"ความรักคือสะพานที่ทอดข้ามหุบเหวแห่งความเจ็บปวด… และความลับก็คือเงาที่คอยกัดกินหัวใจให้สั่นคลอน"
เสียงปืนที่ดังสนั่นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของลลิล เธอเบิกตากว้าง มองไปยังภาคินที่ผลักเธอเข้าไปหลบอยู่หลังโซฟาอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ยังฉายประกายของความเด็ดเดี่ยว
"อยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด!" ภาคินออกคำสั่ง ก่อนจะชักปืนออกมาและเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ดังใกล้เข้ามา ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ลลิลพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่านี่คือผลพวงจากแผนการแก้แค้นของภาคินที่กำลังจะจบลง แต่ใครกันแน่ที่กล้าบุกเข้ามาในยามวิกฤตเช่นนี้?
"ใครกันแน่ที่คิดจะมาทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมา!" ภาคินคำรามเสียงดัง ก่อนจะพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก
การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงเครื่องบินที่บินอยู่เหนือคฤหาสน์ดังประปราย ลลิลได้แต่นั่งหลบอยู่หลังโซฟา หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอได้ยินเสียงภาคินต่อสู้ เสียงของลูกน้องเขาที่พยายามปกป้อง และเสียงของศัตรูที่พยายามจะเข้ามา
"คุณภาคิน! คุณภาคินคะ!" ลลิลพยายามตะโกนเรียก แต่เสียงของเธอก็ถูกกลบด้วยเสียงปืน
ในที่สุด เสียงการต่อสู้ก็ค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของภาคินที่ดังเข้ามาใกล้
"ลลิล… เป็นอะไรหรือเปล่า?" ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าเปื้อนเลือด แต่ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย
ลลิลโผลเข้ากอดเขาแน่น เธอรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่ตรงนี้ "คุณ… คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"
"ผมไม่เป็นอะไร… แต่…" ภาคินลังเลที่จะพูดต่อ
"แต่… พ่อของฉัน… และคุณ… คนสำคัญอีกคน… หายไปไหนคะ?" ลลิลถามเสียงสั่นเครือ
ภาคินถอนหายใจยาว "พ่อของเธอ… เขาถูกพาตัวไป… โดยคนกลุ่มนั้น… และคนที่หายไปพร้อมกับเขา… คือ… ย่าของฉัน"
ลลิลอึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น "ย่าของคุณ!?"
"ใช่… พวกมันต้องการใช้ท่านเป็นตัวประกัน… เพื่อต่อรองกับฉัน" ภาคินกล่าวอย่างเจ็บปวด "พวกมันรู้… ว่าย่าของฉันมีความหมายต่อฉันมากแค่ไหน"
ความเจ็บปวดและความผิดหวังถาโถมเข้าใส่ลลิล เธอเพิ่งจะเริ่มมีความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับภาคิน แต่แล้วเรื่องราวร้ายๆ ก็กลับมาอีกครั้ง
"แล้วเราจะทำอย่างไรคะ?" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
ภาคินดึงเธอเข้ามาสวมกอดแน่น "เราจะไปช่วยท่าน… เราจะไปทวงทุกอย่างคืนมา… ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"
เขาผละออกเล็กน้อย สบตาเธออย่างจริงจัง "ลลิล… เธออาจจะกลัว… แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า… ผมไม่เคยคิดจะปล่อยมือเธอไปไหน… เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม"
คำพูดของภาคินทำให้ลลิลรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอรู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน แม้จะเคยมีความเข้าใจผิดกัน แต่ความรักของพวกเขาก็แข็งแกร่งพอที่จะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ไปได้
"ฉันก็รักคุณค่ะ" ลลิลเอ่ยตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"
ภาคินยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะ… ที่รัก"
รอยยิ้มนั้น… เป็นรอยยิ้มที่ลลิลโหยหามาตลอด รอยยิ้มที่ปราศจากความเย็นชา และเต็มไปด้วยความรัก
"แต่ก่อนที่เราจะไปช่วยย่าของผม… ผมมีเรื่องที่ต้องบอกเธอ" ภาคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เรื่องอะไรคะ?" ลลิลถามด้วยความสงสัย
ภาคินสูดลมหายใจลึก "เรื่องความลับ… ที่ผมปิดบังเธอมาตลอด…"
เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้ค้นพบเกี่ยวกับอดีตของพ่อแม่ของเธอ และความเชื่อมโยงระหว่างครอบครัวของเขากับครอบครัวของเธออย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องการทรยศหักหลัง ไปจนถึงการวางแผนร้ายต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ลลิลฟังอย่างตั้งใจ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มเมื่อรับรู้ถึงความจริงอันโหดร้ายที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
"สรุปแล้ว… การที่พ่อของฉัน… และคุณ… ต้องมาเจอกัน… มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหมคะ?" ลลิลถามเสียงสั่น
"ใช่… มันคือแผนการ… แผนการที่ซับซ้อน… และอันตราย… ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน" ภาคินตอบ "และคนที่วางแผนทั้งหมด… ก็คือคนเดียวกับที่บุกเข้ามาในวันนี้"
"ใครคะ?" ลลิลถามอย่างตกใจ
"คนที่คิดว่า… เขาสามารถควบคุมทุกอย่างได้… คนที่คิดว่า… เขาสามารถทำลายผมได้… โดยการใช้คนใกล้ตัวของผม… และคนที่ผมรัก… เป็นเครื่องมือ" ภาคินกล่าวอย่างขมขื่น
"แต่… ทำไม… ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้คะ?" ลลิลถามอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะความแค้น… และความโลภ… เขาต้องการทุกอย่าง… ทั้งอำนาจ… และความอยู่รอดของตัวเอง" ภาคินอธิบาย "และเขาคิดว่า… การกำจัดผม… คือหนทางเดียวที่จะได้ในสิ่งที่เขาต้องการ"
"แล้ว… พ่อของฉัน… ท่านเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรคะ?" ลลิลถามอย่างเจ็บปวด
"พ่อของเธอ… เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง… ที่ถูกใช้… ในเกมของเขา… แต่… เขาก็มีส่วนในการตัดสินใจ… ที่นำพาเรื่องร้ายๆ มาสู่ครอบครัวของเรา" ภาคินตอบอย่างตรงไปตรงมา
ลลิลทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า
"แต่… ไม่ว่าอย่างไร… ผมก็ยังรักคุณ" ภาคินคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ "ความผิดพลาดในอดีต… มันไม่ใช่สิ่งที่จะมาตัดสินอนาคตของเรา… ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น… ว่าความรักของเรา… มันแข็งแกร่งกว่าความลับใดๆ"
เขาหยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "ลลิล… แต่งงานกับผมนะ… แต่งงานกับผม… แล้วเราจะสู้ไปด้วยกัน"
ลลิลมองแหวนในมือภาคิน ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความรัก ความจริงใจ และความมุ่งมั่นที่เปี่ยมล้น
"ฉัน… ฉันตกลงค่ะ" ลลิลตอบรับด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "ฉันจะแต่งงานกับคุณ… และเราจะสู้ไปด้วยกัน"
ภาคินสวมแหวนให้กับลลิลอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโอบกอดเธอไว้แน่น "ขอบคุณนะ… ที่รัก… ขอบคุณที่ยังเชื่อใจผม"
ทั้งสองสบตากัน ความรักและความเข้าใจที่เคยขาดหายไป บัดนี้กลับคืนมาแข็งแกร่งกว่าเดิม ราวกับสายน้ำที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ที่แห้งเ***่ยว
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ดังกว่าเดิม และปลายสายเป็นเสียงที่เย็นชาอย่างน่าขนลุก
"ภาคิน… แกคิดว่าแกจะหนีจากฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?"
ใบหน้าของภาคินเปลี่ยนเป็นตึงเครียดอีกครั้ง "แก… แกทำอะไรกับย่าของฉัน?"
"ฮ่าๆๆ… ถ้าอยากเจอท่าน… ก็มาหาฉัน… ที่นี่… เดี๋ยวนี้… ถ้ามาช้า… ท่านอาจจะ… ได้พักผ่อนอย่างมีความสุขตลอดกาลก็ได้"
ปลายสายหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะตัดสายไป
ภาคินลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "ลลิล… เราต้องไปแล้ว… ตอนนี้เลย!"
"จะไปไหนคะ?" ลลิลถามด้วยความกังวล
"ไปช่วยย่าของผม… และ… ก็ต้องไปจัดการกับคนบ้าที่คิดจะทำลายทุกอย่างของเรา!" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
แต่ก่อนที่เขาจะพาเธอออกไป… ประตูห้องโถงก็ถูกพังเข้ามาอย่างแรง!
ร่างสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้น เขาคือ…
เธอกับมาเฟียกลายเป็นเมียจำเป็น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก