ตอนที่ 30 — ของลึกลับ... สู่รักแท้ — เงื่อนงำสุดท้ายที่ไขหัวใจ

"ความรักที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่ที่การครอบครอง แต่คือการก้าวข้ามผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกัน" คำพูดของน่านฟ้าดังก้องในโสตประสาทของฟ้าใส ขณะที่เธอกำมือของเขาแน่น ดวงตาของทั้งคู่สบประสานกัน เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง

หลังจากที่ได้เบาะแสใหม่เกี่ยวกับ "ของลึกลับ" ‌ชีวิตของพวกเขาก็กลับมาสู่สภาวะที่ต้องเผชิญหน้ากับปริศนาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ความรักที่ก่อตัวขึ้นจากบาดแผลในอดีต ได้หล่อหลอมให้ทั้งสองแข็งแกร่งขึ้น พร้อมที่จะไขความจริงสุดท้าย

“คุณแน่ใจนะ ว่าเราต้องไปที่นั่น” ฟ้าใสถาม ​ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล

น่านฟ้าพยักหน้า “แน่นอน... เบาะแสนี้สำคัญมาก เราต้องไปดูให้เห็นกับตา”

“แต่... ถ้ามันอันตรายล่ะคะ”

“ไม่ต้องห่วง” เขาจับมือของเธอไว้แน่น “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ”

ทั้งสองเดินทางไปยังสถานที่ที่ได้รับแจ้ง ‍เป็นโกดังเก่าที่ตั้งอยู่ชานเมืองที่ห่างไกล บรรยากาศรอบๆ ดูเงียบเหงา และน่าขนลุก แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมาเป็นลำ ผ่านช่องลมที่ผุพังของโกดัง ทำให้เกิดเงาดำทะมึนที่ขยับไหวไปมา

เมื่อเข้าไปข้างใน ‌กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองลอยฟุ้ง พวกเขาค่อยๆ เดินสำรวจไปตามทางเดินที่มืดมิด

“ตรงนี้... น่าจะเป็นที่เก็บของ” น่านฟ้าพูด ขณะที่เขาผลักประตูบานใหญ่ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ภายในห้อง... เต็มไปด้วยกล่องเก่าๆ ที่วางซ้อนกันอยู่หลายชั้น ‍และมีผ้าคลุมสีขาวปกคลุมสิ่งของบางอย่างอยู่

“นั่นไง... ‘ของลึกลับ’ ที่เราตามหา” น่านฟ้าชี้ไปยังกล่องใบหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง

ฟ้าใสเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอค่อยๆ ดึงผ้าคลุมสีขาวออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า... ​ทำให้เธออึ้งไป

มันไม่ใช่สมบัติล้ำค่า หรือวัตถุโบราณอย่างที่เธอเคยจินตนาการ แต่มันคือ... กล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง ที่มีตราประทับของตระกูลน่านฟ้าสลักอยู่

“นี่... คือ ‘ของลึกลับ’ ​ที่แท้จริง?” ฟ้าใสถามด้วยความสงสัย

น่านฟ้าหยิบกล่องนั้นขึ้นมา เขาสำรวจมันอย่างละเอียด ก่อนจะค่อยๆ เปิดออก

ภายในกล่อง... เต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ จดหมาย และรูปถ่าย

“นี่มัน... ​คือบันทึกของบรรพบุรุษ” น่านฟ้าพูดเสียงแหบพร่า “บันทึกเรื่องราวทั้งหมด... ที่เกิดขึ้นในอดีต”

เขาหยิบเอกสารชิ้นหนึ่งขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!” เขาอุทาน

ฟ้าใสรีบเข้ามาดู “เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ในบันทึกนี้... เขียนไว้ว่า ‘ของลึกลับ’ ที่แท้จริง... ไม่ใช่สมบัติ” น่านฟ้าอธิบาย “แต่มันคือ... ความจริงที่ถูกปกปิดมานาน”

เขาชี้ไปยังข้อความในบันทึก “คนที่พยายามจะใส่ร้ายพ่อของเธอ... ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ... คุณตาของฉันเอง”

ฟ้าใสหันมองน่านฟ้าด้วยความไม่เชื่อ “คุณตาของคุณ?”

“ใช่” น่านฟ้าตอบ “เขา... เป็นคนลงมือขโมยสมบัติของตระกูลไป... เพื่อที่จะใส่ร้ายพ่อของเธอ... และแย่งชิงอำนาจในตระกูล”

ความจริงอันน่าตกใจนี้ ทำให้ฟ้าใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อน และโหดร้ายได้ถึงขนาดนี้

“แล้ว... ทำไมคุณตาของคุณถึงทำแบบนั้น?” ฟ้าใสถาม

“ในบันทึกเขียนไว้ว่า... เขาอิจฉาพ่อของฉัน... และเชื่อว่าตัวเองเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำตระกูลมากกว่า” น่านฟ้าตอบ “เขา... พยายามจะทำลายชื่อเสียงของพ่อฉัน... และทำให้ทุกอย่างที่พ่อฉันสร้างมา... พังทลายลง”

ฟ้าใสหันไปมองกล่องไม้เก่าๆ อีกครั้ง เธอเข้าใจแล้วว่า ทำไม “ของลึกลับ” ถึงได้เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด

“แล้ว... เรื่องราวทั้งหมด... ก็คลี่คลายแล้วสินะคะ” ฟ้าใสกล่าว

“ใช่” น่านฟ้าตอบ “ความจริง... ถูกเปิดเผยแล้ว”

เขาหันมามองฟ้าใส ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “และ ‘ของลึกลับ’ ที่แท้จริง... ก็คือ... ความจริง... ที่เชื่อมโยงเราสองคนเข้าไว้ด้วยกัน”

น่านฟ้าดึงฟ้าใสเข้ามากอด “ฉันขอโทษ... ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด”

“ฉันก็ขอโทษ...” ฟ้าใสตอบ “ที่ฉันไม่เคยเชื่อใจคุณเลย”

“ไม่เป็นไร” น่านฟ้ากระซิบ “เราได้เรียนรู้จากบทเรียนในอดีตแล้ว... และตอนนี้... เราจะสร้างอนาคตที่สดใสไปด้วยกัน”

เขาค่อยๆ ปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ฟ้าใส... ฉันรักเธอ” เขาพูด “รักเธอมาก... มากกว่าสิ่งใดๆ ในโลก”

ฟ้าใสร้องไห้ออกมาด้วยความปิติ “ฉันก็รักคุณ... น่านฟ้า”

“เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน... นะ” น่านฟ้าขอ

“แน่นอนค่ะ” ฟ้าใสตอบ

ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำมั่นสัญญาที่จะไม่มีวันปล่อยมือจากกันอีก

เมื่อทั้งสองเดินออกจากโกดังเก่า ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แต่งานของพวกเขาก็ยังไม่จบ

“เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” น่านฟ้ากล่าว “และเราจะทำให้ตระกูลของเรา... กลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง”

“ฉันจะช่วยคุณ” ฟ้าใสยืนยัน “เราจะทำทุกอย่าง... ไปด้วยกัน”

“ฉันรู้” น่านฟ้าตอบ “และนั่น... คือความรักที่แข็งแกร่งที่สุด”

แต่แล้ว... ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงโทรศัพท์ของน่านฟ้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ใครโทรมาคะ” ฟ้าใสถาม

น่านฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“เป็น... ตำรวจครับ” เขาตอบเสียงเครียด “พวกเขาแจ้งว่า... พบศพ... ในโกดังแห่งนี้...”