ตอนที่ 27 — หัวใจที่กลับมาเต้นอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าที่ดังก้องอยู่ด้านหลังดึงฟ้าใสออกจากภวังค์แห่งการปลดปล่อย เธอหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ ระคนกับความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอยู่ในใจ

ร่างสูงโปร่งของน่านฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธออีกครั้ง ท่ามกลางแสงยามเย็นที่สาดส่องลงมา ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่แฝงอยู่ในแววตาที่เคยเย็นชา

“ฟ้าใส” เสียงทุ้มของเขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคำพูดของเขาจะทำลายความเปราะบางที่เพิ่งก่อตัวขึ้น

“คุณ…” ‌ฟ้าใสเอ่ยออกมาได้เพียงแค่นั้น เธอไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

น่านฟ้าก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างแน่วแน่

“ผม… ผมมาเพื่อขอโทษ” เขาเริ่มต้นพูด ​เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน “ผมรู้… ผมรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะน้อยเกินไป… สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเคยทำ… ที่ผมเคยพูด… ที่ผมเคยคิดกับคุณ”

ฟ้าใสเงียบ เธอยอมรับฟัง ไม่มีคำพูดใดที่เธอจะพูดได้ในตอนนี้ ‍นอกจากความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายใน

“ผม… ถูกหล่อหลอมมา… ในโลกที่เต็มไปด้วย… ความลับ… และ… การกดขี่” น่านฟ้ากล่าวต่อ ‌“ผมไม่เคยรู้จัก… ความรู้สึก… ที่แท้จริง… ผมคิดว่า… การควบคุม… การบงการ… คือหนทางเดียว… ที่จะอยู่รอด… ‍ในโลกของผม”

เขาหยุดหายใจไปชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดในสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด

“ผม… เคยคิดว่าคุณ… เป็นเพียง… เบี้ย… ที่ผมสามารถ… เล่นได้… ตามใจต้องการ… ​ผม… ผม… ไม่เคยเห็น… ความเข้มแข็ง… ความดีงาม… ในตัวคุณ… เลย”

น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของฟ้าใส เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมรับความผิดของตัวเองได้มากขนาดนี้

“แต่… ​คุณ… คุณได้พิสูจน์ให้ผมเห็น… ในทุกๆ วัน… ที่คุณอยู่ตรงนั้น… คุณ… คุณเข้มแข็ง… กว่าที่ผมเคยคิด… ​คุณ… คุณมีความหวัง… ถึงแม้… จะถูกเหยียบย่ำ… คุณ… ยังคง… มีหัวใจ… ที่พร้อมจะ… รัก… และ… ให้อภัย”

น่านฟ้าลดสายตาลง มองไปยังมือของตัวเอง ราวกับกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายภายใน

“ผม… ขอโทษ… ที่ทำให้คุณ… ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น… ผม… ขอโทษ… ที่ทำให้คุณ… ต้องแบกรับ… ภาระ… ที่หนักอึ้ง… ผม… ขอโทษ… สำหรับทุกอย่าง… จริงๆ”

คำขอโทษที่จริงใจและหนักแน่น ราวกับปลดปล่อยก้อนหินที่ทับถมอยู่ในอกของฟ้าใสมานานแสนนาน

เธอจำได้ถึงความเกลียดชังที่เคยมีต่อเขา ความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขาตอนนี้ เธอกลับเห็นเพียงความเจ็บปวดและความสำนึกผิด

“ฉัน… เข้าใจ…” ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา “คุณ… ก็เป็นเหยื่อ… ของสิ่งเหล่านี้… เช่นกัน”

น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็มีความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“ผม… ไม่ได้หวัง… ว่าคุณจะ… ให้อภัยผม… ในทันที” เขาพูดต่อ “แต่… ผม… อยากให้คุณ… รู้ว่า… ตั้งแต่วันที่คุณ… เปิดเผยความจริง… ในวันนั้น… ผม… ได้ตระหนัก… ถึงทุกสิ่ง… ที่ผม… ทำลงไป”

“ผม… ได้เรียนรู้… ว่า… อำนาจ… และ… การควบคุม… ไม่ใช่… สิ่งที่ทำให้เรา… มีความสุข… ที่แท้จริง… แต่… ความรัก… และ… การให้อภัย… ต่างหาก… คือ… สิ่งที่สำคัญที่สุด”

เขาเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะปฏิเสธ

“ผม… อยากจะ… เริ่มต้นใหม่… กับคุณ… ฟ้าใส” น่านฟ้าเอ่ย “ถ้า… คุณ… ยังให้โอกาส… ผม… ผม… อยากจะ… ชดเชย… ทุกสิ่ง… ที่ผม… เคยทำ… ผม… อยากจะ… สร้าง… อนาคต… ที่ดี… กับคุณ”

ฟ้าใสยืนนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในหัวใจ ความเจ็บปวดจากอดีตกำลังค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น

เธอจำได้ถึงรอยยิ้มของแม่… เสียงหัวเราะของพ่อ… ความทรงจำเหล่านั้น… มันคือสิ่งที่เธอต้องการจะรักษาไว้

“ฉัน… ไม่รู้…” ฟ้าใสเอ่ยเสียงเบา “ทุกอย่าง… มัน… ซับซ้อน… เกินไป…”

“ผม… เข้าใจ… ครับ” น่านฟ้าตอบ “แต่… ผม… อยากให้คุณ… ลอง… พิจารณา… ดู… ผม… จะรอ… ครับ… รอ… จนกว่า… คุณ… จะพร้อม…”

เขาค่อยๆ ดึงมือกลับ ราวกับยอมรับในคำตอบของเธอ

แต่ทันใดนั้น… ฟ้าใสก็เอื้อมมือออกไป คว้ามือของเขาไว้

“ฉัน… ก็… ไม่รู้… เหมือนกัน…” เธอพูด “ว่า… หัวใจของฉัน… มัน… จะกลับมา… เต้นอีกครั้ง… ได้หรือเปล่า…”

เธอสบตาเขาลึกซึ้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเล แต่ก็มีความหวัง

“แต่… ถ้า… คุณ… ยอม… รอ… ฉัน… ก็… พร้อม… ที่จะ… ลอง…”

รอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของน่านฟ้า ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความยินดีและความหวัง

“ขอบคุณ… ครับ… ฟ้าใส” เขาตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะบรรยาย

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ราวกับจะอวยพรให้กับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นใหม่นี้

แต่… ขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนมองตากัน… ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น… เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากเงามืด…

“ความจริง… ยังไม่… จบ…”