“ไม่! ปล่อยฉันนะ!” เสียงกรีดร้องแหบพร่าดังขึ้นกลางความมืด ฟ้าใสสะดุ้งตื่นขึ้นมา ลมหายใจหอบหนัก เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบๆ ห้องที่คุ้นเคย แต่ในห้วงความคิด เธอยังคงติดอยู่ในฝันร้ายอันเลวร้ายที่ย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง ราวกับมันจะไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอฝันแบบนี้ มันเกิดขึ้นบ่อยครั้งเหลือเกิน โดยเฉพาะในยามที่ความเหนื่อยล้าและความกดดันถาโถมเข้าใส่ ภาพเหตุการณ์วันนั้น… วันที่ทุกอย่างพังทลาย… วันที่เธอต้องสูญเสียทุกสิ่ง… วันที่เธอต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล มันวนเวียนเข้ามาเยือนเธอในยามหลับใหล ราวกับจะย้ำเตือนว่าอดีตนั้นไม่เคยจากไปไหน มันฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ รอวันที่จะผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ในฝันนั้น เธอมักจะเห็นตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนดังระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยควันไฟและกลิ่นไหม้ฉุนกึก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว พยายามตะเกียกตะกายหาทางหนี แต่ทุกย่างก้าวกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยความสิ้นหวัง มือที่เย็นเฉียบคว้าจับแขนเธอไว้แน่น เสียงกระซิบอันเยือกเย็นดังอยู่ข้างหู “แกต้องชดใช้… แกต้องรับผิดชอบ…”
แล้วภาพก็จะตัดไปเป็นใบหน้าของคนเหล่านั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความผิดหวัง และแววตาที่เหมือนจะสื่อความหมายบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ ท่ามกลางความสับสนนั้น เธอเห็นตัวเองทำบางสิ่งบางอย่าง… บางสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีก… แต่รายละเอียดกลับพร่ามัว จนเธอไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้
“ไม่… ไม่จริง…” ฟ้าใสพึมพำกับตัวเอง พยายามเขย่าศีรษะไล่ภาพเหล่านั้นออกไป เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความฝัน แต่ความรู้สึกที่มันทิ้งไว้มันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ
เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอก รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นระรัว เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่เสียงสะอื้นแผ่วเบาก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอ
“ทำไม… ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้…”
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฝันร้ายนี้ถึงยังตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ เธอพยายามลืม พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้มันหายไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังเล่นตลกกับชีวิตของเธอ
แสงจันทร์สีซีดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เงาของเฟอร์นิเจอร์ทาบทับไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ดูวังเวงและอ้างว้าง ฟ้าใสเหลือบมองไปที่นาฬิกาบนหัวเตียง ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสว่างขึ้นมา – 03:17 น. เวลานี้เป็นเวลาที่ฝันร้ายมักจะจู่โจมเธอเสมอ
เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเซียว มีร่องรอยของน้ำตาที่เพิ่งไหลผ่านไป รอยช้ำจางๆ ที่มุมปากยังคงปรากฏอยู่ เป็นผลมาจากการที่เธอเผลอกัดปากตัวเองในยามที่ตกใจ
“ฉันจะทำยังไงต่อไป…”
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังงามแห่งนี้ ภายใต้ข้อตกลงอันโหดร้ายที่เธอไม่มีทางเลือกอื่น ชีวิตของเธอถูกผูกติดไว้กับน่านฟ้า ชายหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอำนาจ เขาคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยครอบครัวของเธอ แต่ก็แลกมาด้วยการที่เธอต้องกลายเป็นเหมือนนักโทษในบ้านของเขา
งานที่เขามอบหมายให้เธอทำนั้นหนักหนาสาหัส เหนือกว่าแรงกายและแรงใจที่เธอมี แต่สิ่งที่ทรมานกว่านั้นคือการที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา ความเกลียดชัง ความโกรธแค้น และบางครั้ง… ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับมัน
เขาคือคนที่ฉุดรั้งเธอให้จมดิ่งลงไปในหลุมแห่งความทุกข์ แต่บางครั้ง… สายตาที่เขามองมา… แววตาที่ฉายประกายบางอย่างที่ไม่ใช่เพียงความเย็นชา… มันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด
“ฉันต้องเข้มแข็ง…” เธอสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง พยายามปลุกเร้าสติสัมปชัญญะขึ้นมา
“ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของฉัน”
เธอรู้ดีว่าการยอมรับข้อตกลงกับน่านฟ้า เป็นการเดินเข้าสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว หนี้สินก้อนโตที่ครอบครัวของเธอต้องเผชิญ เป็นเหมือนเงาที่ตามหลอกหลอนเธอไม่ต่างจากฝันร้ายในค่ำคืนนี้
เธอเคยพยายามต่อสู้ เคยคิดที่จะหนี แต่ทุกครั้งที่เธอคิดจะทำเช่นนั้น ภาพของพ่อแม่และน้องสาวก็จะผุดขึ้นมาในหัว ภาพใบหน้าอันสิ้นหวังของพวกเขา บีบคั้นให้เธอต้องจำยอม
“น่านฟ้า… เขาคือปีศาจร้าย หรือเขาคือทางรอดเดียวของฉันกันแน่…”
คำถามนี้ยังคงไร้คำตอบ และยิ่งนานวันเข้า ความสับสนในใจของเธอก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
ในฝันร้ายนั้น เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก แต่เงาสะท้อนนั้นกลับไม่ได้มีใบหน้าของเธอ… มันเป็นใบหน้าของใครบางคน… ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความอาฆาตแค้น…
“แกคือใคร…” เธอพึมพำกับเงาสะท้อนนั้น
ทันใดนั้นเอง เงาสะท้อนก็ยื่นมือออกมาจากกระจก เหมือนจะคว้าจับเธอ…
“ไม่!”
ฟ้าใสสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง คราวนี้เธอตื่นขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่ในฝัน แต่หัวใจของเธอก็ยังคงเต้นแรงไม่หยุด เธอรีบคว้าผ้าห่มมาห่มตัวแน่น พยายามไล่ภาพหลอนเหล่านั้นออกไปให้หมด
“ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง… ฉันต้องหาคำตอบให้ได้…”
เธอตัดสินใจแน่วแน่ ดวงตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะมองทะลุความมืดมิดเบื้องหน้าไปสู่สิ่งที่รอคอยอยู่
เธอจะยอมให้ฝันร้ายเหล่านี้กัดกินชีวิตเธอไปตลอดกาลไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องสู้… เธอต้องเปิดเผยความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่… ไม่ว่ามันจะอันตรายสักแค่ไหนก็ตาม
แต่ในขณะที่เธอกำลังปลุกเร้าความกล้าหาญให้กับตัวเอง เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นมา
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
ฟ้าใสสะดุ้ง หันขวับไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ ใครกันที่มาในเวลานี้?
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก