ตอนที่ 4 — โชคชะตาเล่นตลก

"เอาเงินไปซื้อข้าวประทังชีวิตซะ" เสียงห้าวทุ้มแฝงน้ำเย็นเยียบดังขึ้น พร้อมกับแบงก์พันที่ถูกโยนมาให้จนกองอยู่ที่เท้า เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชา ไร้เยื่อใย ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน

รินดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ‌เธอเคยรักผู้ชายคนนี้หมดหัวใจ เคยเชื่อมั่นในทุกคำพูด เคยฝันถึงอนาคตร่วมกัน แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเจ็บปวด ความทรยศ และกองซากปรักหักพังของชีวิตที่พังทลายลงในพริบตา

"ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ" เสียงของเธอสั่นพร่า แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พยายามรวบรวมมาได้จากก้นบึ้งของหัวใจ ​เธอไม่ต้องการอะไรจากเขาอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการได้ลบเขาออกจากชีวิตไปให้พ้น

"อย่าปากดี" ภาคินแค่นเสียงพลางก้าวเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบัดนี้ฉายแววเย็นชาจนน่าขนลุก "เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหมล่ะ รินดา? ชีวิตที่พังพินาศแบบนี้... ‍มีใครที่ไหนจะยื่นมือมาช่วยเธออีกนอกจากฉัน?"

คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของรินดา ราวกับมีใครเอาเศษแก้วมาขูดขีด เธอรู้ดีว่าเขาพูดถูก ชีวิตของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากขอทานข้างถนน พ่อแม่จากไป ธุรกิจล่มสลาย ทุกอย่างที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงหนี้สินท่วมหัวและความอ้างว้างที่กัดกิน

"แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน?" ‌รินดาถามเสียงแหบพร่า หัวใจเต้นระส่ำ เธอรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อ

ภาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความสะใจแฝงอยู่ "ฉันต้องการเลขาใหม่"

รินดาเบิกตากว้าง เลขา? ผู้ชายคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?

"คุณ... ‍คุณจะให้ฉันเป็นเลขาของคุณ?" เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไมจะไม่ได้?" ภาคินตอบเสียงเรียบ "ตำแหน่งนี้รายได้ดี ไม่ต้องใช้ประสบการณ์อะไรมาก แค่ขยัน ซื่อสัตย์ และทำตามคำสั่งของฉันก็พอ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่" ​ภาคินตัดบท "ฉันจะให้เวลาเธอคิด 24 ชั่วโมง ถ้าเธอตอบตกลง ก็มาเจอฉันที่บริษัทในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า ฉันหวังว่าเธอจะตัดสินใจอย่างชาญฉลาดนะ รินดา"

พูดจบ ​ภาคินก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินดายืนนิ่งอยู่กลางอากาศ ดวงใจของเธอปั่นป่วน สับสน และเต็มไปด้วยคำถามมากมาย การเป็นเลขาของภาคิน? คนที่เคยทำลายชีวิตเธอ? มันเป็นไปได้อย่างไร? ​หรือนี่คือกับดักที่เขาวางไว้?

ตลอดทั้งคืน รินดาแทบจะไม่ได้ข่มตาหลับ ภาพใบหน้าเย็นชาของภาคิน และคำพูดที่บาดลึกยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธภาคินหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับความอดอยากที่รออยู่ข้างหน้า แต่การยอมรับข้อเสนอนี้ ก็เหมือนกับการยอมให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเจ็บปวดอีกครั้ง

เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกถึงการมาถึงของวันใหม่ แต่สำหรับรินดา วันใหม่นี้กลับไม่ได้นำพาความหวังใดๆ มาให้เลย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่อันตรายที่สุดในชีวิต

เมื่อถึงเวลาที่กำหนด รินดาตัดสินใจเดินไปที่บริษัทของภาคิน หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเธออยู่ข้างหน้า แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือเธอจะไม่ยอมให้ตัวเองอ่อนแออีกต่อไป

เมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานที่คุ้นเคย รินดาก็ต้องกลั้นหายใจ ภาคินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใหญ่ ผิวเผินภายนอกเขาดูเหมือนเดิม หล่อเหลา สง่างาม แต่ดวงตาคู่นั้น... มันเต็มไปด้วยความเย็นชาจนน่ากลัว

"มาแล้วเหรอ" ภาคินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า

รินดาเดินเข้าไปยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา "ฉัน... ฉันตกลงค่ะ"

ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย "ดี งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอคือเลขาของฉัน"

คำพูดของเขาประกาศก้อง ราวกับเป็นการประกาศศักดา ราวกับเป็นการประทับตราบนชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอ รินดาพยายามสูดหายใจลึกๆ เธอต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เธอต้องทวงคืนทุกอย่างที่เธอเสียไป

"ฉันจะทำงานอย่างเต็มที่ค่ะ" เธอกล่าวเสียงหนักแน่น แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง

ภาคินพยักหน้าเล็กน้อย "ดี ฉันจะเริ่มสอนงานเธอทันที"

และแล้ว รินดาก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกของภาคินอีกครั้ง ในฐานะเลขาของเขา โลกที่เต็มไปด้วยความลับ และอันตรายที่มองไม่เห็น เธอรู้ดีว่าเส้นทางนี้จะไม่ง่ายเลย แต่เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน

วันแรกของการทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว รินดาพยายามตั้งใจทำงานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย เธอสังเกตทุกอย่างรอบตัว สังเกตการทำงานของภาคิน สังเกตผู้คนในบริษัท เธอรู้ดีว่าการเป็นเลขาของเขาในครั้งนี้ มีอะไรที่มากกว่าแค่การทำงานทั่วไป

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน รินดาเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เธออยากจะรีบกลับไปพักผ่อน และทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

"รอเดี๋ยวนะ รินดา" เสียงของภาคินดังขึ้น

รินดาหันไปมองเขา "มีอะไรคะ?"

ภาคินลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความเย็นชาก็ยังคงมีอยู่ "พรุ่งนี้... ฉันมีนัดสำคัญที่ต้องไป แต่ฉันไม่สะดวกให้ใครไปเป็นเพื่อนเลย"

รินดาขมวดคิ้ว "คุณหมายถึง..."

"ฉันอยากให้เธอไปด้วย" ภาคินพูด "ไปในฐานะเลขาของฉัน"

รินดาอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะขอให้เธอไปร่วมงานสำคัญกับเขาด้วย "แต่..."

"ฉันรู้ว่ามันอาจจะกะทันหันไปหน่อย" ภาคินพูดต่อ "แต่ฉันเชื่อใจเธอ ว่าเธอจะทำหน้าที่ได้ดี"

รินดาลังเล เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบตกลงหรือไม่ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอก็รู้สึกได้ถึงความคาดหวังบางอย่างที่ซ่อนอยู่

"ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ฉันจะไปด้วย"

ภาคินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่ "ดีมาก"

เมื่อรินดาเดินออกจากห้องทำงานของภาคิน เธอก็รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็มีความตื่นเต้นบางอย่างเข้ามาแทนที่ เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะพาเธอไปสู่การค้นพบความจริงที่เธอตามหามาตลอด

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากบริษัท สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะของภาคิน ภาพถ่ายใบนั้นคือภาพของเธอและภาคินในวันวาน วันที่พวกเขายังมีความสุข ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่า เธอจะต้องทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีกลับมาให้ได้