ตอนที่ 22 — การเผชิญหน้ากับความจริง

"ความแค้นนี้…มันเกินกว่าที่แกคิดไว้มากนัก ภาคิน" เสียงแหบแห้งแต่แฝงไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้น ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของภาคินยืนนิ่งเผชิญหน้ากับชายชราผู้มีแววตาอำมหิต ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเลือดและความตาย

สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปกรรมที่กำลังจะถูกเปิดเผย แสงไฟจากรถยนต์ที่สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าของผู้คนมากมายที่มารวมตัวกันในค่ำคืนอันมืดมิดแห่งนี้ ‌พวกเขาทั้งหมดคือหมากตัวสำคัญในเกมแห่งอำนาจและความแค้นที่กำลังจะถึงจุดแตกหัก

ภาคินกัดฟันแน่น ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว ความทรงจำอันเลวร้ายที่เขาพยายามจะลืมเลือน มันถูกย้อนกลับมาตอกย้ำอีกครั้งเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้ชายตรงหน้า ชายผู้เป็นต้นเหตุของความสูญเสียทั้งหมดในชีวิตของเขา

"ตาแก่…แกคิดว่าแกจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้ตลอดงั้นเหรอ" ภาคินเอ่ยเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะปะทุ

"หึ…แกมันก็แค่เด็กน้อย ภาคิน ​รู้ดีไปเสียทุกเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ความจริงทั้งหมดเสียที" ชายชราหัวเราะเยาะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "แกคิดว่าครอบครัวของแกกับครอบครัวของฉันมันเกี่ยวข้องกันแค่ไหนกันเชียว"

"อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน! แกคือคนที่สั่งเก็บพ่อกับแม่ของฉัน!" ภาคินตะโกนก้อง เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่ประทุขึ้นมาอย่างรุนแรง

"ผิด…แกคิดผิดมหันต์" ‍ชายชราส่ายหน้าช้าๆ "ความแค้นครั้งนี้ มันซับซ้อนกว่าที่แกจะเข้าใจได้"

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์อันหรูหรา ลลิลนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องนอนของเธอ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ภาคินออกไปข้างนอกตั้งแต่หัวค่ำโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย ‌และยังปิดเครื่องสื่อสารทุกอย่าง

"ภาคิน…คุณไปอยู่ที่ไหน" เธอพึมพำกับตัวเอง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นเพียงความมืดมิด

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู ลลิลสะดุ้งตกใจ เธอลุกขึ้นยืนอย่างระแวดระวัง เธอไม่แน่ใจว่าใครจะเข้ามา

ประตูห้องเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของ ‍'นรี' หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยคม แต่แววตาแฝงไปด้วยความเย็นชา

"ไง…เมียจำเป็น" นรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงใจ

"คุณ…คุณมาทำไม" ลลิลถามเสียงสั่น

"มาดูให้แน่ใจว่าแกจะไม่มีโอกาสได้มายุ่งกับเรื่องของฉันอีก" นรีกล่าว พร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ ​"รูปนี้…แกคุ้นเคยดีใช่ไหม"

ลลิลรับรูปมาดู หัวใจของเธอหล่นวูบ ภาพในรูปคือเธอในวัยเด็ก กำลังจับมือกับเด็กชายคนหนึ่ง ใบหน้าของเด็กชายคนนั้น…เธอจำไม่ได้เลย

"ใคร…ใครคือเด็กคนนี้" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ก็คนที่กำลังจะทำให้ชีวิตของแกกับภาคิน…พังไม่เป็นท่าไงล่ะ" นรีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ความลับที่แกไม่เคยรู้…มันกำลังจะถูกเปิดเผย"

กลับมาที่ลานกว้างแห่งนั้น ​ภาคินกำลังจะพุ่งเข้าใส่ชายชรา แต่ร่างของเขากลับถูกตรึงเอาไว้ด้วยคำพูดของชายชรา

"แกเคยสงสัยไหม…ว่าทำไมพ่อของแกถึงได้เข้าไปพัวพันกับธุรกิจผิดกฎหมายของฉัน" ชายชราถาม พลางมองไปยังฝูงชนที่ยืนล้อมอยู่

"แกหมายความว่ายังไง!" ภาคินตะคอก

"พ่อของแก…เขาเป็นหนี้ฉัน เขาติดการพนันอย่างหนัก และเขาติดหนี้ฉันเป็นเงินจำนวนมหาศาล" ชายชราเปิดเผย ​"และถ้าเขาไม่สามารถหาเงินมาชดใช้ได้…ครอบครัวของเขาก็จะต้องตกเป็นของฉัน"

