ตอนที่ 19 — ข่าวลือที่เดินทางมาถึง

เสียงซุบซิบนินทาที่กระซิบกระซาบกันราวกับสายลมพัดผ่าน กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตของฟ้าใสอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เรื่องใหม่ที่เธอจะถูกสังคมมองด้วยหางตา แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ข่าวลือที่สะพัดไปถึงหูของเธอไม่ใช่เรื่องความอับอายหรือความผิดพลาดในอดีต แต่เป็นเรื่องของ ‘น่านฟ้า’ ‌ชายหนุ่มที่เคยเหยียบย่ำเธอไว้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี

“ได้ยินข่าวไหม ฟ้าใส… เขาว่าคุณน่านฟ้าน่ะ เปลี่ยนไปมากเลยนะ” ป้าสมศรี แม่ค้าขายผักในตลาดสด เอ่ยขึ้นขณะกำลังหยิบผักบุ้งใส่ถุงให้เธอ น้ำเสียงแกแฝงความสงสัยระคนตื่นเต้น

ฟ้าใสพยายามบังคับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวให้เป็นปกติ ​“เปลี่ยนไปอย่างไรคะป้า?”

“ก็… เขาดูบ้าคลั่งขึ้นน่ะสิ” ป้าสมศรียกมือขึ้นกอดอก “เห็นว่าช่วงนี้ออกตามหาใครบางคนอย่างไม่ลดละ จ้างคนไปทั่ว ทุ่มเงินมหาศาล เห็นว่าคนใกล้ตัวของคุณน่านฟ้าก็เริ่มเป็นกังวลกันแล้ว”

คำพูดของป้าสมศรีกระตุ้นบางอย่างในใจของฟ้าใส มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ‍ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะก่อตัวขึ้น บางสิ่งที่จะส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของเธออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามจะลืมเรื่องราวของน่านฟ้า ลืมความเจ็บปวดที่เขาเคยหยิบยื่นให้ แต่ข่าวลือนี้กลับปลุกผีในอดีตให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

น่านฟ้า... ชายหนุ่มผู้เย็นชา เจ้าของสายตาที่เคยเย็นชาเสียดแทงราวกับน้ำแข็ง ‌มีใบหน้าที่คมคายจนผู้หญิงหลายคนหลงใหล แต่สำหรับเธอ เขาคือฝันร้ายที่ติดอยู่ในใจตลอดมา เขาคือคนที่บังคับให้เธอต้องแลกทุกอย่างเพื่อใช้หนี้ครอบครัว เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องสูญเสียศักดิ์ศรี ความหวัง และแทบจะสูญเสียความเป็นตัวเองไป

แต่หากเขากำลังตามหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่ง… ใครคนนั้นคือใคร? ‍และทำไมข่าวนี้ถึงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างประหลาด?

“เขาตามหาใครคะป้า?” ฟ้าใสถามเสียงเบา เกือบจะกระซิบ

ป้าสมศรียักไหล่ “นั่นสิ… ไม่มีใครรู้เลย แต่เห็นว่าหน้าตาคล้ายกับ… เอ๊ะ! ไม่ใช่หรอกมั้ง” ​ป้าสมศรีทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่แล้วก็ชะงักไปเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

ฟ้าใสรอคอยด้วยใจระทึก “คล้ายกับใครคะ?”

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก” ป้าสมศรียกมือโบกไปมา “สงสัยฉันจะตาฝาดไปเอง”

แต่ฟ้าใสรู้ดี ป้าสมศรียังมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังเธออยู่ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ​เธอจ่ายเงินค่าผักบุ้ง และรีบเดินออกจากตลาด ท่ามกลางเสียงจอแจที่ดูเหมือนจะดังขึ้นกว่าเดิม

ตลอดทางกลับบ้าน ความคิดของฟ้าใสก็วนเวียนอยู่กับข่าวลือเรื่องน่านฟ้า เขาไม่เคยเป็นคนที่จะแสดงอารมณ์อะไรออกมาให้เห็นง่ายๆ แต่ถ้าเขากำลังตามหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่ง นั่นหมายความว่าคนๆ นั้นต้องมีความสำคัญกับเขามากแค่ไหน

หรือว่า… ​คนที่เขากำลังตามหานั้น… จะเป็นเธอ?

ความคิดนั้นทำให้เธอใจหายวาบ ไม่จริงน่า! เป็นไปไม่ได้! เขาคงไม่ตามหาเธอหรอก เขาคงอยากจะลืมเธอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหมือนกับที่เธอพยายามจะลืมเขา

แต่ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใคร?

ยิ่งคิด ฟ้าใสก็ยิ่งสับสน ความผูกพันที่เธอมีต่อน่านฟ้ามันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ ในขณะที่เขาเคยทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส แต่ก็มีบางครั้งที่เธอสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของเขา สายตาที่เคยเย็นชา บางครั้งก็ฉายแววของความเจ็บปวดและความสับสน

เธอจำได้ดีถึงคืนนั้น วันที่เธอต้องไปอยู่กับเขาในคฤหาสน์หลังใหญ่ วันที่เขาขู่บังคับให้เธอทำตามคำสั่งทุกอย่าง แต่ในตอนกลางคืน เมื่อเธอแอบมองเขาผ่านกระจกบานใหญ่ เขาไม่ได้ดูเป็นปีศาจร้ายอย่างที่เธอคิด เขากลับดูเดียวดายและเศร้าสร้อย ราวกับแบกรับภาระหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง

และเรื่องของ ‘ของลึกลับ’ ที่เขาเคยพูดถึง… สิ่งที่เขาพยายามปกป้อง หรือบางที… สิ่งที่เขากำลังตามหา อาจจะเกี่ยวข้องกับ ‘ของลึกลับ’ นั้นก็ได้

เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรจะสนใจเรื่องของน่านฟ้าอีกต่อไป หน้าที่ของเธอคือการทำงานใช้หนี้ที่เหลืออยู่ให้หมด และใช้ชีวิตของเธอต่อไปโดยปราศจากเขา แต่ข่าวลือนี้กลับเหมือนตะขอที่เกี่ยวใจเธอไว้ ทำให้เธอไม่สามารถปล่อยวางได้

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

“ฮัลโหลค่ะ” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“คุณฟ้าใสใช่ไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังมาจากปลายสาย

“ใช่ค่ะ ดิฉันฟ้าใส พูดสายค่ะ”

“ผม… เอ่อ… ผมเป็นคนรู้จักของคุณน่านฟ้าครับ” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น “ผมได้รับมอบหมายให้มาติดต่อคุณ”

ฟ้าใสใจเต้นระรัว “ติดต่อเรื่องอะไรคะ?”

“คุณน่านฟ้า… เขาอยากจะพบคุณครับ”

โลกทั้งใบของฟ้าใสเหมือนจะหยุดหมุน เธอแทบจะเชื่อหูตัวเองไม่ทัน ความรู้สึกประหลาดที่เคยมีเมื่อครู่ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก น่านฟ้า… เขาอยากจะพบเธอ? หลังจากการจากไปอย่างไร้ร่องรอยของเธอเมื่อหลายปีก่อน?

“เขา… เขาอยู่ที่ไหนคะ?” เธอถามเสียงสั่น

“เขาอยู่ที่คฤหาสน์หลังเดิมครับ เขาบอกว่า… อยากจะให้คุณไปพบเขาโดยเร็วที่สุด”

ฟ้าใสรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา กำลังจะถูกสั่นคลอนอีกครั้ง เธอควรจะไปหาเขาไหม? การพบกันครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่อะไร? ความแค้นที่ยังไม่จางหาย หรือความรักที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืด

เธอหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ ข่าวลือเรื่องการตามหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่ง… และการที่เขาอยากจะพบเธอในตอนนี้… มันเหมือนกับจิ๊กซอว์บางชิ้นที่กำลังต่อกันอย่างช้าๆ

“ฉัน… ฉันจะไปค่ะ” เธอตอบออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ดีครับ คุณน่านฟ้าจะรอพบคุณ” ชายคนนั้นวางสายไป ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กลางทางเท้า

ลมเย็นพัดมาปะทะใบหน้า ราวกับจะเตือนเธอถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง การพบกันครั้งนี้… จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนไว้ หรือจะเป็นจุดจบของทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยรู้จัก

เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อม… เพราะเธอรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป… อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป