"ผมไม่เข้าใจ... ทำไมโค้ดถึงเสียหายได้ขนาดนี้?" ภาคินพึมพำ พลางขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของเขากวาดมองไปตามบรรทัดของโค้ดที่แสดงผลอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นอุบัติเหตุทั่วไป ราวกับมีใครบางคนจงใจเข้ามาทำลายระบบจากภายใน
มุกยืนอยู่ข้างๆ ภาคิน เธอพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ภายในใจกลับเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง ความผิดปกติของระบบครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ มันคือผลพวงจากสิ่งที่เธอได้ทำไป ความลับที่เธอซุกซ่อนไว้กำลังจะเปิดเผยออกมา และเธอไม่แน่ใจว่าภาคินจะรับมือกับมันได้หรือไม่
"มันอาจจะเป็นข้อผิดพลาดทางเทคนิคก็ได้ภาคิน" มุกพยายามพูดเสียงเรียบ "ระบบของเราซับซ้อนมาก บางทีอาจจะมีบั๊กที่เรามองข้ามไป"
ภาคินหันมามองมุก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะมุก แต่... มันดูเหมือนถูกจงใจมากกว่า" เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับหน้าจออีกครั้ง "ผมจะลองตรวจสอบ Log ย้อนหลังดูอีกที"
บรรยากาศภายในห้องทดลองเต็มไปด้วยความตึงเครียด ภาคินทุ่มเทกับการแก้ไขปัญหาอย่างเต็มที่ เขาใช้ความรู้ความสามารถทั้งหมดที่มี ขุดคุ้ยหาต้นตอของความผิดพลาดครั้งนี้ มุกได้แต่มองเขาอย่างเงียบๆ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวล เธอเห็นถึงความทุ่มเทและความตั้งใจจริงของภาคิน เห็นถึงความมุ่งมั่นของเขาที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ และเธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงความลับที่เธอปิดบังเขาไว้
"คุณทำได้แน่ภาคิน" มุกพูดขึ้นเบาๆ "ฉันเชื่อในตัวคุณ"
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองมุก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ขอบคุณนะมุก"
ในตอนนั้นเอง ที่มุกเริ่มมองภาคินเปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มที่เธอเคยพบเจอครั้งแรก ที่ดูเหมือนจะไร้ซึ่งอนาคต และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถ ความมุ่งมั่น และความเด็ดเดี่ยว เขาไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกปัญหาที่เข้ามา
เธอจำได้ถึงวันแรกที่เขาเข้ามาในชีวิตของเธอ วันที่เขาดูเหมือนจะหมดหวัง และต้องการเพียงแค่ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากเธอ แต่เมื่อเธอได้มอบโอกาสให้เขา เขากลับไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง และสร้างความสำเร็จขึ้นมาได้อย่างน่าทึ่ง
"บางที... ฉันอาจจะมองคนผิดไป" มุกคิดในใจ
ความรู้สึกดีๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของมุกอย่างช้าๆ เธอเริ่มเห็นความสำคัญของภาคิน ไม่ใช่แค่ในฐานะผู้ช่วยหรือเพื่อนร่วมงาน แต่ในฐานะใครบางคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ ใครบางคนที่สามารถเข้าใจเธอได้
"ถ้าไม่มีคุณ ผมคงล้มเลิกไปนานแล้ว" คำพูดของภาคินเมื่อวันก่อน ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ เขาพูดอย่างจริงใจ และเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น
มุกเดินเข้าไปใกล้ภาคิน วางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ "คุณเก่งมากภาคิน ฉันภูมิใจในตัวคุณนะ"
ภาคินหันมามองมุก ดวงตาของเขาฉายแววดีใจ "คุณเชื่อในตัวผมจริงๆ เหรอครับ?"
"แน่นอน" มุกตอบพร้อมรอยยิ้ม "คุณพิสูจน์ตัวเองมาตลอด"
ภาคินกุมมือของมุกไว้แน่น "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ"
ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนใกล้ชิดกัน ภายในห้องทดลองที่เต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัว เสียงโทรศัพท์ของมุกก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
"ฮัลโหล?"
ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายเย็นชา "คุณมุก... ผมมีข่าวสำคัญจะแจ้งให้คุณทราบ"
"ข่าวอะไรคะ?" มุกถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"เกี่ยวกับโปรเจกต์ AI ของคุณ... และคนที่คุณกำลังร่วมงานด้วย"
มุกหน้าซีดเผือด เธอกล่าวเสียงสั่น "คุณหมายความว่ายังไง?"
"ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง... และผมก็รู้ว่าคุณกำลังจะเจออันตราย"
ภาคินมองมุกด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอครับ?"
มุกส่ายหน้า เธอไม่สามารถอธิบายให้ภาคินเข้าใจได้ในตอนนี้ "ไม่มีอะไรค่ะ" เธอกล่าวตอบภาคิน แต่สายตาของเธอกลับสั่นไหว
"ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ... หรือต้องการความจริง... คุณควรจะมาพบผม" เสียงปลายสายกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะตัดสายไป
มุกยืนนิ่งอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นกำลังจะถูกทำลาย
"มุก? เป็นอะไรไป?" ภาคินถามด้วยความห่วงใย
มุกเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "ภาคิน... มีบางอย่างที่คุณต้องรู้"
เธอตัดสินใจแล้วว่าถึงเวลาที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริง แม้จะรู้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม
"มันเกี่ยวกับอดีตของฉัน... และ... และเกี่ยวกับคุณ"
ภาคินมองมุกอย่างงุนงง "เกี่ยวกับผม?"
"ใช่" มุกพยักหน้า น้ำตาไหลลงอาบแก้ม "มีบางอย่างที่ฉันปิดบังคุณไว้... บางอย่างที่สำคัญมาก"
ขณะที่มุกกำลังจะเปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
"ระบบถูกบุกรุก!" เสียงประกาศดังขึ้นจากลำโพง
ภาคินหันไปมองหน้าจอ "มันเกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?!"
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลลึกลับคนเดิม ผู้ที่คอยเฝ้ามองอยู่เบื้องหลังเงา
"แผนสำรอง... เริ่มทำงาน" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
"ถึงเวลาแล้ว... ที่ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย"
จากศูนย์สู่ล้านด้วย AI
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก