"ชีวิตของฉัน...มันกำลังถูกบังคับให้เดินไปในเส้นทางที่ฉันไม่ต้องการ" เสียงสั่นเครือของมุกเล่าออกมาขณะที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มภายในห้องทำงานหรูหราของบิดา แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและความหวาดหวั่น
"มุก...พ่อเข้าใจว่ามันยากนะ" คุณชัชวาลย์ ผู้เป็นบิดา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามปลอบประโลม แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า "แต่นี่คือทางออกเดียวที่จะทำให้บริษัทของเราไม่ล้มละลาย"
มุกก้มหน้ามองมือของตัวเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตัก นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อย เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์ แต่ความกดดันที่ถาโถมเข้ามามันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
"แต่พ่อคะ...คุณวิทย์เขา...เขาเป็นคนยังไงคะ พ่อรู้จักเขาดีจริงๆ หรือคะ" มุกเงยหน้าขึ้นมองบิดา น้ำตาคลอหน่วย "หนูไม่เคยเจอเขามาก่อนเลย แล้วพ่อก็บอกให้หนูแต่งงานกับเขา ทั้งๆ ที่หนู...หนูยังรักคุณธามอยู่"
ชื่อของ "ธาม" หลุดออกมาจากปากของมุกราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้อง คุณชัชวาลย์ถอนหายใจยาว "พ่อรู้ว่าลูกยังรักธาม...แต่เรื่องของธามมันก็เป็นอดีตไปแล้วนะลูก ตอนนี้เราต้องมองถึงอนาคตของครอบครัวเรา"
"อดีตที่พ่อเป็นคนสร้างขึ้นมาเองนะคะ!" มุกตะโกนสวนออกมา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความน้อยใจ "ถ้าพ่อไม่เอาเงินไปลงทุนที่ผิดพลาดในตอนนั้น เราคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้!"
คุณชัชวาลย์นิ่งไป ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้น "มันเป็นเรื่องในอดีตแล้วมุก สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเราแก้ไขอะไรไม่ได้ สิ่งที่เราทำได้คือหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน"
"ทางออกที่ดีที่สุด...คือการที่หนูต้องทิ้งความสุขของตัวเองไปแต่งงานกับคนที่หนูไม่รู้จัก ไม่ได้รัก เพียงเพื่อรักษาธุรกิจของครอบครัวอย่างนั้นหรือคะ!" มุกถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ
"พ่อขอโทษนะลูก..." คุณชัชวาลย์กล่าวเสียงเบา "แต่พ่อไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ พ่อพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ไม่มีใครยอมช่วยเหลือเรา นอกจากคุณวิทย์ เขาเสนอเงื่อนไขที่จะช่วยเราได้...แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการที่ลูกต้องแต่งงานกับเขา"
"เงื่อนไขอะไรคะพ่อ?" มุกถามด้วยความสงสัย
คุณชัชวาลย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา "คุณวิทย์เขาบอกว่า...เขาจะลงทุนในบริษัทของเราให้ทั้งหมด...และจะช่วยให้เราพ้นจากหนี้สินทั้งหมด...แต่มีข้อแม้ว่า...เขาจะขอเป็นเจ้าของบริษัทร่วมกับพ่อ...และ...เขาต้องการให้ลูกเป็นภรรยาของเขา"
มุกอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าราคาที่ครอบครัวของเธอต้องจ่าย จะสูงถึงขนาดนี้ การแต่งงานกับนักธุรกิจใหญ่ที่เธอไม่รู้จัก เพื่อแลกกับการกอบกู้ธุรกิจของครอบครัว มันคือเงื่อนไขที่โหดร้ายเกินไป
"พ่อคะ...หนู...หนูไม่เข้าใจ" มุกเอ่ยเสียงแผ่ว "ทำไมคุณวิทย์ถึงต้องอยากแต่งงานกับหนูด้วยคะ"
"คุณวิทย์เขาบอกว่า...เขาชอบลูก" คุณชัชวาลย์ตอบอย่างอึดอัด "เขาบอกว่าลูกเป็นผู้หญิงที่สวย ฉลาด และมีเสน่ห์...เขาต้องการครอบครองลูก"
คำว่า "ครอบครอง" ทำให้มุกรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง ที่ถูกซื้อขายกันด้วยเงินและธุรกิจ
"หนู...หนูไม่สามารถทำแบบนี้ได้ค่ะพ่อ" มุกปฏิเสธเสียงแข็ง "หนู...หนูรักคุณธาม"
"ลูกรักธาม...แล้วธามล่ะ? ธามอยู่ที่ไหน? ธามเคยกลับมาหาเราบ้างไหม?" คุณชัชวาลย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อรู้ว่าลูกยังรักเขา...แต่ลูกต้องยอมรับความจริงนะมุก ธามเขาหายไปแล้ว เขาไม่สามารถช่วยเราได้"
คำพูดของบิดาทำให้มุกยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ธาม...ชายหนุ่มที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน โดยไม่เคยบอกลา ไม่เคยอธิบายอะไรเลย ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง
"หนู...หนูจะลองคุยกับคุณวิทย์ดูค่ะ" มุกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เธอรู้ดีว่าบิดาของเธอกำลังแบกรับความกดดันมหาศาล เธอไม่อยากทำให้ท่านเสียใจไปมากกว่านี้
"ขอบใจลูกมากนะมุก" คุณชัชวาลย์กล่าวด้วยความโล่งอก "พ่อรู้ว่าลูกคือแก้วตาดวงใจของพ่อ"
หลังจากนั้น มุกก็ถูกพาไปพบกับ "คุณวิทย์" ชายนักธุรกิจใหญ่ที่บิดาของเธอพูดถึง เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความร่ำรวย ดวงตาของเขามองมุกอย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินมูลค่า
"สวัสดีครับคุณมุก" คุณวิทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "ผมดีใจมากที่จะได้มีโอกาสรู้จักคุณอย่างเป็นทางการ"
มุกพยักหน้าตอบรับอย่างสุภาพ เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้
"ผมทราบดีว่าคุณอาจจะไม่ได้ต้องการสิ่งนี้" คุณวิทย์กล่าวต่อ "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวคุณ และยอมรับในข้อเสนอของผม"
"ดิฉัน...ดิฉันจะพยายามค่ะ" มุกตอบสั้นๆ
"ดีมากครับ" คุณวิทย์ยิ้มกว้าง "ผมเชื่อว่าเราจะมีความสุขด้วยกัน"
คำว่า "มีความสุข" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้มุกรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เธอรู้ดีว่าความสุขของเธอในตอนนี้มันช่างห่างไกลเหลือเกิน
การพูดคุยเป็นไปอย่างรวดเร็ว คุณวิทย์ดูเหมือนจะรีบร้อนที่จะสรุปทุกอย่างให้เสร็จสิ้น เขาไม่ได้สนใจความรู้สึกของมุกเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาต้องการคือการบรรลุข้อตกลงอย่างรวดเร็ว
หลังจากออกจากห้องทำงานของบิดา มุกก็เดินตรงไปยังระเบียงของคฤหาสน์หรู เธอเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว
"ธาม...ทำไมคุณถึงทิ้งหนูไป" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย
ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเสียใจนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นก็ทำให้เธอสะดุ้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"ฮัลโหลค่ะ" มุกรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ
"คุณมุกใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มลึกดังมาจากปลายสาย "ผมภาคินครับ"
ภาคิน...ชื่อนี้ทำให้มุกรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยรู้จักใครชื่อภาคินมาก่อน
"คุณ...คุณเป็นใครคะ" มุกถามกลับด้วยความงุนงง
"ผม...ผมมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่จะต้องบอกคุณครับ" เสียงของภาคินดูเร่งรีบ "เป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีตของคุณ...และอาจจะเกี่ยวกับอนาคตของคุณด้วย"
มุกยิ่งรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าภาคินคนนี้เป็นใคร และเขามีเรื่องอะไรที่จะต้องบอกเธอ เรื่องที่เกี่ยวกับอดีตและอนาคตของเธอ?
"คุณภาคินคะ...คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ" มุกถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"ผมขอเวลาคุณสักครู่ได้ไหมครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะไปหาคุณที่คฤหาสน์ของคุณ...ผมมีเรื่องบางอย่างที่จะต้องเปิดเผยให้คุณทราบ...และมันเป็นความลับที่สำคัญมากๆ"
มุกยืนตะลึงอยู่กับที่ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทา เธอไม่รู้ว่าภาคินคนนี้คือใคร และเขามีความลับอะไรที่จะต้องเปิดเผย แต่ลึกๆ ในใจของเธอกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่า เรื่องนี้อาจจะมีความสำคัญกับเธออย่างไม่คาดคิด
"ก็ได้ค่ะ...คุณมาได้เลย" มุกตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก "แต่...คุณจะมาถึงเมื่อไหร่คะ"
"ผมกำลังจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ครับ" ภาคินตอบ "และผมขอให้คุณ...อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรจนกว่าจะได้คุยกับผม"
มุกวางสายโทรศัพท์ลง หัวใจของเธอเต้นระส่ำ เธอไม่รู้ว่าเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จะนำพาชีวิตของเธอไปในทิศทางใด
ในขณะเดียวกัน...ในมุมมืดของคฤหาสน์แห่งนี้เอง ที่มุมหนึ่งของห้องเก็บของเก่าใต้ดิน ที่ซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นและความมืด คุณวิทย์กำลังยืนมองดูภาพถ่ายใบหนึ่งอย่างพิจารณา ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
"ทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามแผน" เขากระซิบกับตัวเอง "ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม...ก็ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งฉันได้"
จากศูนย์สู่ล้านด้วย AI
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก