ลมหนาวพัดโชยมาแผ่วเบา ยามค่ำคืน ดวงจันทร์คืนนี้ดูหม่นหมอง ราวกับจะร่วมเศร้าโศกไปกับการจากไปของใครบางคน ท่ามกลางความมืดมิดของถนนสายเปลี่ยว ร่างเล็กของฟ้าใสห่างไกลออกไปทุกที เธอกลบคราบน้ำตาจนแห้งเหือดบนใบหน้า แต่รอยร้าวในหัวใจกลับลึกเกินกว่าจะเยียวยา
เธอหนีออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่โรยตัวลงมาปกคลุมห้องนอนที่เคยเป็นที่พักพิงและที่คุมขังของเธอไปพร้อมๆ กัน ทิ้งไว้แต่เพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำและความรู้สึกที่สับสน ราวกับเสียงสะท้อนของคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วสลายหายไปในผืนทราย
น่านฟ้า ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงาน แสงไฟจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าของเขาอย่างอ่อนแรง ดวงตาคมกริบฉายแววที่ยากจะบรรยาย ราวกับพายุที่สงบลงแล้ว แต่ทิ้งไว้เพียงความเสียหายและความว่างเปล่า
"ฟ้าใส…" เขาเอ่ยชื่อของเธอออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่า ราวกับคำอธิษฐานที่ส่งไปในอากาศ ความจริงที่ถูกเปิดเผยเมื่อครู่ มันเหมือนมีดที่เฉือนเขาอย่างไม่ปรานี เขาเองก็ไม่ได้คาดคิดว่า ความลับที่ปกปิดมานานจะถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบที่เจ็บปวดเช่นนี้
เขาต้องการอธิบาย ต้องการขอโทษ ต้องการบอกเธอว่า ความรู้สึกที่เขามีให้เธอ… มันไม่ใช่เรื่องโกหก แต่เธอ… เธอเลือกที่จะวิ่งหนีไป
เขาเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของเธอที่บัดนี้ว่างเปล่าไร้เงาของเธออีกต่อไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอที่ยังคงค้างอยู่ มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกสูญเสียที่เกาะกินหัวใจของเขา
เขาพยายามตามหาเธอ เขาโทรศัพท์หาทุกคนที่เขาสงสัยว่าอาจจะรู้ที่อยู่ของเธอ เขาใช้ทุกวิถีทางที่เขามี แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆ เลย ราวกับเธอละลายหายไปในอากาศธาตุ
“หายไปไหน…” น่านฟ้าทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง ความหงุดหงิดและความสิ้นหวังถาโถมเข้ามา เขาควรจะรู้… เขาควรจะรู้ว่าเธอจะทำแบบนี้
เธอเป็นเหมือนนกที่ถูกขังในกรงนานเกินไป เมื่อประตูกรงเปิดออก เธอก็จะบินหนีไปหาอิสรภาพที่เธอโหยหา แต่เขากลับไม่เคยคิดเลยว่า อิสรภาพของเธอ… จะหมายถึงการจากลาเขาไปตลอดกาล
หลายวันผ่านไป น่านฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเธอ ตอนนี้กลับเงียบเหงาจนน่าใจหาย
เขาเดินไปตามทางเดินที่เคยมีเธอเดินเคียงข้างเขา กลิ่นอายของเธอยังคงจางๆ หลงเหลืออยู่ แต่มันก็ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่า เธอไม่อยู่ตรงนี้แล้ว
เขาพยายามใช้เวลาอยู่กับ “ของลึกลับ” มากขึ้น ราวกับจะหาคำตอบที่แท้จริงจากสิ่งนั้น เพื่อจะเข้าใจทุกอย่างให้มากขึ้น แต่ยิ่งเขาค้นคว้ามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงความมืดดำที่ปกคลุมอดีตของทั้งสองตระกูล
ความลับที่เกี่ยวพันกับ “ของลึกลับ” นั้น มันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของหนี้สินเงินทอง แต่มันคือเรื่องของคำสาป เรื่องของโชคชะตาที่ผูกพันคนสองคนเข้าไว้ด้วยกัน และตอนนี้… เขาได้ปล่อยให้โชคชะตานั้นหลุดลอยไปกับเธอ
“ทำไม… ทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอไป” น่านฟ้าพึมพำกับตัวเอง
เขาเดินไปที่ระเบียงห้องนอนของเธอ มองออกไปยังสวนกว้างที่บัดนี้ดูมืดมนและเงียบเหงา ในความทรงจำของเขา ภาพของฟ้าใสยังคงชัดเจน ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…
“เธอคงเกลียดฉันมากสินะ” เขาพูดเบาๆ
เขาเข้าใจ… เขาเข้าใจดีว่าทำไมเธอถึงหนีไป เขาเองก็คงทำเช่นเดียวกัน หากตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้น… เขาก็ยังเจ็บปวด
การจากลาครั้งนี้ มันไม่ใช่การจากลาธรรมดา มันคือการจากลาที่ไม่มีวันหวนกลับ เขาได้สูญเสียเธอไปแล้ว… สูญเสียเธอไปตลอดกาล
เขาเดินกลับเข้ามาในห้อง มองไปยังโต๊ะเครื่องแป้งของเธอที่ยังคงมีของใช้ส่วนตัวบางอย่างวางอยู่ เขาหยิบสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่เธอชอบใส่ขึ้นมา กอดมันไว้แนบอก มันคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่… สิ่งที่เชื่อมโยงเขากับเธอ
“ฉันจะหาเธอให้เจอ… ไม่ว่ายังไงก็ตาม” เขาให้สัญญากับตัวเอง
เขาจะไม่ยอมให้ความลับดำมืดนี้… หรือการจากลาที่เจ็บปวดนี้… มาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา
แต่เมื่อเขากำลังจะเก็บสร้อยคอเส้นนั้นลง เขากลับสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก… มันเป็นกล่องไม้เล็กๆ สีเข้ม ที่ดูเก่าแก่และมีลวดลายแปลกตา… ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เขาเปิดมันออก…
และสิ่งที่เขาเห็นอยู่ข้างใน… ทำให้หัวใจของเขาบีบรัด มันคือ…
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก