ตอนที่ 28 — รักแท้ที่รอคอย

"น้ำตาที่ไหลรินไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอ แต่คือเครื่องพิสูจน์ว่าหัวใจดวงนี้ยังเต้นอยู่…เพื่อเธอ"

เสียงสะอื้นแผ่วเบาของแพรวที่ซบหน้าลงบนอกของธันวา กลายเป็นท่วงทำนองที่บรรเลงอยู่ในโสตประสาทของเขา การสูญเสียความทรงจำเคยทำให้เขาเกือบจะเดินจากไปอย่างไม่ไยดี แต่ทุกครั้งที่ได้สบตาแพรว ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กลับก่อตัวขึ้นในใจ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาไว้แน่นแฟ้นกว่าพันธนาการใดๆ ในโลกใบนี้ ‌วันนี้เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย ความเจ็บปวดและความสับสนที่ผ่านมาได้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง

"ผม… ผมขอโทษนะแพรว" เสียงทุ้มของธันวากระซิบข้างใบหูของเธอ มือหนาค่อยๆ ลูบไล้กลุ่มผมนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน "ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ต้องรอคอย… ​ผมไม่รู้เลยว่าความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีให้เธอตอนนี้มันมีค่ามากแค่ไหน"

แพรวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีน้ำผึ้งฉายแววสะท้อนถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา แต่ก็มีความหวังเจือจางอยู่ "ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณ ธันวา การต้องมาเจอเรื่องแบบนี้… แต่ความรู้สึกของคุณที่มีให้ฉัน มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษเลยนะ ‍มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรอคอยมาตลอด"

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่รอคอย…" ธันวาย้ำคำนั้นเบาๆ เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย "ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรักเธอได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ความทรงจำผมหายไป แต่หัวใจผมกลับจำได้… ‌จำได้ว่าเธอคือใคร จำได้ว่าเธอสำคัญกับผมแค่ไหน"

ภาพความทรงจำบางส่วนที่พร่ามัวเริ่มผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การจับมือกัน… ภาพเหล่านั้นไม่ใช่ความทรงจำที่ถูกปลูกฝัง แต่เป็นความทรงจำที่ก่อร่างขึ้นจากความรู้สึกที่บริสุทธิ์ เขาเห็นตัวเองในภาพเหล่านั้น ‍กำลังมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความห่วงใย

"ผมเคยคิดว่าผมเป็นคนโชคดีที่สุดในโลกที่ได้เป็นนักแสดงชื่อดัง ได้มีแฟนคลับมากมาย แต่พอมาถึงวันนี้ ผมถึงได้รู้ว่าความโชคดีที่แท้จริงคืออะไร" ธันวากล่าวต่อ มือของเขาประคองใบหน้าของแพรวไว้ ​"มันคือการได้มีเธออยู่ข้างๆ ได้รับความรักจากเธอ ได้รักเธอ… ผมจะไม่ยอมปล่อยมือเธอไปอีกแล้ว แพรว"

คำว่า "ไม่ยอมปล่อยมือ" นั้นเปล่งออกมาจากใจจริงของเขา มันไม่ใช่เพียงคำพูด ​แต่คือคำมั่นสัญญาที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใช่แค่ความรักที่เกิดจากการตกหลุมรัก แต่เป็นความรักที่หล่อหลอมจากการเสียสละ การรอคอย และการยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง

"ฉันก็เหมือนกันค่ะ ธันวา" แพรวตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความสุขค่อยๆ ​ไหลลงมาอาบแก้ม "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ"

การกลับมาคบกันอีกครั้งของธันวาและแพรว ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ที่ปราศจากบาดแผล แต่เป็นการกลับมารวมตัวกันของสองหัวใจที่ผ่านบททดสอบอันโหดร้ายมาแล้ว ความรักของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เพราะมันไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกที่ฉาบฉวย แต่ตั้งอยู่บนความเข้าใจ ความเชื่อใจ และการให้อภัย

ช่วงเวลาต่อมา ธันวาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างความทรงจำใหม่ๆ กับแพรว เขาพาเธอไปในสถานที่ต่างๆ ที่เขาเคยมีความสุข ได้ใช้เวลาทำกิจกรรมที่เธอชอบ ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขาในอดีตจากปากของเธอ เขาเรียนรู้ที่จะรักแพรวในแบบที่เธอเป็น ไม่ใช่ในแบบที่ความทรงจำเก่าๆ ของเขาเคยกำหนดไว้

"จำได้ไหมคะ วันนั้นเราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แล้วคุณก็ซื้อไอศกรีมรสช็อกโกแลตให้ฉัน" แพรวเล่าพร้อมกับรอยยิ้มขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมทะเลสาบในสวนสาธารณะที่เธอเอ่ยถึง

ธันวาหัวเราะเบาๆ "ผมไม่จำได้เลยว่าวันนั้นผมทำอะไรไปบ้าง แต่ผมจำได้ว่าผมรู้สึกสบายใจมากเวลาที่ได้อยู่กับเธอ" เขามองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "บางที… การได้เริ่มต้นใหม่แบบนี้ อาจจะดีกว่าการพยายามฝืนความทรงจำเก่าๆ ก็ได้นะ"

แพรวเอื้อมมือไปจับมือของเขา สัมผัสอันอบอุ่นนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง "ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ เรามีโอกาสที่จะสร้างความทรงจำที่สวยงามด้วยกันอีกมากมาย"

พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป ความลับบางอย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ อาจจะยังคงเป็นอุปสรรค แต่ด้วยความรักที่เปรียบเสมือนสมอเรืออันแข็งแกร่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของทั้งคู่ไว้ พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง

"ผมรักคุณนะแพรว" ธันวาเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ลังเลที่จะแสดงความรู้สึกอีกต่อไป "รักมากจริงๆ"

"ฉันก็รักคุณค่ะ ธันวา" แพรวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมาย

ภายใต้แสงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบกายของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและโรแมนติก ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อมอบช่วงเวลาอันล้ำค่านี้ให้กับพวกเขา แต่แล้ว… ทันใดนั้น สายตาของธันวาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กันนั้น แววตาของเขาฉายประกายแห่งความสงสัย

"เมื่อกี้… คุณเห็นอะไรไหมครับแพรว?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

แพรวขมวดคิ้วมองตามสายตาของเขา "เห็นอะไรคะ? ฉันไม่เห็นอะไรเลย"

เงาตะคุ่มนั้นหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ธันวารู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่จากที่มืด

"ผมว่า… เรากลับกันเถอะครับ" ธันวากล่าวพร้อมกับดึงมือแพรวให้ลุกขึ้นยืน

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากที่ที่เงาตะคุ่มนั้นเคยปรากฏอยู่… เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่แหบแห้งและน่าขนลุก ราวกับมาจากที่ไหนสักแห่งที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า

"หึ… หึ หึ หึ…"

เสียงหัวเราะประหลาดนั้นดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ธันวาผลักแพรวเข้ามาใกล้ตัวเขา พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง

"ใครอยู่นั่น! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เขาตะโกน

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ มีเพียงเสียงใบไม้ที่ไหวเอนตามลม และความรู้สึกเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ราวกับว่ามีอันตรายที่มองไม่เห็นกำลังคุกคามพวกเขาอยู่… อันตรายที่อาจจะมาพร้อมกับความทรงจำที่สาบสูญไปของเขา