ตอนที่ 5 — เงาในอดีต

"คุณภาคิน... เชิญด้านในครับ" เสียงของชายวัยกลางคนในชุดสูทผูกเน็คไทสีเข้ม ดังขึ้นอย่างนอบน้อม พร้อมกับผายมือเชื้อเชิญให้ภาคินเดินเข้าไปในห้องประชุมสุดหรูที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่า เพดานสูงโปร่ง ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ และผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้อย่างงดงาม

ภาคินสูดหายใจลึก ‌รู้สึกถึงความอึดอัดเล็กน้อย เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างมั่นคง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจสถานการณ์ โต๊ะประชุมยาวเหยียดราวกับลานกว้าง ตรงกลางมีเพียงแท็บเล็ตและเอกสารบางส่วนวางเรียงรายอยู่ และที่ปลายโต๊ะ มีบุคคลสามท่านนั่งรออยู่

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณภาคิน" ​ชายวัยกลางคนคนแรกเอ่ยทักทาย เขาคือประธานคณะกรรมการคัดเลือกโครงการฯ "เราทราบถึงศักยภาพอันน่าทึ่งของโปรแกรม AI ของคุณ จากการนำเสนอเบื้องต้น"

ภาคินยิ้มบางๆ "ขอบคุณครับท่านประธาน"

"แต่... ก่อนที่เราจะเข้าสู่ประเด็นหลัก" ‍ชายอีกท่านหนึ่ง ซึ่งดูมีท่าทีเคร่งขรึมกว่า กล่าวขัดขึ้น "เรามีข้อมูลบางอย่างที่ต้องขอสอบถามจากคุณก่อน"

ภาคินเลิกคิ้วเล็กน้อย "ครับ... ท่านต้องการสอบถามเรื่องอะไรครับ?"

"คุณภาคิน... ในอดีต คุณเคยมีประวัติเกี่ยวข้องกับบริษัท ‌'NovaTech' หรือไม่?" คำถามนี้ทำให้ภาคินชะงักไปทันที ชื่อของบริษัทที่เขาแทบจะไม่อยากจะเอ่ยถึงอีกต่อไป ย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจเขาอีกครั้ง

"NovaTech... ครับ เคยครับ" ภาคินตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย ‍"ผมเคยทำงานที่นั่น"

"คุณเคยทำงานในตำแหน่งใด? และมีส่วนร่วมในโปรเจกต์ใดบ้าง?" ชายคนที่สาม ซึ่งนั่งเงียบมาตลอดถามขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสัยและจับผิด

ภาคินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "ผม... ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ฝึกหัดครับ ​ผมทำงานในทีมพัฒนา AI ของพวกเขา" เขาพยายามเลี่ยงที่จะพูดถึงรายละเอียดที่เจ็บปวด

"แล้วคุณทราบหรือไม่ว่า... โปรเจกต์ AI ที่คุณกำลังพัฒนาอยู่นี้ มีความคล้ายคลึงอย่างมากกับโปรเจกต์ ​'Project Chimera' ของ NovaTech ที่ถูกยกเลิกไปเมื่อหลายปีก่อน?"

คำถามนี้ทำให้ภาคินแทบหยุดหายใจ หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ Project Chimera... ​ชื่อนั้น... มันคือฝันร้ายที่เขาพยายามจะลืมเลือนไปตลอดกาล

"ผม... ผมไม่ทราบครับ" ภาคินโกหก แต่คำโกหกนั้นฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย

"แน่ใจหรือครับ?" ชายวัยกลางคนคนแรกถามเน้น "เพราะเรามีหลักฐานบางอย่างที่ชี้ให้เห็นว่า... คุณคือผู้ที่ขโมยข้อมูลสำคัญของ Project Chimera ออกมา และนำไปพัฒนาต่อยอดด้วยตัวเอง"

ความจริงอันดำมืดที่ซ่อนเร้นมาตลอด บัดนี้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าภาคินเอง เขาอึ้ง พูดไม่ออก ความรู้สึกผิด ความเจ็บปวด และความอัปยศ ตีรวนอยู่ในอก

"ผม... ผมไม่ได้ขโมย..." ภาคินพยายามแก้ตัว แต่เสียงของเขาสั่นเครือ

"เราเข้าใจว่าคุณอาจจะมีเหตุผลบางอย่าง" ชายคนที่สามพูดต่อ "แต่การกระทำของคุณ ถือเป็นการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาอย่างร้ายแรง และอาจส่งผลเสียต่อความน่าเชื่อถือของโครงการระดับชาติ"

ภาคินมองหน้าคนทั้งสามด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีใครไปสืบเรื่องอดีตของเขาได้มากขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น การกล่าวหาว่าเขาเป็น "ขโมย" มันเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"ผม... ผมขอเวลาคิดสักครู่ครับ" ภาคินเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาต้องการเวลาเพื่อประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรู 'มุก' กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอจดจ่ออยู่กับข้อมูลที่เธอเพิ่งค้นพบ จากการสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท 'Quantum Leap Solutions' เธอได้พบกับรายชื่อผู้บริหารและทีมงานหลัก ซึ่งหนึ่งในนั้น... คือชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

"ภาคิน... ภาคิน เดชาชาติ..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ เสียงของเธอแหบพร่า

เธอจำชื่อนี้ได้ทันที... ภาคิน... ชายหนุ่มที่เธอเคยรู้จักสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้มีความสามารถโดดเด่นด้าน AI แต่แล้ว... เขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับหลังเหตุการณ์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ NovaTech

"เป็นไปไม่ได้..." มุกส่ายหน้าช้าๆ พยายามปัดเป่าความคิดที่น่าตกใจนี้ออกไป แต่มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

เธอเริ่มไล่เรียงเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีต ความทรงจำเกี่ยวกับภาคินค่อยๆ ผุดขึ้นมา เธอจำได้ถึงแววตาที่มุ่งมั่นของเขา ความหลงใหลในเทคโนโลยี AI และ... ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดของพวกเขา

"เขา... เขาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" มุกถามตัวเอง เธอรู้สึกสับสนและหวาดหวั่น

เธอจำได้ว่าภาคินเคยพูดถึงความฝันของเขาในการสร้าง AI ที่จะเปลี่ยนแปลงโลก... และความฝันนั้น... มันกำลังจะเป็นจริงภายใต้ชื่อบริษัทที่ไม่คุ้นเคยนี้

"แต่... ทำไมเขาถึงซ่อนตัว?" มุกขมวดคิ้ว ความสงสัยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล "และเหตุการณ์ที่ NovaTech... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เธอเริ่มรู้สึกถึงเงาบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา... เงาที่เกี่ยวกับอดีตของภาคิน และเงาที่อาจเชื่อมโยงไปถึงความลับบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เคยล่วงรู้

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" มุกอุทานออกมาเบาๆ เธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวที่ซับซ้อนและดำมืดกำลังจะเปิดเผยออกมา

ภาคินยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องประชุม ใบหน้าของเขาซีดเผือด คำกล่าวหาของคณะกรรมการยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนทั้งสามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด

"ผม... ผมขอชี้แจงครับ" ภาคินสูดหายใจเข้าลึกๆ "ผมไม่ได้ขโมยข้อมูลของ Project Chimera"

"แล้วคุณจะอธิบายได้อย่างไรว่า... โปรแกรม AI ของคุณมีความคล้ายคลึงกับ Project Chimera อย่างมาก?" ชายคนที่สามถามกลับอย่างไม่ลดละ

"มัน... มันเป็นเพราะผม... ผมได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดของ Project Chimera ครับ" ภาคินเอ่ย "แต่ผมไม่ได้ลอกเลียนแบบ ผมพัฒนาอัลกอริทึมและโครงสร้างของมันขึ้นมาใหม่ทั้งหมด จากประสบการณ์และองค์ความรู้ที่ผมสั่งสมมา"

"แรงบันดาลใจ?" ชายวัยกลางคนคนแรกหัวเราะเบาๆ "คุณภาคินครับ... เราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะเชื่อเรื่องแรงบันดาลใจง่ายๆ หลักฐานที่เรามี มันชัดเจนเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้"

ภาคินรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนจนมุม ความรู้สึกอับอายและความผิดหวังถาโถมเข้ามา เขาเคยคิดว่าเขาหนีพ้นจากอดีตของ NovaTech ไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่า... อดีตนั้นกำลังตามมาหลอกหลอนเขาอย่างไม่ลดละ

"ผม... ผมยอมรับว่าผมเคยทำงานที่ NovaTech และผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากที่นั่น" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "แต่ผมไม่ได้ทำผิดอะไร ผมเพียงแค่อยากจะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ที่ดีกว่าเดิม"

"แล้วคุณจะอธิบายความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับระบบของ NovaTech ในช่วงที่คุณทำงานที่นั่นได้อย่างไร?" ชายคนที่สามถามต่อ เสียงของเขาเย็นชา

"ความผิดปกติ?" ภาคินขมวดคิ้ว "ผมไม่ทราบเรื่องความผิดปกติอะไรเลยครับ"

"คุณไม่ทราบ... หรือคุณไม่ต้องการที่จะทราบ?" ชายวัยกลางคนคนแรกถามกลับ สีหน้าของเขามีแววของความเคลือบแคลงสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

ภาคินนิ่งเงียบไป เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เขาไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ แต่สิ่งที่เขาเคยเห็นใน NovaTech... มันทำให้เขาสะอึก

"ผม... ผมขอถามอะไรได้ไหมครับ?" ภาคินเอ่ย "ท่านได้ข้อมูลเหล่านี้มาจากไหน?"

"เรามีแหล่งข่าวของเราเอง" ชายคนที่สามตอบ "และแหล่งข่าวของเรา... ค่อนข้างน่าเชื่อถือ"

ภาคินรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นไปตามสันหลัง เขาไม่รู้ว่าใครคือแหล่งข่าวของพวกเขา และอะไรคือสิ่งที่แหล่งข่าวนั้นได้บอกออกไป

"ผม... ผมขออนุญาตไปก่อนนะครับ" ภาคินกล่าว เขาไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ต่อไปได้อีกแล้ว

"คุณภาคิน... เราจะติดต่อคุณไปอีกครั้ง" ชายวัยกลางคนคนแรกกล่าว "โปรดเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการชี้แจงเพิ่มเติม"

ภาคินพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เขาเดินออกจากห้องประชุมด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับมีภูเขามาทับถม ความหวังที่เคยมี บัดนี้กลับมืดมนลงไปทุกที

ขณะที่ภาคินกำลังก้าวเดินออกมาจากตึกระฟ้าแห่งนั้น เขาไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างคุ้นตาที่ยืนแอบมองเขาอยู่จากมุมตึกด้านตรงข้าม

'มุก' มองตามร่างของภาคินไปด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เธอได้ยินบทสนทนาบางส่วนของเขา และสิ่งที่เธอได้ยิน... มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง

"เขา... เขาคือคนที่เคยหักหลังฉัน?" มุกกระซิบกับตัวเอง น้ำตาคลอหน่วย

ความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งจะเปิดเผยออกมา ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นคลอน...