ตอนที่ 9 — เงาแห่งการหลอกลวง

"ใคร... ใครเข้ามาในระบบของเรา?!" ภาคินตะโกนถาม มือของเขากำแน่น ดวงตาฉายแววตื่นตระหนก ภาพใบหน้าของบุคคลลึกลับที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาไม่เคยเห็นหน้าคนคนนี้มาก่อน ‌แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากแววตาคู่นั้น

มุกยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะ ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยออกสู่สายตาของภาคิน และเมื่อความจริงปรากฏ เขาจะรับมือกับมันได้หรือไม่?

"ภาคิน... เราต้องหยุดเขา!" ​มุกตะโกน พยายามดึงสติของตัวเองกลับมา

"แต่... เขาเข้ามาได้อย่างไร?" ภาคินถาม พลางก้มลงไปดูที่แผงควบคุม "ระบบรักษาความปลอดภัยของเราแข็งแกร่งมากนะ!"

"บางที... เขาอาจจะรู้จักระบบของเราดีกว่าที่เราคิด" มุกตอบเสียงสั่น ‍น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

ภาคินหันมามองมุก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณรู้ใช่ไหมมุก? ว่าใครคือคนคนนี้?"

มุกหลบสายตาของภาคินไป เธอไม่อาจตอบคำถามนั้นได้ในตอนนี้ ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ ความจริงที่เธอพยายามซ่อนเร้นก็จะยิ่งถูกเปิดเผยมากขึ้นเท่านั้น

"มัน... มันเป็นเรื่องซับซ้อน" ‌มุกกล่าวอย่างอ้ำอึ้ง

"ซับซ้อนแค่ไหนก็ตาม ฉันต้องการคำตอบ!" ภาคินเสียงดังขึ้น เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในตัวมุก ความลังเลของเธอ ความหวาดกลัวในแววตา บ่งบอกว่าเธอรู้เรื่องราวทั้งหมด

"คุณกำลังโกหกฉันอยู่ มุก!" ‍ภาคินกล่าวเสียงแข็ง "คุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากฉัน!"

ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ของภาคินก็เปลี่ยนไป แสดงผลลัพธ์ของข้อมูลบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ข้อมูลเหล่านั้นเป็นข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับคู่แข่งทางการค้าของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำหลายแห่ง เป็นข้อมูลลับที่ถูกเก็บงำไว้อย่างแน่นหนา

"นี่มัน... ข้อมูลจากที่ไหน?" ภาคินอุทานด้วยความตกตะลึง

"มันคือ... ​เบื้องหลังความสำเร็จของผม" ภาคินพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา

เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ความสำเร็จที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด ความสำเร็จที่เขาเชื่อว่าเกิดจากความสามารถของตัวเอง บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา

"ผม... ผมใช้ข้อมูลที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้อง?" ภาคินถามตัวเองอย่างเจ็บปวด

มุกมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเสียใจ "ภาคิน... ​ฉัน... ฉันเสียใจ"

"คุณ... คุณทำแบบนี้เหรอ มุก?" ภาคินหันไปถามมุก เสียงของเขาแหบพร่าไปด้วยความผิดหวัง "คุณจงใจให้ผมใช้ข้อมูลพวกนี้เหรอ?"

มุกส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม ​"ไม่ใช่... ภาคิน... มันไม่ใช่แบบนั้น"

"แล้วมันเป็นแบบไหน?!" ภาคินตะคอก "ผมต้องการคำอธิบาย! ตอนนี้!"

"ข้อมูลพวกนี้... มันมาจากแหล่งอื่น" มุกกล่าวเสียงเบา "ฉัน... ฉันพยายามจะปกป้องคุณ"

"ปกป้องผม?" ภาคินหัวเราะเยาะ "คุณกำลังทำลายผมต่างหาก!"

เขาเดินเข้าไปใกล้ใบหน้าของมุก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ "คุณรู้ไหมว่าผมทุ่มเทมากแค่ไหนเพื่อมาถึงจุดนี้? ผมทำงานหนักแทบตาย ผมเสียสละทุกอย่าง! เพื่ออะไร? เพื่อจะได้รู้ว่าความสำเร็จของผมมันไม่ใช่ของผมจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?!"

"ภาคิน... ฟังฉันก่อน" มุกพยายามจะเอื้อมมือไปจับแขนภาคิน แต่เขากลับสะบัดออก

"ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!" ภาคินตะโกน "ผมไม่ต้องการคำโกหกอีกต่อไป!"

เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงผลลัพธ์ของข้อมูลลับเหล่านั้น "ทั้งหมดนี้... มันคือการหลอกลวง"

ทันใดนั้น ภาพใบหน้าของบุคคลลึกลับบนหน้าจอก็เปลี่ยนไป กลายเป็นภาพของชายสูงวัยคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าคุ้นเคย

"พ่อ..." ภาคินอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ใช่... ภาคิน" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น "พ่อเอง"

"พ่อ... พ่อทำแบบนี้ทำไม?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"พ่อแค่อยากให้ลูกประสบความสำเร็จ" ชายคนนั้นตอบ "พ่อเห็นความตั้งใจของลูก พ่อเลยอยากจะช่วย"

"แต่นี่มันไม่ใช่ความสำเร็จของผม!" ภาคินสวนกลับ "นี่มันคือการโกง!"

"บางครั้ง... ในโลกธุรกิจ... เราก็ต้องใช้วิธีที่แตกต่างออกไป" พ่อของภาคินกล่าว "ลูกจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่รอด"

"ผมไม่ต้องการอยู่รอดด้วยวิธีแบบนี้!" ภาคินตะโกน "ผมต้องการความสำเร็จที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของผมเอง!"

มุกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าภาคินกำลังเผชิญกับอะไร และเธอรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่สามารถบอกความจริงให้เขาได้เร็วกว่านี้

"แล้ว... มุก... หล่อนรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?" พ่อของภาคินถาม "หล่อนพยายามจะบอกลูกใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ" มุกตอบเสียงแผ่ว "ฉันพยายามจะบอกเขา... แต่..."

"แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว" พ่อของภาคินกล่าว "ตอนนี้... ทุกอย่างได้ถูกเปิดเผยแล้ว"

ภาคินมองหน้าพ่อของเขาด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาเคารพและรักมากที่สุด จะเป็นคนที่หลอกลวงเขามาตลอด

"ผม... ผมไม่เข้าใจ" ภาคินพูดเบาๆ "ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้กับผม?"

"พ่อทำเพื่ออนาคตของลูก" พ่อของภาคินตอบ "ลูกจะต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่"

"แต่ผมไม่ต้องการเป็นคนยิ่งใหญ่ด้วยวิธีแบบนี้!" ภาคินตะโกน "ผมต้องการเป็นภาคิน... คนเดิม... คนที่ไม่มีอะไรเลย... แต่มีความฝัน!"

เขาหันไปมองมุก ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ "มุก... ผม... ผมไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป"

มุกเดินเข้าไปหาภาคินอย่างช้าๆ เธอวางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ "ภาคิน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ"

ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของมุก เขาเห็นถึงความจริงใจในแววตาของเธอ เขาเห็นถึงความรักที่เธอมีให้เขา

"ผม... ผมรักคุณนะมุก" ภาคินพูดเบาๆ

มุกยิ้มทั้งน้ำตา "ฉันก็รักคุณค่ะ"

ทันใดนั้น เสียงของพ่อของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ภาคิน... ลูกจะต้องเลือกระหว่างความรัก... กับความสำเร็จ"

ภาคินหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด

"ถ้าลูกเลือกความรัก... ลูกจะต้องสูญเสียทุกอย่าง" พ่อของภาคินกล่าว "แต่ถ้าลูกเลือกความสำเร็จ... ลูกจะต้องยอมรับในสิ่งที่พ่อได้ทำไว้"

ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขารู้ว่านี่คือจุดแตกหักของชีวิตเขา เขาจะต้องเลือกระหว่างความรู้สึกที่แท้จริง กับความสำเร็จที่หลอกลวง

"ผม... ผมจะทำอย่างไรดี..." ภาคินพึมพำ

ในขณะที่ภาคินกำลังตัดสินใจ ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา

เป็นรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง เป็นรูปของเขาตอนเด็กๆ ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข

ภาพนั้นทำให้ภาคินนึกถึงความฝันที่เขาเคยมี ความฝันที่จะสร้างสิ่งดีๆ ให้กับโลกใบนี้

"ผม... ผมจะเลือกทางเดินของผมเอง" ภาคินกล่าวอย่างแน่วแน่

เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มบางปุ่มอย่างเด็ดขาด

"ผม... ไม่ต้องการความสำเร็จที่ได้มาด้วยการหลอกลวง"

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรากฏข้อความที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

"ข้อมูลทั้งหมด... ถูกลบทิ้งแล้ว"

พ่อของภาคินมองหน้าจอด้วยความตกใจ "ภาคิน! ลูกทำอะไรลงไป?!"

"ผมเลือกทางเดินของผมเองครับพ่อ" ภาคินกล่าว "ผมจะเริ่มต้นใหม่... จากศูนย์... แต่ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์"

มุกมองภาคินด้วยความภาคภูมิใจ "คุณทำถูกแล้วภาคิน"

แต่แล้ว... ทันใดนั้น...

เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

"ระบบกำลังถูกโจมตีจากภายนอก... ครั้งนี้... เป็นการโจมตีที่รุนแรงที่สุด!"

ภาคินและมุกหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความตกใจ

บนหน้าจอ ปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลลึกลับคนเดิม... แต่คราวนี้... แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"แก... กล้าดียังไง... มาทำลายแผนของฉัน!" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

"แกจะต้องชดใช้... ด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่แกมี!"

แล้วหน้าจอก็ดับวูบไป... เหลือไว้เพียงความมืดมิด... และเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง...