ตอนที่ 10 — ความจริงที่ถูกบิดเบือน

"คุณแน่ใจนะคะว่าทุกอย่างที่นี่เป็นของคุณภาคินจริงๆ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของแพรวาปนเปื้อนไปด้วยความไม่มั่นใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาสัมผัสบรรยากาศที่ห่างไกลจากโลกของคนไร้บ้านที่เธอเคยรู้จัก ภาคิน ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตที่ตกต่ำยิ่งกว่าฝุ่นดิน บัดนี้กลับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเทคโนโลยี ‌AI ด้วยอาณาจักร "NovaTech" ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ

ภาคินยิ้มบางๆ สายตาที่ทอประกายด้วยความภาคภูมิใจฉายชัด "แน่นอนสิแพรวา ทุกอย่างที่นี่คือความฝันของผมที่กลายเป็นจริง" เขาโอบไหล่แพรวาเบาๆ ​"จำได้ไหม ตอนที่เรายังไม่มีอะไรเลย ผมเคยบอกคุณว่าวันหนึ่งผมจะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก"

แพรวายิ้มรับ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกๆ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่เธอรับรู้ไม่ได้ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอบอุ่นของภาคิน ความรู้สึกนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นเอกสารกองหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภาคิน มันเป็นเอกสารที่ดูเก่าและซีดจางกว่าเอกสารอื่นๆ ที่เป็นระเบียบเรียบร้อยบนโต๊ะ

"นั่นเอกสารอะไรคะ?" ‍แพรวาถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

ภาคินหันไปมองตามสายตาของเธอ ใบหน้าเขาฉายแววชะงักไปเล็กน้อย "อ๋อ... นั่นเป็นเอกสารเก่าๆ น่ะครับ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก" เขาพยายามจะหยิบมันออกไป ‌แต่แพรวาไวพอที่จะก้าวเข้าไปคว้ามันมาก่อน

"ขอฉันดูหน่อยได้ไหมคะ" แพรวาเอ่ย พลางเปิดเอกสารขึ้นมาดู

ทันทีที่เธอพลิกหน้าแรก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ ชื่อของ "ดร. วัฒนา" ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหัวกระดาษ ‍พร้อมกับหัวข้อ "โครงการวิจัย AI อัจฉริยะ: ต้นแบบการเรียนรู้เชิงลึก"

"ดร. วัฒนา?" แพรวาพึมพำ ชื่อนี้คุ้นหูเธอมาก... ​คุ้นจนแทบจะกรีดร้องออกมา

ภาคินหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะดึงเอกสารคืน แต่แพรวาขยับหนี "นี่มัน..." เธอไล่อ่านไปเรื่อยๆ รายละเอียดเกี่ยวกับเทคโนโลยี AI ที่อธิบายในเอกสารนั้นมีความคล้ายคลึงอย่างน่าตกใจกับเทคโนโลยีของ ​NovaTech ที่ภาคินภาคภูมิใจ

"ภาคินคะ... เอกสารนี่มัน..." แพรวากลืนน้ำลายเอื้อก เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เข้าใจ "มันคืออะไรคะ? ทำไมถึงเป็นชื่อของ ​ดร. วัฒนา?"

ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขารู้ดีว่าสักวันความลับนี้อาจจะถูกเปิดเผย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนที่ค้นพบมันคือแพรวา ผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ

"แพรวา... ผม..." ภาคินพยายามจะหาคำพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ

"ท่าน ดร. วัฒนา เป็นอาจารย์ของฉันค่ะ" แพรวาพูดเสียงสั่น "ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน... ท่านเคยทำงานวิจัยเกี่ยวกับ AI มาโดยตลอด" เธอไล่อ่านข้อความในเอกสารอีกครั้ง "ภาคิน... เทคโนโลยี AI ที่ NovaTech ใช้... มันมาจากโครงการของท่าน ดร. วัฒนา งั้นเหรอคะ?"

ใบหน้าของภาคินซีดเผือด เขาหลบสายตาของแพรวา "ผม... ผมขอโทษ"

"ขอโทษ?" น้ำเสียงของแพรวาสั่นเครือ "ขอโทษเรื่องอะไรคะ? ขอโทษที่เอาผลงานของอาจารย์ฉันไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต? หรือขอโทษที่หลอกลวงฉันมาตลอด?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน ราวกับมันกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แพรวาจ้องมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เธอเคยเห็นว่ามีจิตใจดีงาม อดทน และพยายามสู้ชีวิตอย่างภาคิน จะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้

"ผม... ผมจำเป็นต้องทำ" ภาคินพูดเสียงแหบพร่า "ตอนนั้นผมไม่มีอะไรเลย... ผมติดหนี้มหาศาล... ถ้าผมไม่ได้เทคโนโลยีนี้ ผมก็ไม่มีวันที่จะมีอะไรได้เลย"

"แต่... แต่นี่มันคือการขโมยค่ะภาคิน!" แพรวาขึ้นเสียง "คุณเอาความฝันและผลงานของอาจารย์ฉันไป! แล้วคุณก็มาหลอกลวงฉัน... หลอกลวงทุกคน!"

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของแพรวา เธอไม่สามารถเชื่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าได้ ผู้ชายที่เธอรัก ผู้ชายที่เธอเชื่อมั่นว่าเป็นคนดี กำลังกลายเป็นคนแปลกหน้าในสายตาของเธอ

"ผมรักคุณนะแพรวา" ภาคินก้าวเข้าไปหาเธอ "ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณ... เพื่อเรา"

"รักเหรอคะ?" แพรวายิ้มทั้งน้ำตา "ความรักของคุณมันสร้างขึ้นมาจากสิ่งที่ไม่ถูกต้องนะคะภาคิน! ฉันไม่ต้องการความรักที่สร้างมาจากคำโกหกและความลับแบบนี้!"

เธอสะบัดข้อมือออกจากมือของภาคิน ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่"

ก่อนที่ภาคินจะทันได้เอ่ยอะไรออกมา แพรวาก็หันหลังวิ่งออกไปจากห้องทำงานทันที ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางกองเอกสารที่แฉความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด

"แพรวา... อย่าไป!" ภาคินตะโกนไล่หลัง แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจ เอกสารในมือแพรวาคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา และที่สำคัญกว่านั้น มันกำลังจะทำลายหัวใจของผู้หญิงที่เขารัก...