เขายกปืนขึ้นจะยิงใส่พี่ภูมิ แต่แพรวาคว้าเอกสารทั้งหมดโยนไปที่หน้าเขา

“นี่! เอาไป!” แพรวาตะโกน “นายมันคนขี้ขลาด!”

การกระทำของแพรวาทำให้น้าอ๊อดเสียสมาธิไปชั่วขณะ พี่ภูมิฉวยโอกาสนั้น พุ่งเข้าคว้าปืนจากมือน้าอ๊อดได้สำเร็จ

เสียงปืนดังขึ้น!

แต่กระสุนนั้น... ไม่ได้โดนใครเลย มันเพียงแค่ดังสนั่นอยู่ในความมืดของค่ำคืน

ตำรวจบุกเข้ามาในบ้านทันที พวกเขาเข้าควบคุมตัวน้าอ๊อดได้อย่างรวดเร็ว

แพรวาและพี่ภูมิยืนกอดกันแน่น พวกเขารอดมาได้อย่างหวุดหวิด

“คุณทำได้ไง...” แพรวาถามเสียงสั่น

“ผม... ผมโทรหาเพื่อนตำรวจของผมก่อนที่เราจะมาที่นี่” พี่ภูมิตอบ “ผมรู้ว่ามันอาจจะอันตราย”

แพรวากอดพี่ภูมิแน่น น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินลงมา เธอรู้ว่าเธอได้เลือกคนที่ถูกต้องแล้ว

ขณะที่ตำรวจกำลังนำตัวน้าอ๊อดออกไป แพรวาก็เหลือบไปเห็นร่างของนักธุรกิจชาวต่างชาติคนนั้น ยืนอยู่ข้างๆ น้าอ๊อดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เขา... คือใคร?” แพรวาถาม

“เขา... คือคนที่จะต้องรับโทษไปพร้อมกับน้าอ๊อด” พี่ภูมิพูด “หลักฐานพวกนี้... จะทำให้พวกเขาทั้งสองคน... ติดคุกตลอดชีวิต”

แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกว่าภาระที่หนักอึ้งในใจได้ถูกปลดปล่อยออกไปแล้ว

“ขอบคุณนะ... พี่ภูมิ” แพรวาพูด “ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ ฉันเสมอ”

พี่ภูมิยิ้มให้แพรวา “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ... ตลอดไป”

แสงแห่งความหวัง... ได้เริ่มส่องสว่างขึ้นมาแล้วในชีวิตของแพรวา