ตอนที่ 19 — บททดสอบครั้งใหม่ — แผลเก่าที่กรีดลึก

“เสียงเตือนภัยดังระงมในหัวเธอ มุก” เสียงนั้นดังขึ้นในความเงียบของค่ำคืนที่มืดมิด ราวกับจะย้ำเตือนถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนใบหน้าซีดเผือดของมุก เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและความกังวลที่กัดกินหัวใจของเธอมาหลายวัน

เอกสารกองโตที่กระจายอยู่เต็มโต๊ะทำงานในคฤหาสน์หรูของตระกูลวรากร สะท้อนถึงวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่บริษัทกำลังเผชิญ “โครงการใหม่ของเราที่ควรจะเป็นแสงสว่างกลับกลายเป็นความมืดมิด” ‌เสียงของบิดาที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ

“มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้” มุกพึมพำกับตัวเอง มือเรียวค่อยๆ ลูบไล้เอกสารที่แสดงถึงตัวเลขขาดทุนมหาศาล “ทุกอย่างที่พ่อทุ่มเทมาตลอดชีวิต มันกำลังจะพังลง” ความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอรู้ดีว่าสาเหตุหลักมาจากความผิดพลาดในการประเมินตลาดของทีมที่ปรึกษา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนที่พ่อของเธอไว้ใจอย่างมาก ​แต่ด้วยความที่พ่อของเธออายุมากขึ้น และสุขภาพไม่แข็งแรงนัก ทำให้การตัดสินใจหลายๆ อย่างต้องตกเป็นของเธอ มุกพยายามอย่างเต็มที่เพื่อประคับประคองธุรกิจของครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าทุกย่างก้าวของเธอ จะนำพาไปสู่ทางตันที่มืดมนกว่าเดิม

“เราต้องหาทางออก” มุกสูดหายใจเข้าลึกๆ ‍พยายามรวบรวมสติ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับภาคิน ชายหนุ่มที่เคยทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดในชีวิต เขาคือคนที่เธอเคยหักหลัง ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ยังคงเป็นปริศนาแม้กระทั่งกับตัวเธอเอง

“เขาจะช่วยฉันได้ไหม?” คำถามนั้นผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่คาดคิด “เขา… เขาคือคนที่รู้เรื่องธุรกิจเทคโนโลยีดีที่สุดในตอนนี้” ‌ภาพของภาคินในชุดสูทที่ดูสง่างามในงานเปิดตัวบริษัท AI ของเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสำเร็จ ฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ

เธอจำได้ถึงวันที่เธอตัดสินใจทำเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิต หักหลังเขา ทิ้งเขาไป โดยไม่เคยคิดถึงผลกระทบที่จะตามมา ‍เธอทำไปเพราะอะไร? เพราะความกลัว? เพราะคำสั่ง? หรือเพราะความต้องการที่จะปกป้องใครบางคน? ความลับนั้นยังคงเป็นก้อนตะกอนที่ติดอยู่ในลำคอเธอ ทำให้เธอหายใจไม่ออกทุกครั้งที่นึกถึง

“ไม่… ฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ได้” มุกส่ายหน้าอย่างแรง ​“เขาคงจะเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ” รอยยิ้มที่เคยสดใสของภาคินเมื่อครั้งวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นภาพที่ทำให้เธอรู้สึกผิดบาป

แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นรูปของเธอตอนเด็กๆ ยืนอยู่ข้างพ่อและแม่ ใบหน้าของพ่อที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อครั้งที่บริษัทของเขากำลังรุ่งเรือง ภาพนั้นจุดประกายบางอย่างในตัวเธอขึ้นมา

“ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้” มุกพูดเสียงดังขึ้น ​“นี่คือธุรกิจของครอบครัวฉัน นี่คือความฝันของพ่อฉัน ฉันต้องหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวไล้ไปบนรายชื่อติดต่อ พยายามจะกดโทรหาใครบางคน แต่แล้วก็ชะงัก เธอรู้ดีว่าการขอความช่วยเหลือจากภาคิน จะไม่ใช่แค่การขอความช่วยเหลือทางธุรกิจ ​แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดของเธอเอง

“ถ้าฉันจะขอความช่วยเหลือจากใครสักคน ฉันต้องแน่ใจว่าฉันพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา” มุกคิดในใจ

เธอหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงใบหน้าของภาคินอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้นึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น หรือความผิดหวัง แต่กลับนึกถึงรอยยิ้มที่อบอุ่น รอยยิ้มที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง

“บางที… การกลับไปเผชิญหน้ากับอดีต อาจจะเป็นทางออกเดียวที่ดีที่สุด” มุกตัดสินใจ

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ลังเล มือของเธอพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปหาบุคคลที่เธอคิดว่าเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยเธอได้ในเวลานี้

“ภาคิน… ฉันต้องการพบคุณ”

ข้อความนั้นถูกส่งออกไป ทิ้งความอึดอัดและหน่วงเหนี่ยวไว้ในใจของมุก เธอไม่รู้ว่าภาคินจะตอบรับข้อความนี้หรือไม่ หรือเขาจะตอบรับด้วยท่าทีแบบไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ การตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นการเปิดประตูสู่อดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือนมาตลอด

วันรุ่งขึ้น มุกเดินทางไปยังออฟฟิศของภาคิน เธอแต่งกายสุภาพ แต่ก็แฝงด้วยความกังวลที่ยากจะปกปิด เมื่อมาถึงหน้าอาคารสูงตระหง่านของบริษัท AI ที่ภาคินสร้างขึ้น เธอรู้สึกเหมือนก้าวเข้าไปในโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยความก้าวหน้าและเทคโนโลยีล้ำสมัย

เธอเดินเข้าไปในล็อบบี้ที่โอ่อ่า สัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนที่มองมาที่เธอ บางคนมองด้วยความสงสัย บางคนมองด้วยความประทับใจ “คุณมุก วรากร” เสียงทักทายจากพนักงานต้อนรับ ทำให้เธอต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ฉันมาขอพบคุณภาคินค่ะ” มุกบอกด้วยเสียงที่พยายามให้มั่นคง

พนักงานต้อนรับก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีความหมาย “คุณภาคินกำลังจะแถลงข่าวใหญ่ค่ะ คุณมุก… สามารถเข้าไปร่วมงานได้เลยนะคะ”

มุกขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “แถลงข่าว? เรื่องอะไรคะ?”

“เรื่องการลงทุนครั้งใหญ่ค่ะ” พนักงานต้อนรับตอบอย่างกระตือรือร้น “และมีนักลงทุนรายใหม่ที่น่าจับตามองมากๆ เลยค่ะ”

หัวใจของมุกเริ่มเต้นแรงผิดจังหวะ เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

เธอเดินตามทางที่พนักงานต้อนรับแนะนำ ไปยังห้องจัดงานแถลงข่าวขนาดใหญ่ ผู้คนมากมายมารวมตัวกันอยู่ที่นั่น นักข่าว ช่างภาพ นักลงทุน และบุคคลสำคัญในวงการเทคโนโลยี

เมื่อมุกก้าวเข้าไปในห้อง เสียงซุบซิบนินทาของเหล่านั้นก็เงียบลงทันที ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เธอ ราวกับเธอเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล

เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมองเธอแบบนี้?

ทันใดนั้นเอง เสียงพิธีกรก็ดังขึ้น “และบัดนี้ ขอเชิญพบกับบุคคลสำคัญที่จะมาเปิดเผยรายละเอียดของการลงทุนครั้งประวัติศาสตร์นี้… คุณ… มุก วรากร!”

มุกถึงกับยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป อะไรกันเนี่ย? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เธอกำลังจะขอความช่วยเหลือจากภาคิน แล้วทำไมเธอถึงกลายมาเป็นจุดเด่นในงานแถลงข่าวของเขาแบบนี้?

เธอค่อยๆ หันไปมองบนเวที ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอแทบทรุดลงกับพื้น

ภาคิน… ชายหนุ่มที่เธอเคยหักหลัง ยืนอยู่บนเวทีนั้น ในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ แต่สิ่งที่ทำให้มุกใจสั่น คือ แววตาคู่นั้น… มันมองตรงมาที่เธอ ราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

“สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน” เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังขึ้น “วันนี้ ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่จะได้ประกาศข่าวดี… บริษัทของเรา ได้รับการสนับสนุนทางการเงินครั้งใหญ่ จากนักลงทุนรายใหม่… ที่ไม่ใช่ใครอื่นไกล… เธอคือ… คุณมุก วรากร!”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง มุกยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย

“ผม… ในฐานะ CEO ของบริษัท AI แห่งนี้ รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่จะได้ร่วมงานกับคุณมุกอีกครั้ง” ภาคินพูดต่อ โดยยังคงจ้องมองมาที่เธอ “ความสามารถและวิสัยทัศน์ของเธอ จะเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญที่จะทำให้เราก้าวไปสู่เป้าหมายของเราได้… การก้าวสู่ระดับโลก!”

มุกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด นี่คือการเล่นตลกอะไรกัน? หรือนี่คือการแก้แค้นในรูปแบบใหม่ของภาคิน? การที่เขาประกาศต่อหน้าสาธารณชนว่าเธอคือนักลงทุนรายใหญ่ของเขา ทั้งที่ในความเป็นจริง เธอมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา?

ความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผย… ไม่ใช่แค่ความลับของบริษัทครอบครัว แต่ยังรวมถึงความลับที่เธอพยายามซุกซ่อนไว้ในใจตลอดมา

“นี่มัน… บ้าไปแล้ว!” มุกพึมพำในใจ

เธอรู้ดีว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง ต้องพูดอะไรบางอย่าง เพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอราวกับก้อนหิน

ในขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับภาคินบนเวที มีสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องไปที่มุกด้วยความสงสัยและเป็นห่วง… เขาคือ ‘ธาม’ เพื่อนสนิทของภาคินที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด

“มุก… เกิดอะไรขึ้น?” ธามกระซิบถาม เมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ

มุกไม่สามารถตอบคำถามใดๆ ได้ เธอได้แต่มองหน้าภาคินบนเวที ภาพความทรงจำในอดีตกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง… ภาพที่เธอหักหลังเขา… ภาพที่เขาเสียใจ…

“ภาคิน… นายกำลังทำอะไร?” เธอถามออกไปอย่างแผ่วเบา แต่เสียงของเธอกลับดังชัดในความเงียบนั้น

ภาคินบนเวที ได้ยินคำถามของมุก เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“ผมกำลังทำในสิ่งที่ผมควรจะทำ… และกำลังเดินหน้าไปสู่เป้าหมายที่ผมตั้งไว้… มุก”

คำตอบของภาคินยิ่งทำให้มุกสับสน และเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่? นี่คือการเล่นเกมของเขา หรือเขาต้องการจะสื่อสารอะไรกับเธอ?

“เรามาดูกันว่า… เกมนี้… ใครจะเป็นผู้ชนะ” เสียงกระซิบจากใครบางคนดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง ทำให้มุกขนลุกซู่…