ตอนที่ 17 — ปีกแห่งอิสรภาพที่เปราะบาง

ลมหายใจติดขัดในลำคอ ราวกับมีบางสิ่งกำลังบีบรัดหัวใจของลลิลให้แหลกละเอียด เธอเงยหน้ามองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา ภาพของบิดาที่จากไปอย่างกะทันหันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่เคยจางหายไป ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความโกรธที่เธอมีต่อภาคินยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน

"ฉันต้องไป... ฉันต้องหนีไปจากที่นี่" ‌คำพูดนี้ดังก้องอยู่ในหัวเธอซ้ำๆ เป็นเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่นกว่าครั้งไหนๆ

ในขณะที่ภาคินยังคงมีภารกิจที่ต้องสะสาง และอาจจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่หมายจะโค่นล้มอำนาจของเขา ลลิลก็ใช้โอกาสนี้ในการวางแผนการหลบหนีของเธอ เธอรวบรวมสติที่มีอยู่น้อยนิด ความกล้าหาญที่ก่อตัวขึ้นจากความสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับภาคินโดยตรงนั้นเป็นไปไม่ได้ เขาแข็งแกร่งเกินไป ​และเธอไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น

คืนนั้น ลลิลลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เธอมองไปที่ร่างที่กำลังหลับใหลของภาคินที่ยังคงนอนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกอย่างไม่สบายตัวนัก แม้จะโกรธแค้นเขาเพียงใด แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้เธอ ‍แม้จะแฝงมาในรูปแบบที่แปลกประหลาดก็ตาม

"ขอโทษนะ... ที่ต้องหนีไปแบบนี้" เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ภายในมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เงินสดจำนวนหนึ่ง และรูปถ่ายของเธอกับบิดา

เธอเดินออกจากห้องอย่างแผ่วเบาที่สุด ประตูคฤหาสน์ปิดลงอย่างเงียบงัน ‌เสียงก้าวเท้าของเธอดังแผ่วเบาบนพื้นหินอ่อน ราวกับกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ

เมื่อออกมาสู่โลกภายนอก อากาศยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือกก็พัดมากระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้าได้ชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เธอต้องการ คือการหลุดพ้นจากเงาของภาคิน ‍และโลกอันตรายที่เขานำพามาสู่ชีวิตของเธอ

เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายที่ชัดเจน มุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ของภาคิน เธอซื้อตั๋วรถทัวร์ไปยังเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยไม่สนใจว่าปลายทางนั้นจะเป็นอย่างไร

ตลอดการเดินทาง ลลิลนั่งมองทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปนอกหน้าต่าง ​ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปมา ทั้งความโล่งใจ ความกลัว ความเสียใจ และความหวังที่ริบหรี่

เธอได้ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงลำพัง (แม้เธอจะไม่มีครอบครัวอื่นแล้วก็ตาม) บ้านที่เคยอาศัย ​ความทรงจำอันเจ็บปวด และแน่นอน... ภาคิน

"ฉันจะไม่กลับไปอีกแล้ว" เธอพูดกับตัวเองซ้ำๆ เพื่อย้ำเตือนความตั้งใจของตัวเอง

เมื่อรถทัวร์แล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง เป็นเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบและดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสนใจนัก ผู้คนส่วนใหญ่ดูเป็นมิตรและเรียบง่าย ​ลลิลรู้สึกได้ถึงความแตกต่างจากโลกที่เธอเคยอยู่โดยสิ้นเชิง

เธอเช่าห้องพักเล็กๆ ในเกสต์เฮาส์แห่งหนึ่ง และพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เธอสมัครงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง เพื่อหาเลี้ยงชีพ และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทำงานและดูแลตัวเอง

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็ค่อยๆ บรรเทาความเจ็บปวดในใจของเธอลงไปบ้าง เธอเริ่มกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ยังคงแฝงไปด้วยความเศร้าลึกๆ

ในระหว่างการทำงาน ลลิลได้พบกับผู้คนมากมาย หลายคนให้กำลังใจและช่วยเหลือเธอ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เธอได้เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง และค้นพบความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอ

แต่ถึงกระนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับภาคินก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ ในบางครั้ง เมื่อเธอเห็นผู้ชายที่มีลักษณะคล้ายเขา หรือได้ยินเพลงที่เคยฟังด้วยกัน ภาพของเขาก็จะผุดขึ้นมาในหัวทันที

เธอจำได้ถึงแววตาเย็นชาของเขา รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยอันตราย เสียงทุ้มต่ำที่ปลุกเร้าอารมณ์ และสัมผัสที่ทำให้เธอหวั่นไหว

"ทำไมฉันถึงยังคิดถึงเขาอยู่" เธอถามตัวเองซ้ำๆ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

เธอยอมรับว่า ในช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายและอันตราย ภาคินคือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ เขาปกป้องเธอ แม้จะด้วยเหตุผลของเขาเองก็ตาม

แต่แล้ว ในวันหนึ่ง ขณะที่ลลิลกำลังเดินกลับบ้านหลังจากเลิกงาน เธอก็ได้พบกับชายคนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร

"คุณลลิล ใช่ไหมครับ?" ชายคนนั้นทักทาย

ลลิลรู้สึกประหลาดใจ เธอจำเขาได้ เขาคือหนึ่งในคนสนิทของภาคิน... คนที่คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้เธอ

"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย "คุณภาคินฝากมาครับ เขาเป็นห่วงคุณ"

หัวใจของลลิลเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอคิดว่าเธอหนีพ้นแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเงาของภาคินจะยังคงตามติดเธอไปทุกหนแห่ง

"คุณภาคิน... เขาอยู่ที่ไหน?" ลลิลถามเสียงแผ่วเบา

"เขาอยู่ที่นี่ครับ... เขาอยากจะเจอคุณ" ชายคนนั้นตอบ พลางผายมือไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

ลลิลมองรถคันนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ระหว่างความกลัวและความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เธอหนีมาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่อลืมอดีตที่เจ็บปวด แต่ดูเหมือนว่า อดีตกำลังจะตามมาทวงคืนเธออีกครั้ง

เธอจะตัดสินใจอย่างไร? เธอจะยอมเผชิญหน้ากับภาคินอีกครั้ง หรือเธอจะพยายามหนีให้ไกลกว่านี้?