"แก้ว..." เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากปลายสาย โทรศัพท์สั่นอยู่ในมือของแก้ว ร่างกายของเธอชาไปหมด ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา...คำพูดที่แสนเจ็บปวด...การตัดสินใจอันโหดร้ายของเหนือ...และคำขู่จากบิดาของเขา...ทั้งหมดนี้มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะรับไม่ไหว
"แก้ว...เธอได้ยินฉันไหม?" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีความร้อนรนปนเข้ามา
แก้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กำลังจะกระเจิดกระเจิง
"ฉัน...ฉันได้ยินค่ะ" เสียงของเธอแหบพร่า
"ฉันมีข่าวดี...และข่าวร้าย" เสียงนั้นกล่าว
"อะไรคะ?" แก้วถามอย่างไม่เข้าใจ
"ข่าวดีก็คือ...เราตามหาคนที่คุณต้องการให้เราตามหาเจอแล้ว"
แก้วใจเต้นแรง...คนที่เธอต้องการให้ตามหา...ใช่...มีเพียงคนเดียวที่เธออยากจะเจอ...
"ส่วนข่าวร้ายก็คือ..." เสียงนั้นเว้นวรรคไปเล็กน้อย "เขา...กำลังจะถูกส่งตัว...ไปต่างประเทศ...ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า"
"อะไรนะคะ!" แก้วตะโกนออกมาด้วยความตกใจ "ไม่! เป็นไปไม่ได้!"
"ฉันขอโทษแก้ว...แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้ว...เอกสารทุกอย่างถูกเซ็นแล้ว...คำสั่งออกมาแล้ว"
แก้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ บัดนี้ไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อน นี่มันอะไรกัน! เธอกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ!
เธอคิดถึงภาพของเหนือ...ภาพของรอยยิ้มที่เคยมีให้เธอ...ภาพของสายตาที่เคยอบอุ่น...บัดนี้มันกลายเป็นเพียงภาพลวงตา...ภาพลวงตาที่เธอหลงเชื่อ...และทำให้เธอต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"คุณ...คุณจะไปใช่ไหม...เหนือ?" แก้วถามเสียงแผ่วเบา ราวกับจะถามตัวเอง
เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว...เหนือจะไป...เขาจะจากเธอไป...พร้อมกับความลับของครอบครัวเขา...และทิ้งเธอไว้กับความเจ็บปวด...
"ฉัน...ฉันขอโทษนะแก้ว" เสียงของเหนือดังขึ้นจากโทรศัพท์...มันคือเสียงที่แก้วได้ยินเมื่อครู่...คนที่เธอคิดว่าเป็นคนของเธอ...กลับเป็นเหนือเอง...เขาแสร้งทำเป็นคนอื่น...เพื่อหลอกเธออีกครั้ง...
"คุณ...คุณ..." แก้วพูดไม่ออก ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนเธอหายใจไม่ออก
"ฉันรู้ว่าเธอโกรธ...ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ" เหนือพูดเสียงอ่อนลง "แต่ฉันจำเป็นต้องทำ"
"จำเป็นต้องทำอะไร! จำเป็นต้องหลอกใช้ฉัน! จำเป็นต้องทรยศฉัน! จำเป็นต้องหนีไปอย่างนั้นหรือ!" แก้วตะโกนกลับไป เสียงของเธอแตกพร่า
"ฉันต้องปกป้องครอบครัวของฉัน" เหนือกล่าว "และเธอ...เธอเองก็ต้องช่วยฉัน"
"ฉันไม่ช่วยคุณอีกแล้ว!" แก้วตะโกนเสียงดัง "ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณที่สุดในโลก!"
"แก้ว...ได้โปรด..."
"ไม่!" แก้วตัดบท "ฉันไม่ต้องการได้ยินอะไรจากคุณอีกแล้ว!"
แก้วกดวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากหัวใจออกไปเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดครั้งนี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะทนรับไหว
เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ห้อง...ห้องนอนที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ของเธอ...บัดนี้กลับกลายเป็นนรกที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด...
เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป...เธอไม่สามารถทนเห็นหน้าเหนือ...หรือแม้แต่คิดถึงเขาได้อีกแล้ว
แก้วตัดสินใจ...เธอจะต้องหนีไป...หนีไปให้ไกลที่สุด...ให้ไกลจากชีวิตของเหนือ...ให้ไกลจากความเจ็บปวดนี้...
เธอรีบเก็บข้าวของจำเป็นลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกลัวและความหวัง...หวังว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่...หวังว่าจะได้ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูห้อง...เสียงของเหนือดังขึ้นจากด้านหลัง
"จะไปไหน?"
แก้วชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเหนือที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด...แต่แววตาของเขากลับแข็งกร้าว...
"ฉันจะไป...ไปจากชีวิตของคุณ" แก้วตอบเสียงเบา
"เธอคิดว่าเธอจะไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" เหนือถามพลางเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ
"ฉันไม่สนใจแล้ว" แก้วตอบ "ฉันไม่สามารถอยู่กับคุณได้อีกต่อไป"
"เธอจะไปไหน? แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน? เธอไม่มีใครที่ไหนทั้งนั้น!" เหนือกล่าว
"ฉัน...ฉันจะหาทางเอง" แก้วตอบ
"เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ที่นี่" เหนือพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "เธอเป็นของฉัน...แก้ว"
คำว่า "ของฉัน" จากปากของเหนือ...บัดนี้กลับฟังดูน่าสะพรึงกลัว...มันคือการครอบครอง...การบังคับ...ไม่ใช่ความรัก...
"ไม่!" แก้วตะโกน "ฉันไม่เคยเป็นของคุณ! ฉันเกลียดคุณ!"
"เธออาจจะเกลียดฉันตอนนี้...แต่เธอก็จะไม่มีวันหนีฉันไปได้" เหนือกล่าวพลางเอื้อมมือมาคว้าแขนของแก้วไว้
แก้วพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม...แต่แรงของเหนือมีมากกว่า...
"ปล่อยฉันนะ!" แก้วตะโกน "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว!"
"เธอจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น!" เหนือพูดเสียงดัง พลางบีบแขนของแก้วแรงขึ้น
ทันใดนั้นเอง...มีเสียงกุญแจไขประตูห้องดังขึ้น...แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออก...
ปรากฏร่างของชายสูงวัย...บิดาของเหนือ...ยืนอยู่ตรงนั้น...
"แก้ว!" บิดาของเหนือตวาด "แกคิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่!"
"ฉันกำลังหนีค่ะ!" แก้วตะโกนตอบ "ฉันไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว!"
"ไม่มีใครอนุญาตให้แกไปไหนทั้งนั้น!" บิดาของเหนือกล่าวพลางเดินเข้ามา...
แก้วรู้ดี...ว่าเธอไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว...เธอติดกับดัก...กับดักแห่งความลับ...กับดักแห่งความรักที่กลายเป็นพิษ...และกับดักแห่งการทรยศ...
เธอถูกบีบบังคับ...จนถึงขีดสุด...
ในขณะที่บิดาของเหนือและเหนือเองกำลังจะเข้ามาคว้าตัวเธอ...แก้วก็ตัดสินใจ...
เธอปล่อยมือจากกระเป๋า...แล้วก้าวถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว...
"ถ้าฉันไปไม่ได้..." แก้วพูดเสียงเบา...แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว...
"ฉันก็จะ...ทำลายทุกอย่าง...ไปพร้อมกับฉัน!"
เธอเอื้อมมือไปคว้าแจกันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ...แล้วเหวี่ยงมันใส่เหนืออย่างสุดแรง...
แจกันแตกกระจาย...แต่เหนือก็หลบได้ทัน...
แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น...คือการเคลื่อนไหวของแก้ว...ที่ทำให้บิดาของเหนือตกใจ...
"แก้ว!" เหนือตะโกน
"ฉันจะไป!" แก้วตะโกนกลับไป "และฉันจะไม่มีวันกลับมาอีก!"
เธอใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังตกใจ...พุ่งตรงไปยังประตูห้อง...เปิดมันออก...แล้ววิ่งออกไป...
เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอ...เสียงฝีเท้าที่ไล่ตาม...แต่แก้วไม่หันกลับไปมอง...
เธอวิ่งไปข้างหน้า...วิ่งไปสู่ความไม่รู้...วิ่งไปเพื่ออิสรภาพ...
เธอวิ่งไป...พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย...แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง...ที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่...
เธอวิ่งไป...โดยไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่เธอได้ทำลงไป...กำลังจะนำพาหายนะครั้งใหญ่มาสู่ทุกคน...
หัวใจรุ่นพี่ที่ต้องอยู่บ้านเดียวกัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก