เสียงนาฬิกาโบราณที่ดังขึ้นราวกับเสียงระฆังแห่งกาลเวลา ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานของพ่ออึมครึมยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่เสียงที่ดังขึ้น แต่ยังสะท้อนถึงแรงสั่นสะเทือนที่ค่อยๆ เพิ่มระดับขึ้นใต้พื้นดิน ราวกับว่าบ้านทั้งหลังกำลังจะถูกกลืนกินโดยพลังงานลึกลับบางอย่าง
ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง จ้องมองไปยังน่านฟ้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา รูปลักษณ์ของเขา… แตกต่างจากที่เธอเคยจำได้ เขาดูโตขึ้น แข็งกร้าวขึ้น และใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับฉายแววของความเหนื่อยล้าและ… ความสิ้นหวัง?
“เธอ… มาทำอะไรที่นี่?” น่านฟ้าถามย้ำอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับไม่ได้ใช้งานมานาน
ฟ้าใสกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอประมวลผลภาพตรงหน้า ภาพของน่านฟ้าที่เคยเห็นในอดีต และภาพของเขาในปัจจุบัน มันเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป บางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน
“ฉัน… ฉันกลับมา” เธอตอบเสียงเบา “กลับมาเพื่อ… ทวงคืน”
“ทวงคืนอะไร?” เขาขมวดคิ้ว สายตาของเขามองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง
“สิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน” ฟ้าใสกล่าว เธอค่อยๆ ยกหนังสือปกหนังสีดำขึ้นมาให้เขาเห็น
เมื่อน่านฟ้าเห็นหนังสือเล่มนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเห็นผี เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด
“เธอ… หาเจอแล้ว?” เขาถามเสียงสั่น
“ใช่” ฟ้าใสตอบ “ฉันหาเจอแล้ว แต่… ฉันไม่เข้าใจความหมายของมันเลย”
“อย่า… อย่าเปิดมันอีก” น่านฟ้าพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน
“ทำไม?” ฟ้าใสถาม “เพราะมันคือ ‘ของลึกลับ’ ที่พ่อฉันเคยพูดถึงใช่ไหม? เพราะมันคือสิ่งที่จะไขความลับทั้งหมดใช่ไหม?”
น่านฟ้านิ่งเงียบ เขาไม่ตอบอะไร แต่สายตาของเขาก็ฉายแววของความเจ็บปวดอย่างชัดเจน
“เธอไม่เข้าใจหรอก ฟ้าใส” เขาพูดในที่สุด “มันไม่ใช่แค่ ‘ของลึกลับ’ แต่มันคือ… คำสาป”
“คำสาป?” ฟ้าใสทวนคำ “คำสาปอะไร?”
“คำสาปที่ผูกพันครอบครัวของเธอ… และครอบครัวของฉันเข้าไว้ด้วยกัน” น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความเศร้าสร้อย “และคำสาปนี้… กำลังจะส่งผลกระทบต่อเธออีกครั้ง”
ฟ้าใสรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอไม่เข้าใจว่าน่านฟ้ากำลังพูดถึงอะไร ครอบครัวของเขา? เขาเคยพูดถึงครอบครัวของเขาให้เธอฟังเลยสักครั้ง
“คุณกำลังพูดถึงอะไร น่านฟ้า?” เธอถาม
“ครอบครัวของฉัน… ถูกผูกพันกับ ‘ของลึกลับ’ นี้มานานแล้ว” เขาพูด “และบรรพบุรุษของเธอ… ก็เช่นกัน”
“หมายความว่าไง?” ฟ้าใสรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า
“มันเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อน ฟ้าใส” น่านฟ้าถอนหายใจยาว “เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่เราจะเกิดด้วยซ้ำ… พ่อของเธอ… เขาพยายามจะปลดปล่อยพวกเราจากคำสาปนี้ แต่… เขากลับพลาด”
“พ่อของฉัน… พลาดอะไร?” ฟ้าใสถามอย่างร้อนรน
“เขา… พยายามจะทำลาย ‘ของลึกลับ’ นั้น” น่านฟ้ากล่าว “แต่แทนที่จะทำลาย มันกลับปลุกพลังอำนาจของมันขึ้นมา… และทำให้คำสาปยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
“แล้ว… แล้วคุณล่ะ?” ฟ้าใสถาม “คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดงั้นเหรอ?”
น่านฟ้าพยักหน้า “ฉันรู้… ตั้งแต่เด็กๆ ฉันถูกสอนให้ระวัง ‘ของลึกลับ’ นี้มาตลอด… และถูกสอนให้… ปกป้องมัน”
“ปกป้องมัน?” ฟ้าใสอุทาน “ทำไมคุณต้องปกป้องมัน ในเมื่อมันคือคำสาป?”
“เพราะ… มันคือสมบัติของตระกูลฉัน” น่านฟ้าพูดเสียงเบา “และ… เพราะมันมีความเชื่อมโยงกับ… ผู้หญิงที่ฉันรัก”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของฟ้าใสกระตุกวูบ ผู้หญิงที่เขารัก? เขา… รักใคร?
“ใคร… ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?” เธอถามเสียงสั่น
น่านฟ้าจ้องมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวด และความรู้สึกผิด “เธอ… คือคนที่ฉันรักมาตลอด… และ… เธอคือเธอ ฟ้าใส”
ฟ้าใสแทบจะยืนไม่ไหว โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหมุนคว้าง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นี่มันเรื่องจริงหรือความฝัน? น่านฟ้า… ผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอ ผู้ชายที่เธอเกลียดชัง… กลับบอกว่าเขารักเธอ?
“คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันรักเธอ ฟ้าใส” น่านฟ้ากล่าวซ้ำ “รักเธอมาตลอด… ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน… แต่… ฉันไม่สามารถบอกเธอได้”
“ทำไม?”
“เพราะ… ถ้าเธอรู้ความจริง… เธอจะอันตราย… และ ‘ของลึกลับ’ นี้… มันจะยิ่งอันตรายมากขึ้น”
ขณะที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากัน เสียงนาฬิกาโบราณก็ดังขึ้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ และแรงสั่นสะเทือนใต้พื้นดินก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่า ‘ของลึกลับ’ กำลังจะระเบิดออกมา
“ต้องไปแล้ว!” น่านฟ้าพูด “เราต้องรีบไปจากที่นี่!”
“ไปไหน?” ฟ้าใสถาม
“ไปที่ที่ปลอดภัย… ที่ที่ ‘ของลึกลับ’ นี้จะทำอันตรายใครไม่ได้อีก” น่านฟ้าคว้าแขนของฟ้าใสไว้แน่น “เชื่อฉัน ฟ้าใส… ครั้งนี้… ฉันจะปกป้องเธอเอง”
แต่ในขณะที่เขากำลังจะดึงเธอออกไปจากห้องนั้นเอง ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวสว่างจ้าก็สาดส่องออกมาจากหนังสือปกหนังสีดำในมือของฟ้าใส มันสว่างจนแสบตา และก่อนที่ใครจะได้ทำอะไร ร่างของฟ้าใสก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น
“ไม่!” น่านฟ้าร้องเสียงหลง พยายามจะเอื้อมมือมาคว้าเธอไว้ แต่ก็ไม่ทัน
ร่างของฟ้าใสถูกดึงดูดเข้าหาแสงสว่างสีเขียวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจและความสับสน
“น่านฟ้า!” เธอตะโกนเรียกชื่อเขา
“ฟ้าใส!” เขาตะโกนตอบกลับ
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็มืดลง…
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก