เสียงยางรถบดกับพื้นถนนที่เปียกลื่นดังขึ้นอย่างน่าหวาดเสียว ก่อนที่รถยนต์คันหรูจะเสียหลักหมุนคว้างกลางอากาศ ร่างของธารใสถูกเหวี่ยงกระแทกกับเบาะรถอย่างแรง เธอหลับตาปี๋ สัมผัสได้ถึงเสียงโลหะบิดงอ และกระจกที่แตกกระจาย
“กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องของเธอแผ่วเบาลงเมื่อรถหยุดนิ่ง พร้อมกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหลังคารถอย่างไม่หยุดหย่อน
“ธารใส… ธารใส! คุณเป็นอะไรไหม!” เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาอย่างเร่งร้อน เป็นเสียงที่คุ้นเคย… แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกขนลุก
ร่างของธารใสถูกปลดสายเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด แต่ก็พอจะมองเห็นใบหน้าของเขา… เมธาวี
เขาดูตื่นตระหนก และมีเลือดไหลซึมอยู่บริเวณขมับ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล และนั่น… มันไม่ใช่สายตาเย็นชาแบบที่เธอเห็นเมื่อคืนก่อน
“คุณ… คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เมธาวีถามเสียงแหบพร่า เขาประคองใบหน้าของเธอเอาไว้เบาๆ สัมผัสของเขาอ่อนโยนกว่าที่เธอเคยรู้สึกเมื่อคืนนี้มาก
ธารใสพยักหน้าเบาๆ “ฉัน… ฉันไม่เป็นไร… แล้วคุณล่ะ”
“ฉัน… ก็แค่เจ็บนิดหน่อย” เมธาวีตอบ พลางเหลือบมองไปรอบๆ รถที่สภาพยับเยิน “โชคดีที่เราไม่เป็นอะไรมาก”
เขาดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนนี้เขาปฏิเสธเธออย่างไม่ใยดี ราวกับว่าเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้า ความสับสนถาโถมเข้ามาในใจของธารใส แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า… การได้เห็นเขาแสดงความเป็นห่วงเธอเช่นนี้ มันทำให้หัวใจที่เคยแตกสลายของเธอ ค่อยๆ กลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง
“เราต้องออกไปจากที่นี่” เมธาวีพูด เขาพยายามจะเปิดประตูรถ แต่ดูเหมือนว่ามันจะติดขัด “ประตูมันเปิดไม่ออก”
“แล้ว… แล้วเราจะทำยังไง” ธารใสถามด้วยความเป็นห่วง
“เดี๋ยวผมลองดู… คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ” เมธาวีพูด ก่อนจะพยายามใช้กำลังงัดประตูรถอีกครั้ง
แต่แล้ว… เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากด้านนอก ทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง
รถยนต์คันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้ามาจอดเทียบข้างๆ รถของพวกเขา คนขับรถลงมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
“คุณเมธาวี! เกิดอะไรขึ้นครับ! ผมเห็นข่าวอุบัติเหตุ…” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“คุณ… คุณมาได้ยังไง” เมธาวีถามด้วยความประหลาดใจ
“ผม… ผมเห็นข่าวในทีวีตอนกำลังจะกลับบ้าน เลยรีบขับรถมาดู” ชายคนนั้นตอบ “คุณกับ… คุณผู้หญิงปลอดภัยดีนะครับ”
“เราปลอดภัยดี… แต่รถเราเสีย” เมธาวีพูด
“ได้ครับ… เดี๋ยวผมจะพาคุณทั้งสองคนไปส่งที่ปลอดภัย” ชายคนนั้นรีบเสนอ
เมธาวีหันไปมองธารใส “คุณจะไปกับผมไหม”
ธารใสพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ตามลำพังกับเขาในสภาพเช่นนี้ การที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาตามลำพัง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและสับสน
ทั้งสองคนจึงเดินออกจากรถที่เสียหายออกมา โดยมีชายคนนั้นเดินนำไปที่รถของเขา
“ขอบคุณมากนะครับ… คุณ… เอ่อ…” เมธาวีถามชื่อของชายคนนั้น
“ผมชื่อ สมชาย ครับ… คนขับรถของคุณเมธาวีเองครับ” ชายคนนั้นตอบ
“ขอบคุณมากนะสมชาย” เมธาวีกล่าว
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะก้าวขึ้นรถ สมชายก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่กระเด็นออกมาจากรถของพวกเขา “เอ่อ… คุณเมธาวีครับ… นั่น… นั่นมันกระเป๋าของคุณธารใสใช่ไหมครับ”
สมชายชี้ไปยังกระเป๋าเอกสารสีดำใบหนึ่งที่กระเด็นตกอยู่ข้างทาง
ธารไสรีบเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมา เธอเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว เพื่อตรวจสอบดูว่ามีอะไรเสียหายหรือไม่
“ไม่เป็นไร… ทุกอย่างยังอยู่ครบ” ธารใสถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่แล้ว… สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในช่องลับของกระเป๋า… เป็นซองเอกสารสีน้ำตาล
เธอค่อยๆ หยิบมันออกมา เปิดดูข้างใน… หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
มันคือเอกสารสำคัญ… เอกสารที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของพ่อ… เอกสารที่เธอตั้งใจจะนำไปให้ทนายความจัดการ… เอกสารที่เป็นความลับของครอบครัว… และเป็นความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร… แม้กระทั่งเมธาวี
“ธารใส… มีอะไรหรือเปล่า” เมธาวีถาม เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ
ธารใสหันไปมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟังอย่างไรดี
“เปล่า… ไม่มีอะไร” ธารใสตอบเสียงแหบพร่า เธอรีบปิดซองเอกสารนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว
“แน่ใจนะ… คุณดูไม่ค่อยสบาย” เมธาวีพูด พลางมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
ธารไสส่ายหน้าเบาๆ พยายามเก็บงำความตื่นตระหนกเอาไว้
“ผมว่าจะขอให้คุณช่วยผมเรื่องงานบางอย่างน่ะครับ” เมธาวีพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ผมเห็นว่าคุณเองก็กำลังจะไปยื่นเอกสารบางอย่างให้ทนาย… ผมเลยคิดว่า… เราอาจจะช่วยกันได้”
ธารใสเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ “ช่วย… กัน?”
“ใช่ครับ” เมธาวีตอบ “ผมรู้ว่าคุณกำลังจะมีปัญหาเรื่องธุรกิจของครอบครัว… และผมก็มีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับคุณ”
ธารใสหันไปมองซองเอกสารในกระเป๋าของเธออีกครั้ง เธอเริ่มจะสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ
“แต่… คุณ… คุณบอกเมื่อคืนนี้ว่า… ไม่รู้จักฉัน” ธารใสเอ่ยถาม
เมธาวีเงียบไปชั่วครู่ เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เมื่อคืนนี้… ผมอาจจะ… มีปัญหาบางอย่าง… ที่ทำให้ผมพูดจาไม่ดีกับคุณ”
เขาพูดเหมือนกำลังพยายามหาคำแก้ตัว แต่ธารใสก็รู้สึกได้ว่า… มีบางอย่างที่เขาซ่อนเอาไว้
“แต่… ผมอยากจะขอโทษคุณสำหรับเมื่อคืนนี้” เมธาวีพูดต่อ “และผมอยากจะ… ช่วยคุณจริงๆ”
ธารใสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในสถานการณ์นี้ อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันนี้ กลับทำให้เธอต้องมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง และยิ่งไปกว่านั้น… ความลับที่เธอซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเขา
“คุณ… คุณกำลังจะช่วยฉัน… หรือกำลังจะเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันกันแน่” ธารใสถามเสียงแผ่วเบา
เมธาวียิ้มบางๆ “อาจจะ… เป็นทั้งสองอย่างก็ได้”
คำตอบของเขา ทำให้ธารใสรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… ชีวิตของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ความรักในเงามืด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก