ตอนที่ 15 — ความจริงที่เจ็บปวด

สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะขับกล่อมความเศร้าโศกของฟ้าใสที่กำลังท่วมท้นเธอวิ่งออกมาจากงานเลี้ยงราวกับคนบ้า ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องหนี หนีจากน่านฟ้า หนีจากความเจ็บปวด หนีจากความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งจะปรากฏ

น้ำตาที่ไหลรินผสมปนเปกับหยาดฝนบนใบหน้า ‌เธอทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนของคฤหาสน์ มือทั้งสองข้างกอดเข่าแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ดังออกมาจากภายใน

'ทำไม... ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับเธอ?' ความคิดวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับเป็นบทเพลงแห่งความทรมาน

เธอเชื่อเขา... เธอเชื่อในคำพูดของเขา... เธอเชื่อว่าเขาต้องการ ​'ดวงแก้วมณี' เพื่อชดเชยความผิดพลาดในอดีต... และเธอคิดว่าเธอจะช่วยเขาได้... แต่สุดท้าย... เธอกลับถูกเขาหลอกใช้

"เธอ... เธอเป็นแค่เด็กสาวที่อ่อนไหวเกินไป" คำพูดของหญิงสาวปริศนาดังขึ้นในหัว ราวกับจะตอกย้ำความรู้สึกไร้ค่าของเธอ

แล้วประโยคสุดท้ายของหญิงสาวปริศนา... ‍"เพราะเธอ... คือ... 'ของลึกลับ' ชิ้นสำคัญที่สุด... ที่คุณตามหามาตลอด..." มันคืออะไรกันแน่?

เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเทาที่เต็มไปด้วยเมฆฝน ราวกับจะร้องขอคำตอบจากสวรรค์

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ๆ ‌ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังระคนหวาดกลัว

น่านฟ้า... เขามาตามเธอ? เขาจะมาบอกว่าเขาไม่ได้หลอกใช้เธอ? เขาจะมาบอกว่าเขารักเธอ?

เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ดวงตาของเขามีแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความเศร้าโศกและความรู้สึกผิดที่ฉายชัด

"ฟ้าใส..." ‍เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแหบพร่า

เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด

"ฉัน... ฉันขอโทษ" เขาพูดเสียงเบา

"ขอโทษ?" ฟ้าใสหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "คุณจะขอโทษอะไรคะ? ที่หลอกใช้ฟ้าใส? ​ที่ทำให้ฟ้าใสเข้าใจผิด? ที่ทำให้หัวใจของฟ้าใสแตกสลาย?"

"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกใช้เธอ" น่านฟ้าพูด เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง "แต่... สถานการณ์มันบีบบังคับ"

"สถานการณ์อะไรคะ?" เธอถามเสียงสั่น ​"สถานการณ์ที่ทำให้คุณต้องจูบฟ้าใส แล้วก็ไปจูบผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฟ้าใส?"

"ผู้หญิงคนนั้น..." น่านฟ้าหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เธอคือ... เอลล่า... คู่หมั้นของฉัน"

คำว่า 'คู่หมั้น' ​ราวกับมีดอีกเล่มที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของฟ้าใส

"คู่หมั้น?" เธอพึมพำ "ทำไม... ทำไมคุณไม่เคยบอกฟ้าใสเลย?"

"เพราะ... มันซับซ้อนเกินไป" น่านฟ้าพูด "และ... ฉันไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจ"

"ไม่เข้าใจอะไรคะ?" เธอถาม น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "ไม่เข้าใจว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ในขณะที่... คุณกำลังทำให้ฟ้าใสคิดว่า... คุณมีใจให้ฟ้าใส?"

"ฉัน... ฉันไม่ได้คิดจะหลอกเธอ" น่านฟ้าพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "ฉันแค่... ไม่รู้จะทำอย่างไร"

"ไม่รู้จะทำอย่างไร?" ฟ้าใสตะโกน "คุณก็แค่บอกความจริงกับฟ้าใส! บอกว่าคุณมีคู่หมั้น! บอกว่าคุณกำลังจะแต่งงาน! แค่นั้นเอง!"

"ถ้าฉันบอกเธอ... เธอจะหนีไป" น่านฟ้าพูด "และฉัน... ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้"

"ทำไมคุณจะปล่อยฟ้าใสไปไม่ได้คะ!" เธอถามเสียงแหลม "เพราะคุณต้องการ 'ดวงแก้วมณี' ใช่ไหมคะ!"

น่านฟ้าเงียบไป เขาไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าของเขาก็เหมือนเป็นการยืนยัน

"ฟ้าใสรู้แล้วค่ะ..." เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฟ้าใสรู้แล้วว่า... คุณกำลังตามหา 'ดวงแก้วมณี' เพื่อ... อะไร"

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด "และฟ้าใสก็รู้แล้วว่า... ทำไมคุณถึงต้องทำให้ฟ้าใสมาติดอยู่ที่นี่..."

"ฟ้าใส... เธอรู้เรื่องอะไร?" น่านฟ้าถามอย่างระแวง

"ฟ้าใสรู้ค่ะ ว่า... 'ของลึกลับ' ที่แท้จริง... ไม่ใช่ 'ดวงแก้วมณี'..." เธอพูดช้าๆ เน้นทุกคำ "แต่คือ... ตัวฟ้าใสเอง"

น่านฟ้าเบิกตากว้าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เธอ... เธอหมายความว่ายังไง?"

"ย่าของฟ้าใส... ท่านไม่ได้เขียนถึง 'ดวงแก้วมณี' เพียงอย่างเดียว" ฟ้าใสพูด เสียงของเธอสั่น แต่ก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ท่านเขียนถึง... พลังพิเศษ... ที่สืบทอดมาในสายเลือดของตระกูลเรา..."

เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสที่หน้าอกของตัวเอง "พลังที่... ทำให้เรา... เป็นที่ต้องการ... ของพวกที่ต้องการควบคุม..."

"พลังพิเศษ?" น่านฟ้าทวนคำอย่างไม่เชื่อสายตา

"ใช่ค่ะ" ฟ้าใสพยักหน้า "และ... พลังนั้น... มันก็ถูกส่งต่อมา... ที่ฟ้าใส"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจที่จะพูดความจริงทั้งหมด

"และ... คุณน่านฟ้า... คุณก็รู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมคะ... คุณไม่ได้กำลังตามหา 'ดวงแก้วมณี'... คุณกำลังตามหา... 'ของลึกลับ' ที่อยู่ในตัวฟ้าใส... เพื่อ... ผลประโยชน์บางอย่างของคุณ..."

น่านฟ้าหน้าซีดเผือด เขาจ้องมองมาที่ฟ้าใสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดกลัว

"ใคร... ใครบอกเธอเรื่องนี้?" เขาถามเสียงสั่น

"เอลล่าค่ะ" ฟ้าใสตอบ "คู่หมั้นของคุณ... เขาบอกฟ้าใสทุกอย่าง"

"เอลล่า...!" น่านฟ้าตะโกนชื่อคู่หมั้นของเขาอย่างเจ็บปวด "เธอ... เธอทรยศฉัน!"

"เขาบอกว่า... คุณกำลังวางแผนที่จะใช้พลังของฟ้าใส... เพื่อ... บรรลุเป้าหมายบางอย่าง... เป้าหมายที่... อาจจะส่งผลเสียต่อ... ผู้คนมากมาย..." ฟ้าใสพูดต่อ น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ไม่จริง! เอลล่าโกหก!" น่านฟ้าพยายามแก้ต่าง

"โกหกเหรอคะ?" ฟ้าใสถามเสียงแผ่วเบา "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฟ้าใสเลย... ว่าฟ้าใสมีความสามารถพิเศษ? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฟ้าใสคิดว่า... ตัวเองเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่า... ที่ต้องทำงานใช้หนี้?"

"เพราะ... เพราะฉันไม่อยากให้เธอตกอยู่ในอันตราย!" น่านฟ้าตะคอก "และ... ฉันก็ไม่อยากให้ใครมาใช้เธอ..."

"แต่คุณก็กำลังจะใช้ฟ้าใสเองไม่ใช่เหรอคะ!" ฟ้าใสสวนกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง "คุณก็กำลังจะใช้พลังของฟ้าใส... เพื่อ... ผลประโยชน์ของคุณ!"

"ฉัน... ฉันไม่ได้!" น่านฟ้าพูดเสียงแหบพร่า "ฉัน... ฉันแค่... ต้องการปกป้องเธอ..."

"ปกป้องเหรอคะ?" ฟ้าใสหัวเราะทั้งน้ำตา "หรือว่า... คุณกำลังกลัว... ว่าถ้าฟ้าใสรู้ความจริง... ฟ้าใสจะหนีไป... แล้วคุณก็จะ... หมดประโยชน์จากฟ้าใส?"

เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

"ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด... ก็คือ... คุณไม่เคยรักฟ้าใสเลย... ใช่ไหมคะ?"

น่านฟ้าอึ้งไป เขาไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้

"และ... ของลึกลับ... ที่แท้จริง... ก็คือ... หัวใจของฟ้าใส... ที่กำลังถูกทำลาย... โดยคุณ..."

ฟ้าใสยืนขึ้นเต็มความสูง แม้ร่างกายจะสั่นเทา แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง

"ฟ้าใส... จะไม่ยอมให้ใครมาหลอกใช้อีกแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงเด็ดขาด

ก่อนที่น่านฟ้าจะได้ตอบอะไร ฟ้าใสก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งเขาไว้เพียงลำพังท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย

เธอเดินจากไป... แต่คำถามที่ยังคงค้างคาใจ... และความจริงที่เพิ่งจะถูกเปิดเผย... จะนำพาเธอไปสู่อะไร? และน่านฟ้า... จะปล่อยให้เธอจากไปจริงๆ หรือไม่? หรือเรื่องราวของ 'ของลึกลับ' ชิ้นนี้... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...