ตอนที่ 4 — เงาในอดีต

"ผู้หญิงอย่างเธอ... ไม่มีวันคู่ควรกับตระกูลนี้!" เสียงตะโกนก้องของท่านประธานพงศกร ดังกังวานไปทั่วห้องโถงหินอ่อนอันโอ่อ่า ใบหน้าของเขามีแต่ความขุ่นเคือง ดวงตาที่เคยฉายแววพึงพอใจ กลับฉายแววรังเกียจอย่างชัดเจน แก้วยืนนิ่งราวกับถูกสาป ‌ก้อนเนื้อในอกบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก คำพูดเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ มันเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำๆ ลงบนบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันหายดี แต่ครั้งนี้... มันมาจากปากของคนที่เธอถูกบังคับให้เรียกว่า "พ่อตา"

เหนือยืนอยู่ข้างๆ บิดา ​แววตาของเขายิ่งกว่าบิดาเสียอีก เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูถูก ราวกับว่าการที่แก้วมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ คือความสกปรกที่ไม่อาจยอมรับได้ เขาไม่เคยคิดที่จะปกป้องเธอ ไม่เคยคิดที่จะแสดงออกว่าเธอมีความสำคัญ แม้แต่น้อยนิด ความเงียบของเขายิ่งทำให้แก้วรู้สึกโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้ง

"ผมขอโทษครับพ่อ" ‍เสียงของเหนือลอดออกมาแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่เต็มใจ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง"

"จัดการ? จัดการยังไง! แกกำลังทำให้ครอบครัวเราเสื่อมเสียนะเหนือ! แกจำไม่ได้หรือไงว่าทำไมแกถึงต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้!" ท่านประธานพงศกรตอกย้ำเสียงดัง ทำเอาแก้วสะดุ้งเฮือก ‌ความจริงที่พยายามจะลืมเลือน ถูกกระชากกลับมาอีกครั้งอย่างโหดร้าย

"ผมจำได้ครับ" เหนือตอบเสียงเรียบ สายตาของเขากวาดมองมาที่แก้ว แววตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง "ผมจำได้ดีถึงเงื่อนไขที่พ่อกับนายทรงพลตกลงกันไว้... และผมจำได้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิตผมได้อย่างไร"

"เงื่อนไข? นายกำลังจะบอกว่า... ‍ทั้งหมดนี้เป็นแค่การแสดงงั้นเหรอ!" แก้วสวนกลับทันที สัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดบวกกับความรู้สึกที่ถูกดูถูก ทำให้เธอไม่สามารถทนเงียบได้อีกต่อไป

"แล้วเธอคิดว่ามันคืออะไรล่ะ?" เหนือยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เธอคิดว่าฉันอยากได้เธอมาเป็นเมียจริงๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ​ฉันแต่งงานกับเธอเพราะฉันไม่มีทางเลือก... เพราะพ่อของเธอเป็นคนแบบนั้น... และเพราะครอบครัวของฉันต้องรักษาหน้า! แค่นั้น!"

คำพูดที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงกลางใจ แก้วรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลาย เธอไม่รู้จะหาคำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกที่ตีบตันอยู่ในอก ความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ในใจเธอ ​ถูกไฟแห่งความเกลียดชังและดูถูกเผาผลาญจนมอดไหม้

"ผมจะไม่ทนอยู่กับผู้หญิงที่ผมไม่ต้องการแบบนี้อีกต่อไป" เหนือพูดต่อ น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวจนแก้วขนลุก "ผมจะหาทางทำให้เรื่องนี้จบลง... ไม่ว่าต้องทำอย่างไรก็ตาม"

ท่านประธานพงศกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พ่อรู้ว่ามันยาก... แต่เราต้องอดทนไปก่อน จนกว่าความลับนั้นจะถูกปิดตายสนิท ​พ่อเชื่อว่าเหนือทำได้"

"ผมจะทำ" เหนือยืนยันเสียงหนักแน่น สายตาของเขามุ่งตรงไปที่แก้ว ราวกับจะประกาศสงคราม "ผมจะทำให้เธอรู้ว่าการเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ มันเป็นความผิดพลาดที่สุดในชีวิตเธอ"

หลังจากวันนั้น ชีวิตของแก้วก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีก เหนือไม่เพียงแค่เมินเฉยเธอ แต่ยังแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเธอ เขาไม่เคยแตะต้องเธอ ไม่เคยพูดคุยกับเธออย่างมีน้ำใจ มีเพียงคำพูดและการกระทำที่เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม เขาเริ่มสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเธออย่างลับๆ ท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่กลายเป็นกรงขังอันแสนทรมาน

ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและความลับ เหนือจ้องมองไปยังแฟ้มเอกสารที่วางอยู่เบื้องหน้า ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด เขาไม่เคยเชื่อในสิ่งที่เห็นเพียงผิวเผิน และการปรากฏตัวของแก้ว ก็ยิ่งทำให้เขาสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของเธอ

"แก้ว..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ "เธอเป็นใครกันแน่?"

เขาสั่งให้คนสนิทสืบหาประวัติของแก้วอย่างละเอียด ตั้งแต่ครอบครัว ญาติมิตร ไปจนถึงทุกย่างก้าวที่เธอเคยเดินผ่าน เขาต้องการรู้ว่าทำไมผู้มีอิทธิพลอย่างนายทรงพลถึงต้องจับเธอมาแต่งงานกับเขา เหตุผลเบื้องหลังการแต่งงานที่ดูเหมือนจะไร้สาระนี้ คืออะไรกันแน่?

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันเหมือนกับการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ พร้อมที่จะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ แก้วพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีปัญหา แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในหลุมดำแห่งความทุกข์

วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน เธอเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งยืนมองเธออยู่ห่างๆ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาคุ้นๆ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ดูธรรมดา แต่สายตาที่เขามองมา กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แก้วจำได้ดี... ความผูกพัน ความห่วงใย

"ต้น..." แก้วเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา หัวใจเต้นแรงด้วยความประหลาดใจและดีใจ

ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "แก้ว... เป็นเธอจริงๆ ด้วย! ฉันดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้ง"

"ต้น! เกิดอะไรขึ้น? ทำไม... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?" แก้วถามด้วยความตื่นเต้นระคนสับสน

"ฉัน... ฉันได้ยินข่าวมาน่ะ" ต้นตอบ ลังเลเล็กน้อย "ฉันเป็นห่วงเธอมาก... ตั้งแต่ตอนที่เธอหายไป ฉันพยายามตามหาเธอมาตลอด"

"หายไป?" แก้วขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้หายไปไหนนะ..."

"ก็... ก็ตอนที่พ่อของเธอ... เอ่อ... หลังจากงานศพพ่อของเธอไง" ต้นพยายามอธิบาย "ฉันไม่เจอเธอเลย... แล้วพอได้ข่าวว่าเธอแต่งงานกับใคร... ฉันก็เป็นห่วงมาก"

แก้วอึ้งไปกับคำพูดของต้น เธอจำได้ว่าหลังจากงานศพของพ่อ เธอถูกบังคับให้แต่งงานอย่างเร่งรีบจนไม่มีโอกาสได้ติดต่อใครเลย แม้กระทั่งเพื่อนสนิทอย่างต้น

"ฉัน... ฉันสบายดีนะต้น" แก้วพยายามยิ้มให้ดูดีที่สุด "ไม่ต้องห่วงฉันหรอก"

"สบายดีเหรอ?" ต้นมองสำรวจแก้วอย่างละเอียด "ดูเธอไม่สบายดีเลยนะ... ดูเหนื่อยๆ... ที่นี่... เขาปฏิบัติกับเธอดีใช่ไหม?"

คำถามของต้น ทำให้แก้วรู้สึกจุกขึ้นมาทันที เธออยากจะเล่าทุกอย่างให้ต้นฟัง อยากจะระบายความอึดอัด ความทุกข์ที่แบกรับอยู่ แต่เมื่อนึกถึงคำขู่ของนายทรงพล และความจริงที่ว่าต้นก็เป็นแค่คนธรรมดา เธอทำได้เพียงแค่ส่ายหน้า

"ฉันโอเคจริงๆ ต้น" แก้วพูดเสียงเบา "ขอบคุณมากนะที่ยังจำฉันได้"

"ฉันจะลืมเธอได้ยังไง" ต้นยิ้ม "เธอคือเพื่อนสนิทของฉันนะ... ถ้ามีอะไร... อย่าเก็บไว้คนเดียวล่ะ... บอกฉันได้เสมอ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส เสียงรถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ เหนือลงมาจากรถ แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง เมื่อเห็นภาพแก้วกำลังยืนคุยอยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าท่ามกลางสวนหลังบ้าน

"นั่นใคร?" เสียงของเขาถามเย็นเยียบ แม้จะเห็นว่าต้นกำลังจะเดินจากไป

แก้วหันไปมองเหนือ หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล "เขา... เขาเป็นเพื่อนเก่าของฉันค่ะ"

"เพื่อนเก่า?" เหนือเลิกคิ้วสูง "ในฐานะสามีของเธอ... ฉันไม่เคยได้ยินชื่อผู้ชายคนนี้มาก่อน"

"เขา... เขาเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กค่ะ" แก้วพยายามอธิบาย แต่คำพูดของเธอกลับทำให้เหนือยิ่งไม่พอใจ

"ดูเหมือนว่า... ภรรยาของฉันจะมีเพื่อนเยอะกว่าที่ฉันคิดนะ" เหนือพูดประชดประชัน สายตาของเขามุ่งตรงไปที่ต้นอย่างไม่วางตา "ฉันจะจำหน้าเขาไว้"

ต้นสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เขาเห็นแววตาของเหนือที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ และรับรู้ได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาจึงรีบกล่าวลาแก้ว

"ฉันไปก่อนนะแก้ว... ถ้ามีอะไร... โทรหาฉันได้ตลอดนะ" ต้นพูดจบก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้แก้วยืนอยู่ท่ามกลางความอึดอัด

เหนือเดินเข้ามาหาแก้ว ใบหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ใครกันแน่? หรือว่า... เธอแอบคบกับเขาอยู่?"

"คุณเหนือ! อย่าพูดอะไรแบบนั้นนะคะ!" แก้วเสียงดังขึ้นด้วยความรู้สึกผิด เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของต้น จะยิ่งทำให้สถานการณ์ของเธอแย่ลงไปอีก

"แล้วทำไมต้องโกหกฉัน?" เหนือถามเสียงเข้ม "หรือว่า... เธอคิดว่าฉันไม่เห็น? หรือว่า... เธอคิดว่าเธอสามารถทำอะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้?"

"ฉันไม่ได้โกหกค่ะ!" แก้วยืนยันเสียงสั่น "เขาเป็นเพื่อนของฉันจริงๆ... เขาแค่เป็นห่วงฉัน"

"เป็นห่วง?" เหนือหัวเราะในลำคอ "ดูเหมือนว่า... จะมีคนมากมายที่เป็นห่วงเธอ... แล้วทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉันเลย?"

"มัน... มันไม่สำคัญค่ะ" แก้วพยายามหลบสายตาของเหนือ

"ไม่สำคัญ?" เหนือเดินเข้ามาใกล้แก้วอีกก้าวหนึ่ง จนตัวเธอต้องถอยหลัง "ในเมื่อเธอเป็นภรรยาของฉัน... ทุกเรื่องของเธอก็คือเรื่องสำคัญของฉัน... หรือเธอคิดว่า... เธอไม่ต้องรายงานเรื่องพวกนี้ให้ฉันรู้?"

แก้วยืนนิ่ง ก้อนเนื้อในอกบีบรัดแน่น เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี การปรากฏตัวของต้น แม้จะเป็นเพียงลมหายใจแห่งความหวังเพียงน้อยนิด กลับกลายเป็นเหมือนชนวนที่จุดระเบิดความไม่พอใจของเหนือให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม