ตอนที่ 16 — รอยร้าวที่ไม่อาจประสาน

"ฉัน... ฉันไปต่อไม่ได้อีกแล้วค่ะ, ภาคิน" เสียงของมุกสั่นเครือ ราวกับจะแตกสลายไปพร้อมกับคำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากบาง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใส บัดนี้กลับขุ่นมัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ ท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องประชุมที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความฝัน ‌เสียงของเธอสะท้อนก้องราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของความสิ้นหวัง

ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายของเขาแข็งทื่อ หัวใจดวงโตเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน คำพูดของมุกราวกับมีดคมกริบกรีดลึกลงไปในหัวใจของเขา ภาพความทรงจำระหว่างเขากับเธอผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอ ​แววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่เคยมีให้เขา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นเหมือนแสงสว่างนำทางชีวิตของเขา บัดนี้กลับกลายเป็นเงาตะคุ่มที่บดบังทุกอย่างจนมืดมิด

"มุก... เธอพูดอะไรน่ะ" ภาคินพยายามรวบรวมสติ เสียงของเขาแหบพร่า "เรากำลังจะไปถึงฝันของเราแล้วนะ เราผ่านอะไรกันมาตั้งเท่าไหร่..."

"ความฝันของคุณ ‍ภาคิน" มุกขัดขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม "ไม่ใช่ความฝันของฉันอีกต่อไปแล้ว"

ภาคินก้าวเข้าไปหามุกอย่างช้าๆ พยายามจะแตะต้องมือเรียวเล็กของเธอ แต่เธอกลับถอยหนีอย่างอัตโนมัติ ราวกับสัมผัสของเขากำลังจะเผาไหม้ผิวเธอ "ทำไม... ‌ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด

"เพราะฉันรู้ความจริงแล้วไงคะ" มุกตอบ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น แม้จะยังคงสั่นเครือ "ความจริงที่ว่า... คุณคือคนที่เคยทำลายชีวิตฉัน"

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคิน เขาตาเบิกกว้าง ‍ร่างกายสั่นเทา เขาจำได้... เขาจำได้ทุกอย่าง เหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามจะลืมเลือน ถูกตอกย้ำด้วยคำพูดของมุกอย่างโหดร้าย

"คุณ... คุณหลอกฉัน คุณหลอกใช้ฉันเพื่อความทะเยอทะยานของคุณ" มุกพูดต่อ ​น้ำตาไหลพรากอย่างไม่อาจห้าม "ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันโง่ ฉันเชื่อใจคุณทุกอย่าง แต่คุณกลับหักหลังฉัน คุณเอาทุกอย่างของฉันไป... รวมถึงความรู้สึกของฉันด้วย"

ภาคินไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาได้แต่ยืนนิ่ง ​จมดิ่งอยู่ในวังวนของความผิดที่เขาก่อขึ้นในอดีต เขาเคยคิดว่าเขาได้ลบความผิดนั้นทิ้งไปแล้ว เขาคิดว่าเขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ และมุกก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตใหม่นั้น แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะรู้... และไม่เคยคิดว่าเธอจะสามารถมองทะลุความจริงที่เขาพยายามปกปิดไว้ได้

"ฉัน... ฉันไม่เคยตั้งใจ..." ภาคินพยายามจะแก้ตัว ​เสียงของเขาอ่อนแรงลงทุกที "ฉัน... ฉันขอโทษ"

"คำขอโทษของคุณมันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้วค่ะ" มุกเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ "สำหรับคุณ อาจจะเป็นแค่อดีตที่ผ่านไป แต่สำหรับฉัน มันคือบาดแผลที่ยังคงอยู่"

เธอก้าวถอยหลังไปอีกก้าว สบตาภาคินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจอย่างสุดซึ้ง "ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ ภาคิน ฉันจะถอนตัวจากโปรเจกต์นี้ และฉันจะตัดขาดจากคุณ... ตลอดไป"

พูดจบ มุกก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งภาคินให้ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่ดังกว่าเสียงใดๆ ในห้องประชุมนั้น เขาได้ทุกอย่างที่เขาใฝ่ฝัน แต่เขากลับสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป

ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ภาพความสำเร็จที่เคยอยู่ตรงหน้าเลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เขาเข้าใจแล้ว... ความลับที่เขาซุกซ่อนไว้ ไม่ใช่แค่สิ่งที่จะทำลายความสัมพันธ์ของเขากับมุก แต่มันคือสิ่งที่กำลังจะทำลายตัวเขาเอง

แสงไฟสลัวๆ ในห้องประชุมสะท้อนภาพใบหน้าซีดเซียวของภาคิน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ประตูที่ปิดลงอย่างสนิท ราวกับว่ามันคือประตูสู่ขุมนรกที่เขาจะต้องเผชิญเพียงลำพัง ความสำเร็จที่เคยมีความหมาย บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเปลือกนอกอันว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็มความรู้สึกที่สูญเสียไปได้

เขากำหมัดแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมา เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะมันกำลังบอกเขาว่า ชีวิตของเขาได้มาถึงจุดเปลี่ยนที่น่ากลัวที่สุดแล้ว การเดินทางที่เขาเคยคิดว่าโรยด้วยกลีบกุหลาบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงจนแทบจะไม่อาจก้าวต่อไป

"มุก..." เขาพึมพำชื่อของเธอออกมาแผ่วเบา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ประเมินค่าไม่ได้ "ฉัน... ฉันทำอะไรลงไป"

ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ราวกับกำลังเย้ยหยันความพยายามที่จะยื้อยุดความสัมพันธ์ที่แตกสลายไปแล้ว ภาคินหลับตาลง ภาพใบหน้าของมุกที่เต็มไปด้วยน้ำตาปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขาต้องการย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่าง แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

เขายังคงนั่งอยู่ที่นั่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามาในหัวใจ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา บัดนี้กลับกลายเป็นภาระอันหนักอึ้งที่เขาจะต้องแบกรับไปตลอดกาล