"ไม่จริง! พ่อของฉันไม่เคย…!" ภาคินพยายามปฏิเสธ

"จริงแท้แน่นอน" ชายชราแทรกขึ้น "และสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด…คือการที่เขาต้องแลกเอาชีวิตของแก…เพื่อชดใช้หนี้ของเขา"

"แก…แกมันบ้าไปแล้ว!" ภาคินตะโกน ความจริงที่ถูกเปิดเผยมันช่างน่าตกใจจนเขาแทบจะทนรับไม่ไหว

"ไม่…ฉันไม่บ้า" ชายชราพูดเสียงเรียบ "แต่แก…แกต่างหากที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อของเกมที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม"

ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด!

กระสุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนอย่างไม่เลือกหน้า เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว ลลิลที่กำลังเผชิญหน้ากับนรี อยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงปืนเช่นกัน เธอรีบวิ่งออกไปตามเสียง

เมื่อลลิลวิ่งออกมาจากห้อง เธอก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ร่างของภาคินกำลังล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากแผลที่หน้าท้อง

"ภาคิน!" ลลิลกรีดร้องสุดเสียง เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเขา

"แก…แกมันปีศาจ!" เธอหันไปตะโกนใส่นรีที่ยืนหัวเราะอย่างสะใจอยู่ไม่ไกล

"หึ…เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ" นรีกล่าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลลิลอยู่กับภาคินที่กำลังจะหมดสติไป

ภาคินพยายามยันตัวขึ้น มองหน้าลลิลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ลลิล…หนีไป" เขาพยายามเอ่ยคำสุดท้าย แต่เสียงของเขาก็แผ่วเบาลงเรื่อยๆ

"ไม่! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! คุณต้องไม่เป็นอะไรนะภาคิน!" ลลิลร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุด

"ความจริง…มันโหดร้ายกว่าที่แกคิด…ลลิล" ภาคินพูดประโยคสุดท้าย ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป

ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุด และความโกลาหลที่เกิดขึ้น ลลิลได้แต่กอดร่างของภาคินเอาไว้แน่น น้ำตาของเธอไหลรินอาบแก้ม ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของเธอและภาคินจะเป็นอย่างไรต่อไป

"ใคร…ใครทำแบบนี้!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังของลลิล

ลลิลเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็น 'เตชิน' เพื่อนสนิทของภาคิน กำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับลูกน้องของเขา ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

"ภาคิน! แกเป็นอะไรไป!" เตชินร้องเสียงดัง เมื่อเห็นสภาพของภาคิน

"มัน…มันโดนยิง" ลลิลตอบเสียงสั่น

เตชินรีบเข้ามาดูอาการของภาคิน เขากดห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว "พวกแก! รีบพาภาคินไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

ขณะที่ลูกน้องของเตชินกำลังจะเคลื่อนย้ายภาคินไปนั้นเอง สายตาของเตชินก็เหลือบไปเห็นร่างของชายชราที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"ตาแก่…แก!" เตชินพุ่งเข้าใส่ชายชราทันที

แต่ก่อนที่เตชินจะได้ทำอะไร ชายชราคนนั้นก็ถูกอดีตลูกน้องคนสนิทของเขาเอง ลากออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

"มัน…มันคือใคร" เตชินถามลลิล

"ฉัน…ฉันไม่รู้" ลลิลตอบ

"แต่ที่แน่ๆ…เขาคือศัตรูของเรา" เตชินกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "และฉันจะไม่ปล่อยให้มันทำอะไรพวกเราได้อีก"

เตชินหันกลับมามองลลิล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอ…เธอไม่เป็นอะไรนะ"

ลลิลส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน…ฉันไม่เป็นไร"

"งั้น…เธอมากับฉัน เราต้องรีบไปดูอาการของภาคิน" เตชินกล่าว

ลลิลพยักหน้า เธอมองร่างของภาคินที่กำลังถูกพาตัวขึ้นรถพยาบาลไปด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เธอรู้ดีว่านับจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

ขณะที่รถพยาบาลกำลังจะเคลื่อนออกไป ลลิลก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู มันคือรูปของเธอในวัยเด็กที่จับมือกับเด็กชายคนหนึ่ง

"เด็กคนนี้…ใครกันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง ความลับที่ซ่อนเร้นอยู่มันเริ่มค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย และเธอก็รู้ดีว่ามันจะนำพาเธอไปสู่เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม