คราบน้ำตาที่เคยไหลรินราวกับสายธาร บัดนี้แห้งเหือดไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นที่ฝังลึกในหัวใจของฟ้าใส เธอใช้ชีวิตอย่างสมถะ ทำงานหนักราวกับทาสรับใช้ เพื่อแลกกับอิสรภาพที่ห่างไกล แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดถึงอดีต ความแค้นที่ฝังใจ และความรักที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน ก็เป็นเหมือนคมมีดที่คอยกรีดแทงเธออยู่เสมอ
ข่าวลือเรื่องน่านฟ้าทำให้เธอรู้ว่า โลกของเธอกำลังจะหมุนวนอีกครั้ง เขาตามหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่ง และเขาอยากจะพบเธอ การพบกันครั้งนั้นที่คฤหาสน์หลังเดิม ไม่ได้ทำให้เธอได้คำตอบที่ต้องการ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดมากขึ้น เขาไม่ได้พูดถึง ‘ของลึกลับ’ ที่เธอเคยได้ยินมา เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาอย่างชัดเจน นอกจากความเย็นชาที่เพิ่มมากขึ้น
แต่สิ่งที่เขาพูดในคืนนั้น ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ “เธอจะไม่มีวันหนีจากฉันไปได้ ฟ้าใส… ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน”
คำพูดนั้น… มันไม่ใช่คำขู่บังคับ แต่มันเหมือนคำสัญญาที่เขาจะยึดเธอไว้กับตัวเขาตลอดไป และมันทำให้เธอตระหนักได้ว่า การหนีไปจากเขา ไม่ใช่ทางออกที่แท้จริง
เธอต้องกลับไป… กลับไปเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามจะลืม และทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอ
“จะกลับไปจริงๆ เหรอ ฟ้าใส?” พลอย เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
ฟ้าใสพยักหน้า ยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อน “ใช่ ฉันต้องกลับไป”
“แต่… ที่นั่น… มันเต็มไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวดนะ” พลอยยังคงกังวล
“ฉันรู้” ฟ้าใสถอนหายใจ “แต่ฉันไม่สามารถหนีไปตลอดชีวิตได้ พลอย ฉันต้องกลับไปที่นั่น เพื่อ… เพื่อบางสิ่งบางอย่าง”
เธอไม่ได้บอกพลอยถึงสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำอย่างแท้จริง เธอไม่ได้บอกว่า เธอจะกลับไปเพื่อตามหา ‘ของลึกลับ’ สิ่งที่เธอเชื่อว่าเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมดในอดีต สิ่งที่เชื่อมโยงเธอกับน่านฟ้าเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่อาจตัดขาด
เธอจำได้ดีถึงความฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอ ภาพของพ่อแม่ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ เสียงกรีดร้อง และเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในความมืด สิ่งเหล่านั้นเชื่อมโยงกับ ‘ของลึกลับ’ ที่พ่อของเธอเคยพูดถึง มันคือสิ่งที่มีพลังอำนาจบางอย่าง ที่สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนๆ หนึ่งไปตลอดกาล
เธอเชื่อว่า ‘ของลึกลับ’ นั้น คือสิ่งที่น่านฟ้ากำลังตามหาอยู่เช่นกัน และถ้าเธอสามารถค้นพบมันได้ก่อนที่เขา เธออาจจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาตลอดไป
การเดินทางกลับบ้านเกิดของฟ้าใสเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกตื่นเต้น ปนเปไปกับความหวาดหวั่น เมืองที่เธอจากมานานแสนนาน บัดนี้กลับมาเป็นเหมือนภาพฝันที่เริ่มเลือนราง แต่ความทรงจำที่นั่น กลับชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
เธอลงจากรถแท็กซี่หน้าบ้านเก่าของเธอ บ้านหลังเล็กๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะ และความอบอุ่น บัดนี้กลับดูเงียบเหงาและอ้างว้าง รั้วสีขาวที่เคยสดใส บัดนี้ซีดจางตามกาลเวลา
เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้าน สิ่งแรกที่เธอเห็น คือภาพถ่ายครอบครัวที่ยังคงตั้งอยู่บนชั้นวางของ รอยยิ้มของพ่อแม่ที่สดใส ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
“พ่อ… แม่… ลูกกลับมาแล้วนะคะ” เธอพูดกับรูปถ่าย น้ำเสียงสั่นเครือ
เธอเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยความทรงจำที่เธอเคยมีกับครอบครัว เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ ซึ่งเป็นห้องที่เธอจำได้ว่าพ่อใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น
เธอสังเกตเห็นชั้นหนังสือเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูแปลกตา มันถูกซ่อนไว้ด้านหลังหนังสือเล่มอื่นๆ ปกหนังสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อเรื่องใดๆ เลย
หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มัน… หรือว่านี่คือ ‘ของลึกลับ’ ที่พ่อเคยพูดถึง?
เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมา มันหนักกว่าที่เธอคิด ผิวสัมผัสของหนังเย็นเฉียบ ราวกับมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่
เมื่อเธอเปิดมันออก ตัวอักษรโบราณที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ มันเป็นภาษาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เธอกลับรู้สึกราวกับจะเข้าใจความหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
ขณะที่เธอกำลังตั้งใจอ่าน พลันมีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกบ้าน
“ใครน่ะ!” ฟ้าใสสะดุ้งตกใจ รีบปิดหนังสือเล่มนั้นไว้ในอ้อมแขน
เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เธอเห็นรถยนต์สีดำคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน เป็นรถที่เธอคุ้นเคยอย่างดี… รถของน่านฟ้า
หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก น่านฟ้า… เขามาที่นี่ได้อย่างไร? เขาตามเธอมางั้นหรือ?
ไม่… เป็นไปไม่ได้ เขาไม่น่าจะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่
แต่หากเขามาที่นี่จริงๆ จุดประสงค์ของเขาคืออะไร? เขาต้องการ ‘ของลึกลับ’ นั่นเหมือนกันงั้นหรือ?
เธอได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก เสียงเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ความหวาดกลัวและความตื่นเต้นตีปนกันไปหมด
“ฟ้าใส…” เสียงทุ้มต่ำ คุ้นเคย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้น
เธอหันกลับไปมอง น่านฟ้า… ยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงานของพ่อ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างจัง
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่เขาตามหามาตลอด หายไปอย่างไร้ร่องรอย บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้าใสรู้สึกประหลาดใจกว่านั้น คือสีหน้าของเขาที่ไม่ได้แสดงออกถึงความโล่งใจ หรือความดีใจเลยแม้แต่น้อย กลับมีแววตาบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน… แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความ… กลัว?
“น่านฟ้า…” เธอเอ่ยชื่อเขา เสียงสั่นเครือ
“เธอ… มาทำอะไรที่นี่?” เขาถามเสียงห้วน
“ฉัน…” ฟ้าใสลังเล จะบอกเขาว่าเธอมาตามหา ‘ของลึกลับ’ หรือไม่?
“ฉันถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี่!” น้ำเสียงของเขากดดันขึ้น
ก่อนที่ฟ้าใสจะได้ตอบอะไร เสียงนาฬิกาโบราณที่ตั้งอยู่มุมห้องก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย… เป็นเสียงที่ดังขึ้นทุกครั้งที่ ‘ของลึกลับ’ กำลังจะถูกเปิดเผย
และในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่ใต้พื้นดิน… ราวกับว่า ‘ของลึกลับ’ กำลังจะปลุกพลังอำนาจของมันขึ้นมาอีกครั้ง
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก