ตอนที่ 1 — หนี้รักที่ต้องชดใช้

"ถ้าเธอไม่ยอม... พวกเขาก็จะตาย" เสียงทุ้มต่ำราวกับใบมีดกรีดกรายดังขึ้นในความเงียบ แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสะท้อนบนใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเธอ แสงนั้นฉายเงาขรึมให้ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฟ้าใส ราวกับจะล้วงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ

ฟ้าใสกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอสวมชุดกระโปรงสีซีดที่ดูมอซอ ‌ขัดกับบรรยากาศหรูหราโอ่อ่าของห้องทำงานนี้อย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายของความมั่งคั่งและความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของห้องนี้ ราวกับเป็นอาณาเขตที่มนุษย์ธรรมดาอย่างเธอไม่มีวันก้าวข้ามได้ มือเรียวของเธอกำชายกระโปรงแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน เหงื่อเย็นเฉียบผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

"คุณ... คุณต้องการอะไรกันแน่" เธอเอ่ยเสียงสั่น หวังเพียงว่าจะมีทางออกอื่น ​นอกจากทางที่กำลังจะถูกยื่นมาให้

ชายหนุ่มคนนั้น... น่านฟ้า เขาคือคนที่ฟ้าใสเห็นในข่าวทีวีเสมอ ภาพลักษณ์ของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ แต่ในยามนี้ ใบหน้าของเขาชวนให้นึกถึงฝันร้ายในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน ภาพใบหน้าที่เคยปรากฏในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน มันคุ้นเคยจนน่าใจหาย ‍แต่นั่นเป็นไปไม่ได้... เขาเป็นใคร ทำไมถึงมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอในยามที่ครอบครัวเธอตกอับที่สุด

"ฉันต้องการสิ่งที่เธอเป็นหนี้ฉัน" น่านฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ ไร้อารมณ์ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ "หนี้ก้อนนี้... มันไม่ใช่แค่เงิน"

หนี้... ‌ใช่แล้ว หนี้ก้อนใหญ่ที่พ่อแม่ของเธอได้ก่อไว้ พ่อของเธอเคยร่วมธุรกิจกับคนคนหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็เชิดเงินหนีไป ทิ้งภาระทั้งหมดไว้กับครอบครัว ทำให้บ้านช่องช่องเงินทองร่อยหรอลงทุกวัน จนกระทั่งวันที่ทวงหนี้โหดมาเคาะประตูบ้านพร้อมข่มขู่ว่าจะทำร้ายพ่อแม่ หากไม่หาเงินมาใช้คืนภายในเวลาที่กำหนด

"แต่... ‍แต่ผมไม่มีเงินขนาดนั้น" พ่อของเธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงในวันนั้น "ผมไม่รู้จะหาจากไหน"

และนั่นคือจุดที่ผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาอ้างตัวว่าเป็นคนกลางที่มาช่วยจัดการเรื่องนี้ แต่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะใจดีนั้น ฟ้าใสสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อันตราย และในที่สุด ความจริงก็ปรากฏ... ​เขาคือเจ้าหนี้ตัวจริง และเขาก็รู้ดีว่าครอบครัวของเธอไม่มีทางหาเงินก้อนโตนี้มาใช้คืนได้

"ฉันเข้าใจว่าพ่อแม่ของฉัน... เอ่อ... ติดหนี้คุณ" ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ "ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเยียบเย็นจนฟ้าใสขนลุก ​"พยายาม? การพยายามของคุณมันจะทันเวลาได้อย่างไร ในเมื่อเวลาที่เหลือของพวกเขามันเหลือน้อยเต็มที"

มือของฟ้าใสสั่นระริก เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ คำพูดของเขาคมกริบราวกับดาบที่พร้อมจะปลิดชีวิต

"คุณ... คุณจะทำอย่างไร" เธอถามอย่างหวาดหวั่น

น่านฟ้าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาที่จ้องมองเธอเปลี่ยนไป ​มันมีความเย็นชาที่ปกคลุมด้วยบางสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น "ฉันจะให้โอกาสเธอ"

"โอกาส?"

"ใช่ โอกาสที่จะชดใช้หนี้ของครอบครัวเธอ... โดยไม่ต้องให้ใครต้องเจ็บตัว"

"หมายความว่ายังไง" ฟ้าใสถาม พยายามจับใจความ

"ฉันจะรับผิดชอบหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอ" น่านฟ้ากล่าว "แต่... เธอต้องมาอยู่กับฉัน"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของฟ้าใส "มาอยู่กับคุณ? มาทำอะไร?"

"มาทำงานใช้หนี้" เขาตอบสั้นๆ "ทุกอย่างที่ฉันต้องการ"

ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เข้าใจ เขาต้องการอะไรกันแน่? ผู้ชายคนนี้มีอำนาจ มีเงินทองมากมายมหาศาล ทำไมถึงต้องต้องการให้เธอมาเป็นคนรับใช้?

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ"

"เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจ" น่านฟ้าขยับเข้ามาใกล้ โต๊ะทำงานไม้โอ๊คชิ้นใหญ่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาราวกับเป็นกำแพงที่ไม่มีวันทลาย "ฉันจะให้โอกาสเธอเลือก... จะให้ครอบครัวของเธอต้องรับผลกรรมที่ก่อไว้ หรือจะยอมแลกอิสรภาพของตัวเอง เพื่อแลกกับความปลอดภัยของพวกเขา"

ใบหน้าของพ่อแม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังแวบเข้ามาในความคิดของฟ้าใส เธอจะยอมให้พวกเขาต้องเจ็บปวดไม่ได้เด็ดขาด

"คุณ... คุณจะให้ฉันทำอะไรบ้าง" เธอถามเสียงแผ่ว

น่านฟ้าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "เธอจะทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง... เป็นคนรับใช้ส่วนตัว เป็นคนดูแลบ้าน เป็นอะไรก็ตามที่ฉันต้องการ"

คำว่า "คนรับใช้ส่วนตัว" มันทำให้ฟ้าใสรู้สึกชาดิกไปทั้งตัว ราวกับถูกตอกย้ำว่าเธอไร้ค่าเพียงใด

"ถ้าฉันยอม..."

"ฉันจะจัดการเรื่องหนี้ทั้งหมดให้" เขาพูดตัดบท "และครอบครัวของเธอจะปลอดภัย"

ฟ้าใสหลับตาลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงใบหน้าของน้องชายที่ยังเด็ก ใบหน้าของแม่ที่แก่ลงทุกวัน และใบหน้าของพ่อที่แบกรับภาระอันหนักอึ้ง เธอไม่มีทางเลือกอื่น

"ฉัน... ฉันยอม" เสียงของเธอแหบพร่า แต่หนักแน่น "ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ"

รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากของน่านฟ้า เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความพึงพอใจ แต่สายตาของเขายังคงเย็นชา ราวกับมองเห็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานหมากรุก

"ดี" เขากล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนมารับเธอ"

ฟ้าใสพยักหน้าช้าๆ หัวใจของเธอหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินถ่วงไว้ เธอมองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้าอีกครั้ง ภาพฝันร้ายในอดีตยังคงตามหลอกหลอน แต่ในยามนี้ เขากลายเป็นทางรอดเดียวของครอบครัวเธอ... หรืออาจเป็นจุดจบที่รออยู่เบื้องหน้ากันแน่?

เมื่อเธอก้าวออกจากห้องทำงานนั้น ประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียง "กึก" ราวกับประทับตราปิดตายชีวิตเดิมของเธอไปตลอดกาล เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงความมืดมิดของค่ำคืน และไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังความมืดนั้น มี "ของลึกลับ" บางอย่างกำลังรอคอยเธออยู่…