“ใครคะ?” ฟ้าใสเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง
เงียบ… ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกเสียจากเสียงลมหายใจแผ่วเบาของตัวเอง
เธอค่อยๆ ย่องไปที่ประตู บรรจงเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดอย่างแผ่วเบา พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เผื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน
แต่เมื่อเปิดประตูออกไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เธอแทบหยุดหายใจ…
น่านฟ้า… ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย ไร้อารมณ์เช่นเคย ดวงตาสีเข้มทอดมองมาที่เธออย่างเย็นชา แต่ก็แฝงไว้ด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา
“คุณ… มาทำอะไรคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติ
“มาดูว่าเธอจะตื่นรึยัง” เขาตอบเสียงเรียบ “เห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่”
ฟ้าใสหน้าเหวอเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะมาสังเกตการณ์เธอถึงขนาดนี้ “ฉัน… แค่นอนไม่หลับค่ะ”
“เรื่องที่ควรจะกังวลไม่ใช่เรื่องนอนไม่หลับ” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต “แต่เป็นเรื่องที่เธอทำความสะอาดห้องทำงานของฉันเสร็จหรือยัง”
“ยังไม่เสร็จค่ะ” เธอตอบอย่างอ้อมแอ้ม “มัน… มันรกมาก แล้วก็มีของเยอะแยะไปหมด”
“ฉันไม่ต้องการคำแก้ตัว” เขากล่าวเสียงเย็น “ฉันต้องการงานที่เสร็จสมบูรณ์”
ฟ้าใสกลืนน้ำลายเอื้อก รู้สึกถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง เธอเคยชินกับการถูกเขาออกคำสั่ง แต่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา หัวใจของเธอก็จะเต้นแรงผิดปกติเสมอ
“ค่ะ… ฉันจะรีบทำค่ะ” เธอพยักหน้ารับอย่างจำใจ
น่านฟ้ากวาดสายตามองไปทั่วห้องนอนเล็กๆ ของเธอ ห้องที่ดูจะเล็กและคับแคบเกินไปสำหรับเธอ เขาคงไม่เคยคิดว่าเธอจะใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแบบนี้
“ดี” เขาพูดสั้นๆ “แล้วถ้ามีอะไรที่เธอไม่เข้าใจ หรือทำไม่ได้…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ “ก็มาบอกฉัน”
คำพูดนั้นเหมือนกับดาบสองคม มันฟังดูเหมือนจะมีความห่วงใยแฝงอยู่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดขี่ เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่
“ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
น่านฟ้าไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้ฟ้าใสยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความสับสนในใจ
“เขามาทำไมกันแน่?”
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอ ขณะที่เธอกลับไปทำงานที่ค้างคา
เช้าวันต่อมา ฟ้าใสตัดสินใจที่จะจัดการกับห้องทำงานของน่านฟ้าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหราและอำนาจ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักขัดเงาวับ หนังสือเก่าแก่เรียงรายอยู่เต็มชั้น และบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ มีเอกสารกองพะเนิน
เธอเริ่มลงมือทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น พยายามปัดฝุ่น เช็ดทำความสะอาด และจัดระเบียบเอกสารต่างๆ ด้วยความระมัดระวัง เธอรู้ดีว่าต้องไม่แตะต้องอะไรที่เกินความจำเป็น
ขณะที่เธอกำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะทำงาน เธอก็ةพลันสายตาไปเห็นลิ้นชักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความรู้สึกสงสัยระคนลังเล
“ควรจะเปิดดูไหมนะ?”
เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปรื้อค้นข้าวของของน่านฟ้า แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้
สุดท้าย ความอยากรู้อยากเห็นก็ชนะความกลัว เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักนั้นอย่างแผ่วเบา
ภายในลิ้นชักนั้นไม่ได้มีเอกสารหรือสิ่งของสำคัญอะไรมากนัก มีเพียงปากกาบางด้าม สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ และ… รูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง
ฟ้าใสหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดู หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเห็นภาพในรูป
ภาพถ่ายนั้นเป็นรูปของเด็กชายและเด็กหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างกัน เด็กชายคนนั้นสวมใส่ชุดนักเรียนที่ดูเก่าแก่ ผมหยิกฟูเล็กน้อย กำลังยิ้มกว้างอย่างสดใส ส่วนเด็กหญิง… ใบหน้าของเธอ…
ฟ้าใสแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้…”
เด็กหญิงในรูปถ่าย… คือตัวเธอเอง… ในวัยเด็ก…
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่านั้น คือเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ…
ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
เด็กชายคนนั้น… คือน่านฟ้า… ในวัยเด็ก…
เธอจำได้… เธอจำได้ถึงใบหน้าของเด็กชายคนนั้น… เด็กชายที่เคยเป็นเพื่อนเล่นของเธอ… เด็กชายที่เคยสนิทสนมกับเธอมาก่อน…
นี่มันอะไรกัน? ทำไมรูปถ่ายใบนี้ถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมเขาถึงเก็บมันไว้?
เธอจำได้ว่าเคยเล่นกับเด็กชายคนหนึ่งที่ชื่อ ‘น่าน’ เมื่อตอนที่เธอยังเด็กมากๆ แต่เธอจำรายละเอียดได้เลือนรางมากเหลือเกิน
เธอพิจารณารูปถ่ายในมืออีกครั้ง ภาพของเธอในวัยเด็กที่ร่าเริงสดใส ยืนเคียงข้างเด็กชายที่ใบหน้าดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
“นี่… เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?”
ความสงสัยถาโถมเข้ามาในหัวใจของเธออย่างรุนแรง ภาพฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอ… ความรู้สึกบางอย่างที่เธอมีต่อน่านฟ้า… ทั้งหมดนี้มันเชื่อมโยงกันหรือเปล่า?
เธอพยายามนึกย้อนกลับไปในอดีต พยายามนึกถึงใบหน้าของเด็กชายคนนั้นอีกครั้ง แต่ภาพทั้งหมดกลับพร่ามัวและเลือนรางเกินกว่าจะปะติดปะต่อได้
เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความจริงบางอย่าง ที่รอวันที่จะถูกเปิดเผย
“น่านฟ้า… นายคือใครกันแน่?”
เธอถามคำถามนั้นกับตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายในมือที่สั่นเทา
ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องทำงานก็ดังเปิดออก…
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก