ตอนที่ 10 — สายสัมพันธ์ที่สั่นคลอน

"ความสัมพันธ์ระหว่างแก้วกับเหนือเลวร้ายลง" ประโยคนี้เหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของต้น มันเป็นสิ่งที่เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหลีกเลี่ยง แต่ดูเหมือนว่าทุกการกระทำของเขา ยิ่งทำให้สถานการณ์ที่เคยย่ำแย่อยู่แล้ว ยิ่งดำดิ่งลงไปอีก

"คุณต้นคะ!" เสียงใสของแก้วดังขึ้นเมื่อเห็นต้นยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเหมือนกรงทองของเธอไปแล้ว ‌มือเรียวเล็กที่เคยอ่อนหวาน กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะยื่นแฟ้มเอกสารมาให้

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ คุณแก้ว?" ต้นพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้จะรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเขาที่นี่บ่อยเกินไป ยิ่งทำให้เหนือไม่พอใจ

"คือ... เรื่องสัญญาเช่าที่นี่ค่ะ พอดีมีรายละเอียดบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ ​แล้วคุณเหนือก็ดูยุ่งๆ เลยอยากจะรบกวนคุณต้นช่วยอธิบายให้หน่อยได้ไหมคะ" แก้วพยายามยิ้มอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่สวยฉายแววเหนื่อยล้า

ต้นรับแฟ้มเอกสารมา สายตาเหลือบมองไปที่ใบหน้าของแก้ว แววตาที่เคยสดใส ตอนนี้กลับหมองเศร้าเหมือนถูกฉุดรั้งด้วยโซ่ตรวนแห่งโชคชะตา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเธอจับใจ

"แน่นอนครับ ‍ผมยินดีเสมอ" ต้นตอบรับอย่างเต็มใจ เขาพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาตรงๆ กับแก้ว เพราะรู้ดีว่ามันอันตรายเกินไปสำหรับความรู้สึกของเขาเอง

"ขอบคุณค่ะ" แก้วถอนหายใจยาว ราวกับยกภูเขาออกจากอก

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มทบทวนเอกสาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ‌ของเหนือก็ดังมาจากโถงทางเดิน ต้นชะงักมือทันที แก้วหน้าซีดเผือด

"แก้ว..." เสียงทุ้มเย็นเยียบของเหนือดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของเขาที่ยืนค้ำอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งกอดอก อีกข้างหนึ่งกุมสันกราม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว

"คุณเหนือ..." ‍แก้วรีบวางแฟ้มเอกสารลง "ต้นแค่มาช่วยดูเรื่องเอกสารค่ะ"

"เอกสาร?" เหนือเลิกคิ้วสูง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ต้น ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในความคิด "ผมไม่รู้ว่าผมเคยอนุญาตให้ใครเข้ามาในห้องทำงานของภรรยาผม โดยที่ผมไม่ทราบเรื่องมาก่อน"

"ผมขอโทษครับคุณเหนือ พอดีคุณแก้วมีปัญหาเรื่องเอกสาร ​ผมเลยเข้ามาช่วย" ต้นพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากสายตาของเหนือ

"ปัญหาเรื่องเอกสาร?" เหนือเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า "ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องเอกสาร ทำไมไม่แจ้งผมโดยตรง? หรือคุณแก้วคิดว่าสามีของคุณไม่สามารถช่วยเหลือคุณได้?"

คำพูดประชดประชันของเหนือทำให้แก้วรู้สึกอึดอัด "เปล่าค่ะ ​ฉันแค่อยากให้เรื่องมันจบเร็วๆ คุณเหนือดูยุ่งๆ..."

"แล้วคุณคิดว่าผมไม่ยุ่งพอที่จะมาจัดการเรื่องของคุณกับไอ้ต้นนี่ใช่ไหม?" เหนือสวนกลับทันควัน เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ แววตาฉายประกายไม่พอใจอย่างชัดเจน

ต้นรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เขาพยายามแทรกตัวเข้าไป "คุณเหนือครับ ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะไม่พอใจ ​แต่ผม..."

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผม!" เหนือตวาดใส่ต้นเสียงดัง "และคุณแก้ว... ผมไม่ชอบที่คุณทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้!"

"ฉันไม่ได้สนิทสนมสักหน่อย!" แก้วเผลอขึ้นเสียง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ต้นเป็นเพื่อนของฉัน! เขาแค่อยากช่วยฉัน!"

"เพื่อน?" เหนือหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "เพื่อนที่ไหนเขาจะมายืนคุยเรื่องเอกสารในห้องนอนของภรรยาคุณแบบนี้? หรือคุณคิดว่าผมตาบอด ไม่เห็นสายตาที่คุณมองไอ้ต้นนั่น?"

"คุณเหนือ! พอได้แล้ว!" แก้วตะคอกกลับ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมา "คุณจะกล่าวหาฉันแบบนี้ไม่ได้! ต้นเขาหวังดีจริงๆ!"

"หวังดี?" เหนือเดินเข้ามาประชิดตัวแก้ว จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความโกรธ "แล้วผมล่ะ? ผมหวังดีกับคุณไหม? หรือคุณไม่เคยเห็นมันเลย?"

"คุณเหนือ... คุณกำลังทำให้ฉันอึดอัด!" แก้วผลักอกเหนือออกเบาๆ แต่กลับทำให้เหนือยิ่งโมโห

"อึดอัด?" เหนือจับข้อมือของแก้วไว้แน่น "ผมกำลังทำให้คุณรู้ว่าใครคือสามีของคุณ! และใครคือคนที่คุณควรจะอยู่ด้วย!"

"ปล่อยฉันนะ!" แก้วพยายามสะบัดข้อมือ แต่แรงของเหนือแข็งแกร่งเกินไป

ต้นทนดูต่อไปไม่ไหว เขาเดินเข้าไปหา "คุณเหนือครับ ปล่อยคุณแก้วเดี๋ยวนี้!"

"แกกล้าดียังไงมาสั่งฉัน?!" เหนือหันไปตวาดใส่ต้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ผมไม่ทนเห็นผู้หญิงที่ผมรักถูกทำร้าย!" ต้นตะโกนกลับอย่างสุดเสียง

คำว่า "ผู้หญิงที่ผมรัก" หลุดออกจากปากต้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของแก้วและเหนือ แก้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนเหนือ ใบหน้าบึ้งตึงก่อนหน้านี้ ยิ่งถมทลายลงไปอีก

"แก... แกกล้าดียังไง?" เหนือปล่อยมือจากแก้ว ก้าวไปหาต้นอย่างรวดเร็ว "แกพูดอะไรของแก!"

"ผมรักคุณแก้วครับ! ผมทนเห็นคุณทำร้ายเธอไม่ได้!" ต้นพูดอย่างไม่ลังเล แม้จะรู้ว่าคำพูดนี้จะนำพาหายนะมาสู่ตัวเองก็ตาม

"รัก?" เหนือหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกจะรักใครก็ได้! แต่ไม่ใช่แก้ว! เธอเป็นของฉัน! เข้าใจไหม!"

"เธอไม่ได้เป็นของใคร! เธอเป็นคน! เธอมีหัวใจ! และเธอไม่ควรถูกบังคับให้มาอยู่กับคนที่เธอไม่รัก!" ต้นยืนหยัดต่อสู้

"แก..." เหนือเตรียมจะชกต่อยต้น แต่แก้วรีบเข้ามาขวางไว้

"พอแล้วค่ะ! คุณทั้งสองคน! ได้โปรดหยุดเถอะ!" แก้วร้องขอ น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณเหนือคะ... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ"

เหนือหันมามองแก้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปะปนกับความโกรธ "แล้วคุณล่ะแก้ว? คุณรักใคร?"

คำถามนี้เหมือนมีดที่กรีดลงไปในใจของแก้ว เธอไม่สามารถตอบได้ เธอเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

"แก้ว..." ต้นมองแก้วด้วยความรู้สึกผิด "ผมขอโทษที่ทำให้เรื่องมันแย่ลง"

"ไม่... ต้นไม่ได้ผิดอะไรเลย" แก้วส่ายหน้าเบาๆ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"

เหนือมองแก้วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแก้วถึงกล้าปฏิเสธเขาแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอ

"ถ้าอย่างนั้น... ก็ออกไปจากบ้านฉันซะ!" เหนือพูดเสียงเย็นเยียบ "ไอ้ต้น... แกออกไปจากชีวิตแก้วซะ! แล้วแก้ว... ถ้าแกยังคิดว่าไอ้ต้นคือเพื่อนของแก... ก็ไปอยู่กับมันซะ!"

คำพูดของเหนือเหมือนตัดขาดทุกสายสัมพันธ์ แก้วมองเหนือด้วยความตกใจ ต้นเองก็ไม่คิดว่าสถานการณ์จะบานปลายถึงขนาดนี้

"คุณเหนือคะ... คุณกำลังพูดอะไรคะ" แก้วถามเสียงสั่นเครือ

"ผมพูดชัดเจน! ถ้าแก้วยังอยากมี 'เพื่อน' คนนั้นอยู่ ก็ออกไปซะ!" เหนือไม่ยอมอ่อนข้อ

"คุณเหนือ! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!" แก้วตะโกนกลับอย่างสิ้นหวัง

"ผมทำได้! เพราะคุณคือภรรยาของผม! และผมมีสิทธิ์ขาดที่จะตัดสินใจ!" เหนือประกาศกร้าว

ต้นมองแก้วที่กำลังเสียใจอย่างหนัก เขาอยากจะเข้าไปปลอบ แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาเป็นเหมือนตัวจุดชนวนของปัญหาทั้งหมด

"แก้ว..." ต้นเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผม... ผมจะไป"

"ไม่! ต้น!" แก้วรีบคว้าแขนต้นไว้ "อย่าไปนะ!"

เหนือมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความโกรธ ความหึงหวง และความเจ็บปวด มันตีวนเวียนอยู่ในใจของเขา

"ผมไม่แคร์ว่าแก้วจะเลือกใคร" เหนือพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น "แต่ถ้าแก้วเลือกมัน... แก้วก็ไม่มีวันได้กลับมาที่นี่อีก"

สิ้นคำพูดของเหนือ ต้นก็รู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในเหวลึก แก้วมองหน้าต้น สลับกับมองหน้าเหนือ ความสับสนและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนเธอแทบยืนไม่อยู่

"คุณ... คุณกำลังไล่ฉันออกจากบ้านอย่างนั้นเหรอคะ" แก้วถามเสียงแผ่วเบา

"ใช่" เหนือตอบทันที "ถ้าแก้วเลือกมัน... แก้วก็ไม่มีที่นี่อีกต่อไป"

ต้นมองแก้วด้วยความเห็นใจ เขาไม่เคยคิดว่าการกระทำที่เขาตั้งใจจะช่วยเหลือ จะนำพาหายนะมาสู่เธอขนาดนี้

"แก้ว..." ต้นพูดเสียงสั่น "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไง"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" แก้วตอบกลับ น้ำตาไหลไม่หยุด

เหนือยืนนิ่ง มองภาพของแก้วที่กำลังร้องไห้ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงหนาทึบกั้นกลางระหว่างเขากับเธอ ความหึงหวงที่ปะทุขึ้นมาเมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกที่เย็นชา และว่างเปล่า

"ผมให้เวลาคุณตัดสินใจ... หนึ่งนาที" เหนือพูดเสียงเย็นชา "จะอยู่... หรือจะไป"

แก้วมองไปที่ต้น แล้วหันกลับมามองเหนือ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าควรจะเลือกทางไหน เพราะไม่ว่าเลือกทางไหน ก็มีแต่ความเจ็บปวดรออยู่

"แก้ว..." ต้นเรียกชื่อเธออีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"คุณเหนือ..." แก้วสูดหายใจลึก "ฉัน..."

ในเสี้ยววินาทีที่แก้วกำลังจะเอ่ยคำตอบ เสียงโทรศัพท์ของเหนือก็ดังขึ้น เสียงเพลงที่คุ้นเคยดังสะท้อนไปทั่วห้อง เหนือหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดรับสาย

"ว่าไง?" เหนือพูดเสียงห้วนๆ

ปลายสายพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของเหนือเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากที่เคยเรียบเฉย กลายเป็นตกใจ และเต็มไปด้วยความกังวล

"อะไรนะ?" เหนือถามเสียงเข้ม "เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

แก้วและต้นมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ พวกเขาไม่รู้ว่าใครโทรมา และมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

"ผมกำลังไป" เหนือพูดจบก็กดวางสาย แล้วหันมามองแก้ว และต้นอีกครั้ง

"ผม... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้" เหนือพูดเสียงรีบร้อน "เรื่องของเรา... เราค่อยคุยกันทีหลัง"

สิ้นคำพูด เหนือก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แก้วและต้นยืนงงอยู่กับที่

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณต้น?" แก้วถามด้วยความสงสัย

ต้นส่ายหน้า "ผมก็ไม่รู้ครับ"

เขาทั้งคู่มองไปยังประตูที่เหนือเพิ่งเดินออกไป ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมห้อง กลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัย และความไม่แน่นอน

แต่ในใจของต้น เขากลับรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่สถานการณ์ได้คลี่คลายไปชั่วคราว อย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่ต้องเผชิญหน้ากับคำตอบของแก้วในขณะที่อารมณ์กำลังร้อนระอุ

ทว่า ความสงสัยเกี่ยวกับสายโทรศัพท์ของเหนือ และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น กลับเป็นอีกหนึ่งปริศนาที่ซ่อนเร้นอยู่ รอคอยเวลาที่จะเปิดเผย