ตอนที่ 27 — เมล็ดพันธุ์แห่งรักที่ผลิบาน

"คุณภัทรหนีไปแล้ว?" เสียงของเมธาวีดังก้องด้วยความไม่เชื่อ สายตาของเขาสบเข้ากับคุณหญิงวิมลที่กำลังซีดเผือดราวกับใกล้จะเป็นลม "เป็นไปได้ยังไงครับ? ตำรวจยังไม่ทันได้จับตัวเลยไม่ใช่เหรอ?"

คุณหญิงวิมลส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... แต่... เขาคงจะรู้ตัวก่อน... ‌และหาทางหนีไป... ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมา... เขาเป็นคนอันตราย... เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบง่ายๆ แน่นอน"

ธารใสรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นไปทั่วร่างกาย แม้ว่าความจริงอันเจ็บปวดในอดีตจะถูกเปิดเผย และความยุติธรรมกำลังจะเริ่มเข้ามาแทนที่ ​แต่ดูเหมือนว่าอุปสรรคและความอันตราย ยังคงไม่ยอมปล่อยวางชีวิตของเธอและเมธาวีไปง่ายๆ

"เราต้องระวังตัวนะครับ" เมธาวีกล่าวพลางกุมมือธารใสแน่น "ถึงแม้ว่าคุณภัทรจะหนีไป แต่เขายังคงเป็นอันตราย... เราต้องไม่ประมาท"

ธารใสพยักหน้า เธอเองก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่มองไม่เห็นกำลังคืบคลานเข้ามา แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความมั่นคงในมือของเมธาวี ‍ความมั่นคงที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

"ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ ธารใส" เมธาวีพูด ราวกับจะอ่านใจเธอได้ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน... ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหน มาทำร้ายเธออีก"

คำพูดของเมธาวีเป็นเหมือนยาชโลมใจให้กับธารใส ‌เธอค่อยๆ คลายความกังวลลง และหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น

"ขอบคุณนะ เมธาวี" เธอพูด "ฉันรู้ว่าฉันโชคดีแค่ไหนที่มีคุณอยู่ข้างๆ"

หลังจากนั้น ชีวิตของธารใสและเมธาวีก็เริ่มต้นขึ้นใหม่ พวกเขาตัดสินใจที่จะก้าวผ่านอดีตที่เจ็บปวด ‍และสร้างอนาคตร่วมกัน เมธาวีดูแลธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มที่ และค่อยๆ ฟื้นฟูชื่อเสียงที่เคยเสียหายจากการกระทำของคุณภัทร ธารใสเองก็เริ่มกลับมาทำงานที่เธอรักอีกครั้ง ในฐานะนักออกแบบตกแต่งภายใน เธอได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ของเธอสร้างสรรค์ผลงานที่งดงาม ท่ามกลางการสนับสนุนของเมธาวี

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ​จากวันเป็นวัน พวกเขาใช้เวลาพูดคุยกันมากขึ้น เปิดใจให้กันมากขึ้น และเรียนรู้ที่จะให้อภัยซึ่งกันและกัน เมธาวีเข้าใจถึงความเปราะบางในจิตใจของธารใส ที่เกิดจากบาดแผลในอดีต เขาจึงคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษ ไม่ให้เธอต้องรู้สึกโดดเดี่ยว ​หรือกังวลใจอีก

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารค่ำด้วยกันที่ร้านอาหารโปรด เมธาวีก็หยิบแหวนเพชรเม็ดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า

"ธารใส" เขาเอ่ยขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ผมรู้ว่าเราเพิ่งจะผ่านเรื่องราวมามากมาย... แต่ผมไม่อยากรออีกแล้ว... ​ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ... อยากจะสร้างครอบครัวกับคุณ... แต่งงานกับผมนะครับ"

ธารไสตาโตด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเมธาวี เธอก็เห็นความรักที่มั่นคง และความตั้งใจจริง

"เมธาวี..." เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันรักคุณ... ฉันอยากแต่งงานกับคุณ"

ทั้งคู่สวมแหวนให้กัน ท่ามกลางเสียงปรบมือของพนักงานในร้านอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น

แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะมีความสุขอย่างแท้จริง... โทรศัพท์มือถือของเมธาวีก็ดังขึ้น ปลายสายเป็นเสียงของสารวัตรตำรวจ

"คุณเมธาวีครับ... เรามีข่าว... เกี่ยวกับคุณภัทร..." เสียงของสารวัตรดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "เราพบเบาะแส... แต่... ดูเหมือนว่าเขา... จะไม่ได้หนีไปคนเดียว..."

เมธาวีขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไงครับ?"

"เราพบหลักฐาน... ว่าคุณภัทร... ได้รับความช่วยเหลือ... จากบุคคลในครอบครัวของคุณ... เป็นคนใกล้ตัวของคุณ... ที่คอยให้ความช่วยเหลือเขา... ในการหลบหนี... และ... เตรียมการบางอย่าง... ที่อาจจะเป็นอันตรายต่อคุณ... และคุณธารใส..."

เมธาวีหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองคุณหญิงวิมล ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าของคุณหญิงวิมลเต็มไปด้วยความกังวล

"ใครครับสารวัตร? ใครคือคนที่ช่วยเหลือเขา?" เมธาวีถามเสียงเครียด

"เรากำลังตรวจสอบอยู่ครับ... แต่... จากหลักฐาน... บุคคลผู้นี้... เป็นคนที่คุณ... คาดไม่ถึงแน่นอนครับ..."

เมธาวีมองไปที่คุณหญิงวิมลอีกครั้ง ใบหน้าของแม่เขาเริ่มสั่นระริก ราวกับกำลังจะเปิดเผยความลับที่เก็บซ่อนไว้

"แม่..." เมธาวีถามเสียงแผ่ว "แม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ?"

คุณหญิงวิมลหลับตาลง น้ำตาไหลรินอีกครั้ง "เมธาวี... ลูก... ลูกต้องเข้าใจ... แม่... แม่ถูกบังคับ..."

ธารใสและเมธาวียืนมองหน้ากันด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ ใครคือคนใกล้ตัวที่คอยช่วยเหลือคุณภัทร? และใครคือคนที่บังคับคุณหญิงวิมล? ความรักที่กำลังจะเบ่งบานอย่างสวยงาม บัดนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคและความไม่แน่นอนอีกครั้ง