"บางครั้ง… สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง… ก็พัดพาเอาพายุที่ยิ่งใหญ่มาด้วย" คำพูดนี้ผุดขึ้นในหัวของลลิลขณะที่เธอมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ชุดเดรสสีดำเรียบง่ายที่เธอสวมใส่ บ่งบอกถึงความมุ่งมั่น แต่ในดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความกังวล
การเผชิญหน้ากับปกรณ์ในวันนี้ คือจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตเธอ เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกในท้อง และเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้ได้
“เธอแน่ใจนะว่าไหว?” เสียงของพิมพ์ลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ดังขึ้นอย่างเป็นห่วง
ลลิลพยักหน้าช้าๆ “ฉันต้องไหวค่ะพิมพ์… เพื่อลูก… แล้วก็… เพื่อทุกคน”
“แล้ว… ภาคิน… เขา…”
“เขาบอกว่า… เขาจะจัดการทุกอย่างเองค่ะ” ลลิลกล่าว “เขาบอกว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราได้อีก”
คำพูดของลลิลทำให้พิมพ์ลดายิ่งเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าภาคินเป็นคนยังไง และเมื่อเขาประกาศว่าจะจัดการใครสักคน มันมักจะหมายถึงจุดจบของคนๆ นั้น
“ฉันหวังว่า… เขาจะทำได้จริงๆ นะลลิล…” พิมพ์ลดากล่าว “เพราะถ้าภาคินเอาจริง… ปกรณ์คงไม่เหลืออะไรเลย…”
ทั้งสองเดินออกจากคอนโดหรู มุ่งหน้าไปยังตึกร้างเก่าริมแม่น้ำ สถานที่นัดพบที่ปกรณ์กำหนด ลลิลกำกล่องเอกสารในมือแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
เมื่อมาถึงสถานที่นัดหมาย ลลิลก็เห็นปกรณ์ยืนรออยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของตึกร้าง แสงไฟสลัวๆ จากถนนส่องลอดเข้ามา ทำให้เห็นใบหน้าของเขาที่ฉายแววเย้ยหยัน
“มาช้าจัง… ที่รัก” ปกรณ์กล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยั่วยุ
ลลิลไม่ตอบอะไร เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยความไม่เกรงกลัว “ฉันมาแล้ว… คุณต้องการอะไร?”
ปกรณ์หัวเราะในลำคอ “ก็แค่นี้… ฉันก็จะได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ… ชีวิตที่ฉันฝัน… แล้วก็… ลูกของเธอ… จะเป็นของฉัน…”
“ไม่มีวัน!” ลลิลตะคอก “ฉันไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายลูกของฉันเด็ดขาด!”
“เธอไม่มีสิทธิ์เลือก… ลลิล” ปกรณ์กล่าว “ถ้าเธอไม่ยอม… แม่ของพิมพ์ลดาก็จะต้อง… เจ็บปวด…”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านหลังปกรณ์ ลลิลหันขวับไปมองด้วยความตกใจ
ร่างสูงสง่าของชายหนุ่ม ยืนตระหง่านอยู่กลางความมืด ดวงตาของเขาคมกริบ แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอันตราย เขาคือ… ภาคิน
แต่… เขาดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
ชุดสูทสีดำสนิทที่สวมใส่ ทำให้เขายิ่งดูสง่างาม แต่แววตาของเขา… แตกต่างจากที่ลลิลเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความเย็นชา ความมุ่งมั่น และประกายบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าเขาไม่ใช่ภาคินคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก
“ภาคิน…” ลลิลเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา
ปกรณ์หันขวับไปมองภาคินด้วยความตกใจ “แก… แกมาทำอะไรที่นี่!”
ภาคินไม่ตอบอะไร เขาก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ สายตาจับจ้องไปที่ปกรณ์เพียงผู้เดียว ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงคู่กรณีตรงหน้า
“ฉันมา… เพื่อจะทวงทุกอย่างคืน… ปกรณ์” ภาคินกล่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่หนักแน่นและแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม
“แกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้!” ปกรณ์หัวเราะเยาะ “แกมันก็แค่… ไอ้ลูกนอกคอก… ที่ไม่เคยมีอะไรเลย!”
คำพูดนั้นทำให้ภาคินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาสะท้อนถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ แต่เขาก็รีบสลัดมันทิ้งไป
“แกมันก็แค่… หมาป่าแก่… ที่กำลังจะหมดแรง…” ภาคินกล่าว “และฉัน… คือหมาป่าหนุ่ม… ที่จะมาทวงคืนอาณาเขตของฉัน…”
“แกมันบ้าไปแล้ว!” ปกรณ์ตะคอก
“บ้าเหรอ?” ภาคินยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “ฉันแค่… ทำในสิ่งที่ต้องทำ… เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน…”
คำว่า “ครอบครัว” ทำให้ลลิลใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดถึงใคร แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงในตัวเขา
“ครอบครัวของแก… ไม่มีใครยอมรับแกหรอก… ภาคิน!” ปกรณ์ยังคงพยายามยั่วยุ
“แกไม่รู้หรอก… ปกรณ์” ภาคินกล่าว “ว่าแกกำลังเล่นกับไฟ… และไฟครั้งนี้… มันจะเผาไหม้แกจนไม่เหลืออะไรเลย…”
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
ลลิลกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอก้มลงไปกอดท้องของตัวเองไว้แน่น
“ไม่!”
แต่เสียงปืนนั้น… ไม่ได้มาจากปกรณ์… มันมาจาก… ภาคิน!
ภาคินยิงปืนไปที่มือของปกรณ์ ทำให้ปกรณ์ปล่อยเอกสารในมือร่วงลงพื้น
“แก!” ปกรณ์ตะโกนด้วยความเจ็บปวด
“ฉันบอกแล้วไง… ปกรณ์… ว่าแกกำลังเล่นกับไฟ…” ภาคินกล่าว “และไฟครั้งนี้… มันจะเผาไหม้แกจนไม่เหลืออะไรเลย…”
จากนั้น ภาคินก็หันไปมองลลิล สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเธอยังคงปลอดภัย “เธอ… ไม่เป็นอะไรนะ… ลลิล?”
ลลิลพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และยิ่งตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของภาคิน
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ…” ลลิลกล่าว “คุณ… คุณกำลังทำอะไรคะ?”
ภาคินเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ มือหนาเอื้อมไปจับมือของเธอไว้ “ฉันกำลัง… ปกป้องเธอ… ลลิล… และลูกของเรา…”
คำว่า “ลูกของเรา” ทำให้ลลิลน้ำตาไหลออกมา เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะพูดคำนั้นออกมา
“แต่… คุณ… คุณเปลี่ยนไปมาก…” ลลิลกล่าว
ภาคินกุมมือของเธอไว้แน่น “ฉันเปลี่ยนไป… เพราะฉันรู้แล้ว… ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน… และนั่นก็คือ… เธอ… และลูก…”
ขณะที่ภาคินกำลังพูดกับลลิล เสียงลูกน้องของเขาก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก
“ท่านประธาน! พวกเราจัดการเรียบร้อยแล้วครับ! ไม่มีใครสามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญได้อีกต่อไป!”
ภาคินพยักหน้ารับ เขามองไปที่ปกรณ์ที่กำลังถูกลูกน้องของเขาจับกุมตัวอยู่
“เป็นอันว่า… เรื่องนี้… จบลงแล้ว…” ภาคินกล่าว
ลลิลมองหน้าภาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจที่เรื่องราวทั้งหมดจบลง ทั้งตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และทั้ง… สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง
“แล้ว… คุณ… คุณจะทำยังไงกับฉัน?” ปกรณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ภาคินหันไปมองปกรณ์ด้วยแววตาที่เย็นชา “ฉันจะ… จัดการกับแก… อย่างสาสม… ปกรณ์… แกจะต้องชดใช้… ทุกอย่างที่แกทำ…”
ขณะที่ภาคินกำลังจะสั่งให้ลูกน้องจัดการกับปกรณ์ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องเอกสารที่ตกอยู่บนพื้น
“เดี๋ยวก่อน…” ภาคินกล่าว “เอกสารชุดนี้… ยังมีประโยชน์…”
เขาก้มลงไปหยิบกล่องเอกสารขึ้นมา เปิดมันออก แล้วหยิบเอกสารบางฉบับออกมา
“เอกสารชุดนี้… จะเป็นเครื่องมือ… ที่จะทำให้… ฉัน… กลับมายืนในที่ของฉัน… อีกครั้ง…” ภาคินกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ลลิลมองเขาด้วยความสงสัย “คุณหมายถึงอะไรคะ?”
ภาคินหันมามองเธอ ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ฉันกำลังจะ… กลับไป… ทวงคืนทุกอย่าง… ที่เคยเป็นของฉัน… และครั้งนี้… ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใคร… มาแย่งชิงไปได้อีก…”
แววตาของภาคินฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและแข็งแกร่งกว่าที่เคย เขาไม่ใช่แค่มาเฟียที่เย็นชาอีกต่อไป แต่เขาคือ… มาเฟียผู้กลับมา… พร้อมที่จะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง… และลลิล… กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกลับมาครั้งยิ่งใหญ่นี้…
แต่คำว่า “กลับไปทวงคืนทุกอย่าง” นั้น… มันหมายถึงอะไรกันแน่? เขาจะกลับไปสู้อำนาจเดิมของเขา? หรือเขากำลังจะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น? และที่สำคัญที่สุด… ลลิล… จะสามารถอยู่เคียงข้างเขาได้หรือไม่… ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ… ที่เขาเพิ่งจะประกาศว่าจะทวงคืน?
เธอกับมาเฟียกลายเป็นเมียจำเป็น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก