งานเลี้ยงหรูหราภายในคฤหาสน์ตระกูลน่านฟ้า สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ เสียงเพลงบรรเลงเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและการสนทนาของผู้คนในวงสังคมชั้นสูง ฟ้าใสยืนอยู่มุมหนึ่งของห้องโถงกว้าง ร่างกายของเธอแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับจะทะลวงออกมานอกอก ภาพจูบเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ มันคือการจูบที่เธอเฝ้ารอคอย แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความสับสนและความกลัว
เธอมาถึงงานนี้ในฐานะ 'ฟ้าใส' สาวใช้ที่ถูกส่งมาทำงานในคฤหาสน์ แต่ในใจของเธอ เธอคือคนที่รู้ความลับบางอย่าง ความลับที่เชื่อมโยงเธอกับน่านฟ้า และความลับที่เธอเตรียมจะเปิดเผยให้เขารู้... หรืออย่างน้อยก็คือสิ่งที่เธอคิดว่าเธอรู้
เธอได้ค้นพบเอกสารเก่าๆ ที่บ่งชี้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างตระกูลของเธอกับตระกูลของน่านฟ้า และเธอเชื่อว่า 'ของลึกลับ' ที่เขาตามหาคือ 'ดวงแก้วมณี' ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดในอดีตของตระกูลเขา ความลับที่เธอเตรียมจะเปิดเผย ไม่ใช่แค่เรื่องหนี้สิน แต่เป็นเรื่องของความจริงที่ซ่อนเร้น และเธอหวังว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผย น่านฟ้าจะปล่อยเธอไป
แต่แล้ว ภาพที่เธอเห็นตรงหน้า ก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอพลันหยุดหมุน
น่านฟ้า กำลังยืนพูดคุยอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงามราวกับตุ๊กตา หญิงสาวคนนั้นยิ้มหวาน และสวมกอดแขนน่านฟ้าอย่างสนิทสนม ไม่ใช่การกอดแบบคนรู้จักทั่วไป แต่เป็นการกอดที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้น น่านฟ้ายิ้มตอบเธอ แววตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน ราวกับโลกทั้งใบของเขามีเพียงแค่เธอสองคน
หัวใจของฟ้าใสบีบรัดจนแทบจะหยุดหายใจ ความหวังที่เธอเพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อคืนนี้ สลายไปในพริบตา ภาพจูบเมื่อคืน กลายเป็นเพียงภาพลวงตา หรือบางที... เขาอาจจะแค่เล่นตลกกับเธอ
"คุณน่านฟ้า..." เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบา ราวกับจะขอความชัดเจน
แต่ดูเหมือนว่าน่านฟ้าจะไม่ทันได้ยินเสียงของเธอ หญิงสาวปริศนาหัวเราะคิกคัก และกระซิบกระซาบบางอย่างที่ข้างหูของเขา น่านฟ้าโน้มตัวลงไปฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน
ภาพนั้นเหมือนมีดกรีดแทงเข้ากลางใจของฟ้าใส น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกของการถูกทรยศ การถูกหลอกลวง มันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
'นี่คือสิ่งที่เขาต้องการเหรอ? ผู้หญิงสวยๆ รวยๆ ที่เหมาะสมกับเขา? ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอ?' ความคิดอันโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
เธอตัดสินใจเดินเข้าไปหาน่านฟ้า หัวใจของเธอหนักอึ้ง แต่เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอเห็น
"คุณน่านฟ้าคะ" เธอพูดเสียงแข็งขึ้น พยายามควบคุมอารมณ์
น่านฟ้าหันมามองเธอ สายตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม "มีอะไร?"
"คุณ... คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ" เธอถามเสียงสั่น
หญิงสาวปริศนาหันมามองฟ้าใสด้วยสายตาเหยียดหยาม "เธอเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขัดจังหวะฉันกับคุณน่านฟ้า?"
"ฟ้าใสเป็น... คนที่ทำงานที่นี่ค่ะ" เธอตอบ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "และ... ฟ้าใสมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณน่านฟ้าค่ะ"
น่านฟ้านิ่งไป เขามองฟ้าใสด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "เรื่องสำคัญ? ที่นี่ไม่ใช่ที่เหมาะจะคุยเรื่องส่วนตัว"
"แต่มันเกี่ยวกับ... ความลับค่ะ" ฟ้าใสพูดเสียงหนักแน่น "ความลับที่คุณ... รอคอยมาตลอด"
คำว่า 'ความลับ' ทำให้หญิงสาวปริศนาหันมาสนใจ "ความลับอะไร?"
น่านฟ้าหันไปมองฟ้าใสอีกครั้ง แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ "เธอหมายถึงอะไร?"
"ฟ้าใสรู้ค่ะ ว่าคุณกำลังตามหา... 'ดวงแก้วมณี'" เธอพูดเสียงดังขึ้น เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ใกล้เคียงได้ยิน
เสียงฮือฮาเล็กน้อยดังขึ้นในกลุ่มคนที่ได้ยิน ฟ้าใสไม่สนใจ เธอต้องการให้น่านฟ้าได้รับรู้ถึงสิ่งที่เธอค้นพบ
"และฟ้าใสก็รู้ค่ะ ว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับ... ความผิดพลาดในอดีตของตระกูลคุณ" เธอพูดต่อ
หญิงสาวปริศนาเบิกตากว้าง "ดวงแก้วมณี? ความผิดพลาดในอดีต? นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
น่านฟ้าจ้องมองมาที่ฟ้าใส สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง "เธอ... เธอไปพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง?"
"ฟ้าใสไม่ได้พูดให้ใครฟังค่ะ" เธอตอบ "แต่ฟ้าใสคิดว่า... คุณควรจะรู้"
"รู้ว่าอะไร? รู้ว่าเด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเธอ... ไปขุดคุ้ยเรื่องที่เธอไม่ควรรู้?" น่านฟ้าพูดเสียงกระด้าง
"ไม่ค่ะ! ฟ้าใสรู้ว่า... คุณกำลังตามหา 'ดวงแก้วมณี' เพื่อ... ชดเชยความผิดพลาดในอดีต" เธอพูดเสียงดังขึ้น "และ... ฟ้าใสก็รู้ว่า... มันเกี่ยวข้องกับ... การตายของใครบางคน!"
คำพูดของเธอทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งสามคน
หญิงสาวปริศนาหัวเราะเยาะ "ตาย? เรื่องไร้สาระ! คุณน่านฟ้าไม่เคยทำอะไรผิด เขาเป็นคนดีที่สุดในโลก!"
"ใช่ค่ะ" ฟ้าใสตอบกลับทันที "เขาอาจจะเป็นคนดี... แต่เขาก็มีความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่... ความลับที่เขาพยายามจะแก้ไข"
"เธอพูดมากเกินไปแล้ว!" น่านฟ้าตะคอกเสียงดัง
"ไม่ค่ะ! ฟ้าใสไม่พูดมากเกินไป!" เธอสวนกลับทันควัน "ฟ้าใสรู้ว่า... คุณกำลังจะหลอกใช้ฟ้าใส... เพื่อให้คุณได้ 'ดวงแก้วมณี' มาใช่ไหมคะ!"
หัวใจของฟ้าใสปวดร้าว เธอพูดคำนั้นออกมาทั้งน้ำตา ความจริงที่เธอเข้าใจเมื่อครู่ ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวไปเสียหมด
"หลอกใช้?" น่านฟ้าถามเสียงเย็นชา "เธอคิดว่าฉันกำลังหลอกใช้เธอ?"
"ใช่ค่ะ!" เธอตะโกน "คุณไม่เคยรักฟ้าใสเลย! คุณแค่ต้องการใช้ฟ้าใสเป็นเครื่องมือ!"
น้ำตาของฟ้าใสไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
"ฉัน... ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว!" เธอพูดทั้งน้ำตา "ปล่อยฟ้าใสไปเถอะค่ะ!"
เธอหันหลังวิ่งหนีไป ทิ้งให้ทุกคนในงานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงัน น่านฟ้านิ่งอึ้งไป เขามองตามหลังร่างของเธอที่วิ่งหายไปในความมืด
หญิงสาวปริศนายิ้มเยาะ "ดูสิ... เธอก็เป็นแค่เด็กสาวที่อ่อนไหวเกินไป"
น่านฟ้าหันมามองหญิงสาวปริศนา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความขัดแย้ง "เธอ... อย่าพูดอะไรอีก"
"ทำไมคะ? เพราะเธอพูดความจริงเหรอ?" หญิงสาวปริศนายิ้มเยาะ "หรือเพราะคุณกำลังเสียใจที่ความลับของคุณกำลังจะถูกเปิดเผย?"
"หุบปาก!" น่านฟ้าตะคอกเสียงดัง
"ฉันรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ คุณน่านฟ้า" หญิงสาวปริศนายิ้มมุมปาก "และฉันก็รู้ว่า... ทำไมคุณถึงไม่สามารถปล่อยเธอไปได้"
เธอเดินเข้ามาใกล้เขา ยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของเขาเบาๆ "เพราะเธอ... คือ... 'ของลึกลับ' ชิ้นสำคัญที่สุด... ที่คุณตามหามาตลอด..."
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก