สิบปี... สิบปีแห่งการเดินทางอันยาวนาน ภาคินยืนอยู่บนระเบียงชั้นสูงสุดของตึก 'NovaTech' อาคารสูงตระหง่านที่ยังคงเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จอันไร้เทียมทานของเขา จากเด็กหนุ่มไร้บ้านที่เคยนอนข้างถนน สู่มหาเศรษฐีพันล้าน ผู้กุมชะตาของโลกเทคโนโลยี AI ไว้ในมือ ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาเคยฝันไว้... เกือบทั้งหมด
ลมเย็นเฉียบของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านใบหน้าของเขา เส้นผมสีดำสนิทที่เคยตัดสั้นเกรียน บัดนี้เริ่มมีสีเทาแซมแซงมาตามกาลเวลา รอยยิ้มที่เคยสดใสของเขา แทบจะจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเคร่งขรึมและแววตาที่ฉายประกายความเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นั้นเคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความรัก แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเงาสะท้อนของอดีตที่ไม่อาจลบเลือน
"บริษัทของเรามีมูลค่าแตะระดับแสนล้านแล้วครับ ท่านประธาน" เสียงของเลขาฯ ส่วนตัวดังขึ้นอย่างนอบน้อม แต่ภาคินแทบจะไม่ได้ยิน เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ รับทราบ การเติบโตของ 'NovaTech' ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจเหมือนเช่นเคยอีกแล้ว
ทุกๆ วัน ภาคินทุ่มเทให้กับงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาผลักดันเทคโนโลยี AI ให้ก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว สร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆ ที่เปลี่ยนโลกใบนี้ไปตลอดกาล แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จมากเพียงใด ความรู้สึกว่างเปล่าในหัวใจของเขาก็ไม่เคยจางหายไป
เขายังคงจำวันที่มุกจากไปได้เสมอ ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ความเจ็บปวดในวันนั้น มันยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม
ในห้องทำงานอันหรูหราของภาคิน ยังคงมีรูปถ่ายใบหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของเขาและมุกในวันที่พวกเขายังมีความสุข รอยยิ้มของมุกในรูปนั้น ช่างดูสดใสและไร้เดียงสา ช่างแตกต่างจากใบหน้าของเขาในปัจจุบันเหลือเกิน
บางครั้ง ภาคินก็แอบเข้าไปดูข่าวคราวของมุก เขาได้ยินมาว่าเธอได้แต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น ชีวิตของเธอมีความสุขดี ข่าวเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว
เขาเคยคิดจะไปหาเธอ เคยคิดจะขอโทษเธออีกครั้ง เคยคิดจะอธิบายทุกสิ่งทุกอย่าง แต่เขาก็ทำไม่ได้ ความผิดที่เขาก่อไว้ในอดีต มันใหญ่เกินกว่าที่เขาจะสามารถแก้ไขได้
ภาคินเดินไปหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมา จิบมันอย่างช้าๆ รสชาติขมปร่าของมัน สะท้อนถึงรสชาติชีวิตของเขาในปัจจุบัน
"ฉันได้ทุกอย่างแล้วจริงๆ..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ยกเว้น... สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุด"
เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ประเมินค่าไม่ได้ เขาได้สร้างอาณาจักร AI ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก แต่เขากลับสูญเสียหัวใจของตัวเองไปตลอดกาล
เมื่อคืนที่ผ่านมา ภาคินฝันถึงมุกอีกครั้ง เธอเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย และยื่นมือออกมาให้เขา เขาพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่เธอกลับค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า
ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจ ความรู้สึกเสียใจมันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เขารู้ดีว่าความฝันนั้น อาจจะเป็นเพียงภาพสะท้อนของความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้กลับไปแก้ไขอดีต
สิบปีผ่านไป ภาคินยังคงดำเนินชีวิตต่อไป เขาคือมหาเศรษฐีที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แต่ลึกๆ ในใจของเขา เขายังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนเดิม ที่ยังคงโหยหาและเสียใจกับความผิดพลาดในอดีต
เขาได้สร้างอาณาจักร AI ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก แต่เขาก็ไม่เคยลืมว่า จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่างนั้น มันเกิดจากความรัก... และความลับที่เขาพยายามซุกซ่อนไว้
ภาคินจิบวิสกี้อีกครั้ง มองออกไปยังเมืองที่ส่องแสงระยิบระยับเบื้องล่าง ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขา มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวมากกว่าที่เคยเป็นมา
เขาได้ทุกอย่างจริงๆ... ยกเว้นสิ่งที่สำคัญที่สุด
ในที่สุด ภาคินก็รู้ว่า เขาจะต้องอยู่กับเงาของอดีตนี้ไปตลอดชีวิต ตราบเท่าที่ความลับดำมืดที่เขาซุกซ่อนไว้ ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่... และอาจจะตลอดไป
จากศูนย์สู่ล้านด้วย AI
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก