“มีเรื่อง… ที่ฉันต้องบอกเธอ”
คำพูดของ ‘เหนือ’ ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบของห้องนอนอันหรูหรา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดจนแก้วรู้สึกได้ แก้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในน้ำเสียงของเขา มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอเคยสัมผัส แต่กลับเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
“เรื่องอะไรคะ?” แก้วถามเสียงเบา กลัวว่าคำพูดของเธอจะทำลายบรรยากาศที่กำลังก่อตัวขึ้น
เหนือเดินเข้ามาใกล้แก้วมากขึ้น แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าที่เคยเห็น
“เรื่อง… การแต่งงานของเรา” เขาพูด น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจัง “มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างที่ลุงสมชายบอก”
แก้วใจเต้นแรงขึ้น เธอรู้ว่าลุงสมชายคือคนตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า ‘เหนือ’ จะมีความคิดเห็นของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้
“หมายความว่ายังไงคะ?” แก้วถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
“ลุงสมชาย… เขาบังคับฉันเหมือนกัน” เหนือพูด ดวงตาของเขามองตรงมาที่แก้ว “เขาบอกว่า… ถ้าฉันไม่แต่งงานกับเธอ… เขาจะยึดทุกอย่างที่พ่อฉันสร้างมา… แล้วก็… จะทำลายชื่อเสียงของตระกูลเรา”
คำพูดของ ‘เหนือ’ ทำให้แก้วประหลาดใจอย่างยิ่ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าทายาทมหาเศรษฐีอย่างเขาจะถูกบังคับเช่นกัน
“คุณ… คุณก็ถูกบังคับเหมือนกันเหรอคะ?” แก้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อนัก
“ใช่” เหนือพยักหน้า “ฉันไม่อยากแต่งงานกับใคร… โดยที่ไม่ได้รัก… โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… กับคนที่ฉันไม่รู้จัก”
คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ของเขายังคงทิ่มแทงหัวใจแก้วเล็กน้อย แม้จะเข้าใจสถานการณ์ของเขา แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้
“แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงยอม…”
“เพราะฉันไม่อยากให้เรื่องราวของพ่อฉัน… ซ้ำรอยกับเรื่องของพ่อเธอ” เหนือพูดแทรกขึ้นมา “ฉันรู้ว่าเธอผ่านอะไรมาเยอะ… ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้อีก”
แก้วมอง ‘เหนือ’ ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับจากเขา
“ขอบคุณค่ะ” แก้วพูดเสียงเบา “หนูก็… หนูเองก็ไม่อยากให้พ่อต้องลำบาก… และไม่อยากให้ตัวเองต้อง… ไปอยู่ในที่ที่ไม่ต้องการ”
“ฉันเข้าใจ” เหนือพูด “เอาเป็นว่า… เรามาลองทำความเข้าใจกัน… และอยู่ร่วมกันให้ได้ก็แล้วกัน… อย่างน้อย… ก็จนกว่าเรื่องนี้จะคลี่คลาย”
คำว่า ‘อยู่ร่วมกัน’ ของเขายังคงทำให้แก้วรู้สึกประหม่า แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
“ค่ะ” แก้วพยักหน้า “หนูจะพยายามค่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น…
พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเร่งรีบและเรียบง่าย แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความหรูหราตามแบบฉบับของตระกูลเวชพิพัฒน์ แก้วสวมชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตา แต่งหน้าทำผมอย่างงดงาม แต่ในใจของเธอกลับว่างเปล่า
เมื่อพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น ‘เหนือ’ ก็พาแก้วขึ้นรถยนต์คันเดิม มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เวชพิพัฒน์หลังใหม่ที่เขาจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
“นี่คือบ้านของเรา… หลังจากนี้” เหนือพูดเมื่อรถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังงามหลังใหม่
คฤหาสน์หลังนี้ดูทันสมัยและหรูหราไม่แพ้ที่แรก แต่กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่า
เมื่อแก้วก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ เธอก็ถูกต้อนรับด้วยใบหน้าของ ‘แม่เลี้ยง’ ของ ‘เหนือ’ ซึ่งก็คือ ‘คุณหญิงดาริน’ ภรรยาคนใหม่ของลุงสมชาย
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านนะจ๊ะ แก้ว” คุณหญิงดารินยิ้มให้แก้วอย่างอ่อนโยน “ฉันคือคุณหญิงดาริน แม่เลี้ยงของเหนือจ้ะ”
แก้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะคุณหญิง”
“ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นหรอกจ้ะ” คุณหญิงดารินกล่าว “มานี่สิ ฉันจะพาไปดูห้องนอนของแก้ว”
คุณหญิงดารินพาแก้วเดินไปยังห้องนอนห้องหนึ่งที่ตกแต่งอย่างสวยงามและอบอุ่น “ห้องนี้เป็นห้องที่เตรียมไว้ให้แก้วโดยเฉพาะเลยจ้ะ”
แก้วรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นห้องนอนที่ดูเป็นมิตรแบบนี้
แต่ความรู้สึกดีนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
เมื่อแก้วเดินสำรวจบ้าน เธอก็ได้พบกับ ‘น้าพัช’ แม่บ้านคนสนิทของตระกูล และ ‘สมชาย’ คนสวน
“สวัสดีค่ะคุณหนู” น้าพัชกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณหนู” สมชายโค้งคำนับ
แต่สิ่งที่ทำให้แก้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก คือสายตาของ ‘สมชาย’ ที่มองมาที่เธอ… สายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูถูก
“แก้ว… นี่คือน้าพัช แม่บ้านของเรา” เหนือแนะนำ “ส่วนนี่… สมชาย คนสวน”
“สวัสดีค่ะ” แก้วยิ้มให้ทุกคน
“คุณหนู… หวังว่าคุณหนูจะอยู่บ้านเราอย่างมีความสุขนะคะ” น้าพัชพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจ
แต่เมื่อแก้วหันไปมอง ‘สมชาย’ เขากลับสบตาเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน “คุณหนู… หวังว่าคุณหนูจะปรับตัวให้เข้ากับ… ‘ที่’ ของตัวเองได้นะคะ”
คำพูดนั้นทำให้แก้วรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่เข้าใจว่าทำไม ‘สมชาย’ ถึงพูดจาแบบนี้
“สมชาย! พูดอะไรของแก!” เหนือตำหนิอย่างฉุนเฉียว
“ผมแค่พูดตามความจริงครับคุณเหนือ” สมชายยักไหล่ “คุณหนู… ก็แค่… ผู้หญิงที่ถูกจับมาแต่งงาน… ไม่ใช่ ‘คุณนาย’ ที่แท้จริงสักหน่อย”
คำพูดนั้นทำให้แก้วรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ เธอไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป
“หนูขอตัวก่อนนะคะ” แก้วพูดเสียงสั่น รีบเดินออกจากตรงนั้นไป
เธอเดินไปนั่งที่ระเบียงหลังบ้าน มองออกไปยังสวนสวยงาม แต่กลับไม่รู้สึกถึงความสุขสงบเลยแม้แต่น้อย
เธอรู้ดีว่าชีวิตในคฤหาสน์หลังนี้… จะไม่ง่ายอย่างที่คิด…
เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของ ‘สมชาย’ ที่ยังคงจ้องมองมาที่เธออยู่ ราวกับรอคอยเวลาที่จะทำให้เธออับอาย
และในขณะเดียวกัน… เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจาก ‘คุณหญิงดาริน’ ที่ดูเหมือนจะยอมรับเธอ… แต่… เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น… จะมีอะไรซ่อนอยู่หรือไม่?
ความลับ… กำลังจะเปิดเผย… และกลืนกินทุกความสัมพันธ์…
หัวใจรุ่นพี่ที่ต้องอยู่บ้านเดียวกัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก