"ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่มาทำงาน ฉันจะเอาแม่ไปขายทาส!" คำขู่ที่เคยดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฟ้าใส ยิ่งตอกย้ำให้ร่างกายที่กำลังอ่อนแอทรุดลงไปอีก เธอซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง พยายามข่มอาการไข้ที่กำลังประดังเข้ามาจนตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลังราวกับถูกราดน้ำเย็น ชายตาที่พร่ามัวมองไปที่ประตูห้องพักที่แคบและอับชื้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่แค่ความหนาว แต่เป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง
"ป่วยอีกแล้วสินะ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้อง ราวกับปีศาจร้ายที่ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่ให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ทำได้เพียงดันตัวขึ้นมาพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง น่านฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่เธอเกลียด แต่ในยามนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นน้ำค้างเย็นชโลมใจที่กำลังแห้งผาก
"จะมาทำอะไร... ฉันไม่สบาย" เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
น่านฟ้าไม่ตอบ เขาเพียงก้าวเข้ามาใกล้เตียง มือหนาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาแตะลงบนหน้าผากของเธอ "ตัวร้อนจัด" เขาพึมพำ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวของเธออย่างไม่ละสาย แววตาที่ปกติฉายแต่ความเ***้ยมเกรียม กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้ฟ้าใสรู้สึกประหลาดใจ ราวกับเห็นเงาสะท้อนของความอ่อนโยนที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ลึกสุดใจ
"ฉัน... ไม่เป็นไร" เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือ มือของเขาประคองใบหน้าเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "อย่าเพิ่งตายนะ ฟ้าใส" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับแฝงไว้ด้วยน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้เธอใจสั่น
น่านฟ้าเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก ชุบน้ำเย็นจากขันที่ตั้งอยู่ข้างเตียง บิดหมาดๆ แล้วค่อยๆ เช็ดตามใบหน้าและลำคอของเธอ การกระทำนั้นแผ่วเบาและอ่อนโยน ราวกับกำลังดูแลดอกไม้ที่กำลังจะเ***่ยวเฉา ฟ้าใสหลับตาลง ปล่อยให้สัมผัสเย็นๆ นั้นช่วยคลายความร้อนผ่าวในกาย การดูแลเอาใจใส่ที่ได้รับจากเขาในยามนี้ ช่างขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของปีศาจร้ายที่เธอเคยรับรู้มาโดยสิ้นเชิง
"นอนพักซะ" เขาบอกพลางจัดหมอนหนุนศีรษะให้เธอ "ฉันจะอยู่ตรงนี้"
ฟ้าใสลืมตาขึ้นอย่างงุนงง "อยู่... ทำไม"
"ก็... กลัวว่าถ้าไม่มีใครดูแล เธออาจจะตายไปจริงๆ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองเธอราวกับกำลังพยายามจะค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่หายไป "แล้วใครจะมาใช้หนี้ฉันล่ะ"
คำพูดเสียดสีนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในน้ำเสียงนั้น น่านฟ้าหยิบยาเม็ดเล็กๆ ขึ้นมาวางบนฝ่ามือ แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ "กินซะ"
เธอรับยามาอย่างว่าง่าย กลืนลงคอด้วยน้ำเปล่าที่เขาป้อนให้ การกระทำทุกอย่างของเขามันดูเป็นธรรมชาติราวกับว่าเขากำลังดูแลคนที่เขารักมานาน แต่ฟ้าใสรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่ง หรืออาจจะเป็น... ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกมา
ตลอดทั้งคืน น่านฟ้าไม่ได้ไปไหน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มองดูร่างของฟ้าใสที่กำลังหลับใหลอย่างสงบเป็นระยะๆ ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด ราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ภายในใจ บางครั้งเขาก็ยกมือขึ้นมาเหมือนจะเอื้อมสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก็ชะงักไว้ก่อน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด ราวกับว่าการได้เห็นเธอป่วยไข้เช่นนี้ มันกำลังปลุกเร้าความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามจะลืมเลือน
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงนั้นแผ่วเบาจนฟ้าใสที่กำลังหลับอยู่ไม่ได้ยิน ราวกับกำลังคุยอยู่กับเงาในกระจก
เมื่อใกล้รุ่ง ฟ้าใสก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น อาการไข้ทุเลาลง ร่างกายเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของน่านฟ้าที่กำลังหลับใหลอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงเมื่อยามหลับ ดวงตาที่เคยคมกริบดูเรียบนิ่ง ดวงใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ มันไม่ใช่ความกลัว หรือความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือ... ความผูกพันที่ไร้เหตุผล
เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสเส้นผมของเขาเบาๆ สัมผัสที่อ่อนนุ่มนั้นทำให้เขารู้สึกตัว เขาผงกศีรษะขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเธอตื่น "ตื่นแล้วเหรอ"
"ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ขอบคุณนะคะ... สำหรับทุกอย่าง"
น่านฟ้าเพียงพยักหน้าเบาๆ "อย่าคิดมาก... รีบหายป่วยแล้วไปทำงานซะ" เขาบอก พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ฉันจะไปเตรียมอาหารเช้าให้"
ก่อนที่ฟ้าใสจะได้เอ่ยอะไร เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่กับความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายในใจ น่านฟ้า... ชายหนุ่มผู้เย็นชาและโหดร้าย กำลังแสดงด้านที่อ่อนโยนออกมาให้เธอเห็นได้อย่างไร? หรือว่าเบื้องหลังความร้ายกาจนั้น จะซ่อนเร้นความรู้สึกบางอย่างที่เขากำลังพยายามปกปิดเอาไว้? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอ แต่คำตอบกลับเลือนรางราวกับหมอกที่ปกคลุมผืนน้ำในยามเช้า
เมื่อเขากลับมาพร้อมถาดอาหารเช้าที่มีซุปอุ่นๆ และผลไม้สด ฟ้าใสก็มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปแล้ว เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา กำลังจะก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่งที่เต็มไปด้วยอันตรายและความเร้นลับ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังพาเธอเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ
"กินซะ" เขาบอกพลางวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง "จะได้มีแรงไปทำงาน"
ฟ้าใสยิ้มให้เขาเล็กน้อย "ค่ะ"
แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เธอก็เห็นเงาบางอย่างที่ฉายวูบผ่านดวงตาของเขา ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่เขากำลังพยายามซ่อนเร้นเอาไว้ ท่ามกลางความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมานั้น ยังคงมีบางสิ่งบางอย่างที่อันตราย ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าที่เธอจะมองเห็น... และมันกำลังรอวันที่จะเปิดเผยออกมา
"มีอะไรรึเปล่าคะ" เธอถามอย่างสงสัย
น่านฟ้าเพียงส่ายหน้าเบาๆ "เปล่า... กินข้าวเถอะ"
เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง ทิ้งให้ฟ้าใสมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ไม่ได้เป็นเพียงแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้อีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังจะกลายเป็นอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
"เขาเป็นใครกันแน่..." เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ว่าเธออาจกำลังตกหลุมรักปีศาจร้าย ที่กำลังซ่อนเร้นความลับดำมืดเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก