สายลมเย็นยามพลบค่ำพัดผ่านม่านบางๆ ที่ปลิวไสวในห้องทำงานหรูหราของน่านฟ้า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ประดับทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย แต่สำหรับเขาแล้ว มันกลับยิ่งตอกย้ำความรู้สึกอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ…
นับตั้งแต่ฟ้าใสกลับมา ความสงบสุขที่เคยมีในชีวิตของเขาก็พลอยเลือนหายไป เขาพยายามทำตัวให้เย็นชาเหมือนเคย พยายามทำเหมือนว่าเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของเขา แต่ทุกครั้งที่สายตาของเขาประสานกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเธอ เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่สั่นคลอนภายใน
วันนี้ เขาตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปหาเธอที่ห้องเช่าเล็กๆ นั่นอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะนายจ้างที่มาทวงงาน ไม่ใช่ในฐานะผู้มีอำนาจที่มาสั่งการ แต่ในฐานะ… ใครบางคน ที่อยากจะทำความเข้าใจ
เมื่อเขามาถึงหน้าประตู เขาได้ยินเสียงเพลงเบาๆ ลอยออกมาจากภายใน เขาหยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเพลงหยุดลง และไม่นานประตูห้องก็เปิดออก ฟ้าใสยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเธอซีดเซียวเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้น ยังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“มีอะไรคะ คุณน่านฟ้า?” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความสงสัย
น่านฟ้ากวาดสายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าที่ดูเก่าแก่และซอมซ่อ ไม่ได้บ่งบอกถึงความหรูหรา แต่กลับขับเน้นให้เห็นถึงความแข็งแกร่งบางอย่างในตัวเธอ
“ฉัน… มาดูว่าเธอทำงานเสร็จหรือยัง” เขาพูดขึ้น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่เขากลับรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาฟังดูอึดอัดกว่าที่เคย
“ยังไม่เสร็จค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วกำลังจะปิดประตู “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะคะ”
“เดี๋ยวก่อน!” น่านฟ้าร้องเรียก เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหยุดเธอ เขาแค่อยากจะ… พูดคุย
ฟ้าใสหยุดชะงัก หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้
“ฉัน… ฉันอยากจะรู้ว่า… เธอเป็นอะไร” เขาพูดอย่างตะกุกตะกัก “ตั้งแต่เธอกลับมา… ฉันรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป”
ฟ้าใสเงียบไปครู่หนึ่ง มองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา เธอเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไปในดวงตาของเขา มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่งที่เคยเห็น ไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยสัมผัสได้ แต่มันกลับมีประกายของความเสียใจ ความผิดหวัง และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“ฉันก็เป็นฉันค่ะ” เธอตอบ “ฉันแค่… ทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ”
“แต่… ท่าทางของเธอ… มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เธอแบกรับอยู่” เขาพยายามอธิบาย “เหมือนมี… ความลับ”
ฟ้าใสยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “คุณก็รู้ค่ะว่าชีวิตของฉันมันเต็มไปด้วยความลับ”
“ฉันรู้… แต่… ความลับที่ฉันเห็นในตอนนี้… มันแตกต่างออกไป” น่านฟ้ายอมรับ เขาขยับเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย “ฉัน… ฉันรู้สึกผิด”
คำว่า ‘ผิด’ ออกมาจากปากของน่านฟ้า ทำให้ฟ้าใสประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา
“คุณรู้สึกผิด?” เธอถามย้ำ
“ใช่… ฉัน… ฉันอาจจะเคยทำอะไรที่… ทำให้เธอเจ็บปวด” เขาพูดอย่างยากลำบาก “และฉัน… ก็เสียใจ”
ฟ้าใสจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจในนั้น แต่เธอก็ยังคงระแวง เธอยังคงยึดมั่นในแผนการของเธอ
“คุณเสียใจ… แล้วไงคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก “มันช่วยให้หนี้ของฉันหายไปได้ไหม? มันช่วยให้พ่อแม่ของฉันกลับคืนมาได้ไหม?”
คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของน่านฟ้า เขาก้มหน้าลง รู้สึกเหมือนถูกตำหนิอย่างรุนแรง
“ฉัน… ฉันรู้ว่าฉันคงไม่อาจชดเชยทุกอย่างได้” เขาพูดเสียงเบา “แต่… ฉันอยากจะ… เข้าใจ”
“เข้าใจอะไรคะ?”
“เข้าใจ… ว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไป… เข้าใจ… ว่าอะไรคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธออีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจที่ทำให้ฟ้าใสรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา ความสับสนในแววตาของเขา มันทำให้เธอนึกถึงภาพในสมุดบันทึกเก่าๆ ภาพของใครบางคนที่เคยเจ็บปวดเช่นเดียวกัน
“คุณคงจะจำได้นะคะ ว่าฉันเคยบอกคุณว่า… ฉันไม่เคยกลัวอะไร” เธอพูดเสียงเรียบ “และฉันก็จะไม่กลัวคุณ… ไม่ว่าคุณจะพยายามทำอะไรก็ตาม”
“ฉัน… ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ” น่านฟ้าปฏิเสธทันควัน “ฉันแค่อยากจะ… รู้”
“คุณอยากรู้… อะไร?” เธอถามกลับ
“ทุกอย่าง” เขาตอบสั้นๆ “ฉันอยากรู้… ว่าทำไม… ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
ฟ้าใสถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าน่านฟ้ากำลังสงสัยอะไรอยู่ แต่เธอไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเขาได้ในตอนนี้
“คุณคงจะจำได้นะคะ ว่าคุณเคยมีอำนาจเหนือชีวิตของฉัน” เธอพูด “แต่ตอนนี้… ฉันก็มีอำนาจของฉันเหมือนกัน”
“อำนาจอะไร?” เขาถามด้วยความสงสัย
“อำนาจที่จะเปิดเผยความจริง” เธอตอบ “อำนาจที่จะทำให้ทุกคนได้รับสิ่งที่สมควรได้รับ”
น่านฟ้าเบิกตากว้าง เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด แต่เขารู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
“เธอ… จะทำอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
ฟ้าใสยิ้มอย่างเย็นชา “คุณก็จะได้รู้… เมื่อถึงเวลา”
เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา คราวนี้เป็นเธอที่พยายามอ่านความรู้สึกของเขา เธอเห็นความตกใจ ความสับสน และความกลัวที่เริ่มฉายชัดขึ้นมา
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ” เขาพูด “แต่… ฉันไม่เคยอยากให้เธอต้องเจ็บปวด”
“คุณไม่เคยอยากให้ฉันเจ็บปวด? แต่คุณก็ทำมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น
น่านฟ้าอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาได้แต่ยืนนิ่ง มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
ฟ้าใสตัดสินใจว่าเธอไม่สามารถคุยกับเขาได้นานกว่านี้ เธอต้องเดินหน้าตามแผนการของเธอ
“ฉันต้องไปแล้วค่ะ” เธอพูด “มีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก”
เธอค่อยๆ ปิดประตูลงทีละน้อย น่านฟ้ายื่นมือออกมาราวจะคว้าเธอไว้ แต่แล้วเขาก็ลดมือลง เขาเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเธอที่มองมา
“ฉันหวังว่า… เธอจะคิดให้ดีก่อนทำอะไรลงไปนะ ฟ้าใส” เขาพูดเตือน
“ฉันคิดมาดีแล้วค่ะ คุณน่านฟ้า” เธอตอบ “และฉันก็พร้อมแล้ว”
เธอปิดประตูลงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งให้น่านฟ้ายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน
เขายืนนิ่งอยู่นาน สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เกาะกินหัวใจ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ฟ้าใสพูด แต่เขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป และการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้… อาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด
เขาหันหลังเดินกลับออกไป แต่ภาพใบหน้าของฟ้าใสที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และสายตาที่เต็มไปด้วยความลับ ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของเขา
“เธอ… เป็นใครกันแน่… ฟ้าใส?” เขาพึมพำกับตัวเอง
ของลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก